Jun 9, 2006

Aλογάκι της θάλασσας


Γύρνα πίσω, ρε μωρό να πάμε βόλτες

19 comments:

Anonymous said...

Είμαι ΣΙΓΟΥΡΗ ότι με TETOIO όχημα θα βρεις πολλούς για βόλτα :)))
Katt

diki said...

Αν μου επιτρέπεις, επειδή έχω διαβάσει τα τελευταία post έκκληση προς τον χαμένο πρώην, θα ήθελα να σου θέσω το προβληματισμό μου:

Αν αυτός ο άνθρωπος δε σε θέλει (όπως αφήνεις να εννοηθεί) τότε πώς γίνεται να τον θέλεις εσύ τόσο; Γιατί δεν προχωράς μπροστά; Δείξε λίγο εγωισμό και σκέψου πως αξίζεις το καλύτερο στη ζωή σου. Και το καλύτερο για έναν άνθρωπο είναι κάποιος άλλος με τα n κριτήρια που έχεις θέσεις ΑΛΛΑ ΚΑΙ την ουκ άνευ προϋπόθεση να σε θέλει κι αυτός. Κατά προτίμηση όσο κι εσύ (ούτε παραπάνω, ούτε βέβαια λιγότερο).

Μη λες στον εαυτό σου πως είναι 'τέλειος' και βασανίζεσαι από την απουσία του, αφού ο τέλειος άνθρωπος σε θέλει κι αυτός. Αλλιώς είναι απλώς ένας αξιόλογος νέος. Τίποτα παραπάνω.

Μια γνώμη λέω, και sorry αν μπαίνω στα προσωπικά σου.

Mantalena Parianos said...

Diki>>
Με αγαπάει. Έτσι μου είπε.

Mantalena Parianos said...

Μετά εξαφανίστηκε.

skata said...

Καίγεσαι κάθε μέρα και περισσότερο... σε πάω γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι πάντα μπορούμε και χειρότερα.

Bonnie said...

ποιος μπορεί να είναι τόσο βλαξ ώστε να τρέχει μακριά από την μεγάλη αγάπη; καλύτερα να σ'αγαπάνε λιγότερο και να είναι δίπλα σου παρά "μακριά και αγαπημένοι"... τους άλλους, αυτούς με τις τάσεις φυγής εμείς δεν τους έχουμε σε υπόληψη...

diki said...

Αυτός έτσι είπε. Εσύ το πιστεύεις; Όχι αν θες να είναι έτσι. Αν νιώθεις πως είναι έτσι.

Το "σ'αγαπώ" χρησιμοποιείται πολύ συχνά αντί του "σε εκτιμώ και σε νιώθω πολύ δικό μου άνθρωπο γιατί περάσαμε πολλά μαζί", ειδικά όταν σκοπεύουμε να εξαφανιστούμε την επομένη και δε θα λογοδοτήσουμε για την επιλογή της λέξης.

Σ'αγαπώ μπορεί να σημαίνει "δε μου είσαι αδιάφορη", "είσαι περισσότερο από γνωστή και φίλη", "σε νοιάζομαι" και χίλια άλλα δυο.

Δε σημαίνει όμως απαραιτήτως πως "θέλω να είμαι μαζί σου".

Τα λόγια είναι φτηνά. Κι εγώ σ'αγαπώ Μανταλένα. Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, σ'αγαπώ! Με πίστεψες;

(Δε σου πουλάω μούρη και μαγκιά. Στενοχωριέμαι που στενοχωριέσαι για κάποιον που έφυγε. Θυμήσου το χιλιοειπωμένο "αν δε γυρίσει πίσω, τότε δεν ήταν ποτέ δικός σου")

A.F.Marx said...

Μια Μις Πάρος 2006, μια Αναπληρωματική σταρ Αιγαίο 2006, μια μις Γοργόνα 2006, μόνο ένα τέτοιο όχημα πρέπει να έχει.
(Και άσε τον μουσούδα να φάει τα μούτρα του! Πάψε να δηλώνεις ότι θα είσαι εκεί για πάντα, για κείνον... Άστον να βιώσει λίγο από την αρχή της αβεβαιότητας που έγραψε και η άλλη η (παρα)μορφωμένη ανηψιά μου η Καμίλλη... Μη σ' έχει στο πιάτο λέμε!)

Mantalena Parianos said...

Μακ Φλάι>>
"Πάντα μπορούμε και χειρότερα".
Εννοείται.

Bonnie>>
Διαφωνώ... It's better to burn out than to fade away. Δεν θα μπορούσα ποτέ να εξαγοράσω το πάθος με λίγη ησυχία -που κι αυτή την έχω ανάγκη λυτρωτικά, γιατί το πάθος μπορεί να με σκοτώσει. Ελπ΄ζιω να με νιώθεις όμως...

ΝΤΙΚΙ>>
Σε πιστεύω. Και τον Απόντα επίσης. Δεν μένεις πέντε χρόνια με έναν άνθρωπο αν δεν τον αγαπάς. Τουλάχιστον όχι στον δικό μου πλανήτη. Μπορεί να πάψεις να είσαι ερωτευμένος μαζί του μια μέρα, ή να σου γυαλίσει κάποιος για one night stand, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι παύεις να αγαπάς το ταίρι σου... Τώρα αν εμένα δεν μου συνέβη ουτε μια φορά μέσα στα πέντε αυτά χρόνια, το να ερωτευτώ - γιατί η αλήθεια είναι ότι όπως όλοι μου, τυχαίνει κάποια στιγμή να φλερτάρεις αθώα- είναι μάλλον επειδή η αγάπη που ένιωθα ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΦΗΝΕ ΧΩΡΟ για κάτι τέτοιο. Κι εδώ είναι που αρχίζω να τα χάνω... Έχω χωρίσει κι εγώ μια φορά στη ζωή μου επειδή τον αγαπούσα πολύ. Και δεν ήθελα να τον πληγώσω.
Έλεγα τότε, ότι από τη στιγμή που αμφιβάλλεις έστω και ένα δευτερόλεπτο για αυτό που νιώθεις, καλό είναι να φεύγεις. Δεν ξέρω αν το πιστεύω πια.

Sigmund_01 said...

"Μια Μις Πάρος 2006, μια Αναπληρωματική σταρ Αιγαίο 2006, μια μις Γοργόνα 2006,..."

Βάλε κάτι παραπάνω!!!

Άντε μπας και ξεκολλήσει!!!

- Αν δηλώσω οδύνη μπορώ να διαλέξω άλλο νησί ή υποχρεωτικά παω Πάρο;

Mantalena Parianos said...

*όπως όλοι μας

Mantalena Parianos said...

Μαρξάκο>>
Πόσο δίκιο έχεις. Αλλά αυτό είναι στρατηγική κίνηση, καλέ μου. Αυτό είναι σκάκι. Δεν είναι παρόρμηση όπως αυτό που νιώθω.

Σίγκμουντ>>
Οι οδύνες πάνε παντού. Και απρόσκλητες. Ρίχνουν τοίχο και παχιά σκιά. Σε όλα μας.

A.F.Marx said...

Από την εποχή του Αδάμ, της Εύας και μετά θέλει και λίγο στρατηγική...
Δεν είναι κακό...
Δεν είναι κακό...

Sigmund_01 said...

Βιβλία για το τριήμερο (για τους τυχερούς):

1) Η Οδύνη. Η πραγματική ιστορία της
2) Οι τρεις μικρές οδύνες
3) Μικρές ιστορίες με οδύνες
4) Οδύνη, ίσως ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου
5) Ζήστε με τις οδύνες σας. Πρακτικός οδηγός
6) Μετά την οδύνη τι; Αναπάντητα ερωτήματα απλών ανθρώπων
7) Η Mantalena και οι σαράντα οδύνες
8) Ελληνικοί μύθοι με οδύνες
9) Το κυνήγι της κρυμμένης οδύνης
10) Η φίλη μας η οδύνη

Bonnie said...

μανταλένα αυτό που λέω είναι ότι ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή το πάθος επιζητούμε όλοι, είναι ηλίθιο να τρέχεις μακριά του. αυτό το "καλύτερα να με αγαπούν λιγότερο και να είναι δίπλα μου" ήταν quite ironic γιατί στ'αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω πως σε αγάπησε πολύ και εξαφανίστηκε... όποιος αγαπάει τέλοπάντων κάθεται εκεί και burns out rather than go and fade away, όπως λες και συ. Μακάρι να σε καταλαβαίνω σωστά, πάντως either way συμπάσχω.

diki said...

"Δεν μένεις πέντε χρόνια με έναν άνθρωπο αν δεν τον αγαπάς."
Είσαι σίγουρη; Έχω ακούσει και χειρότερα. Θέλεις λόγους; Δειλία, φόβος, βόλεμα, συνήθεια, πλεονεξία, κάβλες, τύψεις...

Η αγάπη είναι αυθυποβολή. Έχουμε ανάγκη να τη νιώθουμε και πιέζουμε τον εαυτό μας να τη ζήσει. Ε κάποια στιγμή η πραγματικότητα νικάει και... μπουμ, τέλος.

Mantalena Parianos said...

NTIKI>>
Καταλαβαίνω. Δεν ήταν αυτή η περίπτωση όμως. Ούτε παντρεμένοι ήμασταν (δεν θα παντρευόμασταν είχαμε πει), ούτε παιδιά είχαμε. Μόνο όνειρα (ή τουλάχιστον έτσι πίστευα). Όταν όμως έρχεται ο έρωτας, το σενάριο λέει ότι μπορείς ανα πάσα στιγμή να χωρίσεις. Δεν μπορώ να θυμώσω με κανέναν. Και επειδή κανείς δεν ξέρει τι λέει το σενάριο για τη συνέχεια της ταινίας, αφήνω μέσα μου μια μικρή χαραμάδα που αν ποτέ επιστρέψει κι αυτή θα θέλει δουλειά για να ξαναγίνει πόρτα και να εγκατασταθεί στα συναισθήματά μου. Την ίδια στιγμή, το δράμα μου είναι ότι ΔΙΑΦΩΝΩ με τον εαυτό μου. ΄Γιατί είναι κάτι που ποτέ δεν το δεχο΄μουν σε φίλους - τις ξαναζεσταμμένες σούπες. Το γυαλί που ράγισε... ξέρεις, έτσι δεν τα λένε; Αλλά πάλι... ό,τιο μου συνέβη και μου συμβαίνει τα τελευταία πέντε χρόνια, μου συμβαίνει ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ. Επακόλουθω να καταστρατηγώ τις εύθραστες "αρχές" μου...

Mantalena Parianos said...

*επακόλουθο είναι

Jamella said...

αχου το!!
τετοια λεει ο θειος και με κανει του αλατιου λεμε..εμαθε την αρχη της αβεβαιοτητας...
τελικα εχω τη βεβαιοτητα οτι θα δημιουργησω μικρα τερατα , αλλα χαλαλι..
μανταλενα παριανος, i love ya
θειος, κι εσενα, κι εσενα..
boOooOooO