Greetings from London

More photos coming soon

Photo by RaZz the sociology girl

Mobile Snapshots

Λυκαβηττός χτες. Άνθισαν οι αμυγδαλιές. Ένα κορίτσι μέσα στο αυτοκίνητο, κάπνιζε με ανοιχτό το παράθυρο, σταματημένη έξω απ' το θέατρο.

Έμοιαζε θλιμμένη και μόλις μας είδε να φιλιόμαστε έβαλε μπροστά τη μηχανή και ξεπάρκαρε με μια σκιά στα μάτια, την ώρα που από μακριά τα φώτα της πόλης άρχιζαν σιγά σιγά να ανάβουν, φλασάροντας ένα ακόμη Σάββατο βράδυ.

Κάτω στο "άβατο των Εξαρχείων", είχαμε συναυλία, δωρεάν κρασάκια και χωματουργικές και ξυλουργικές εργασίες.

Αποψιλώθηκε από τους κατοίκους το πρώην πάρκινγκ στη Ζωοδόχου πηγής και Αλέξανδρου Γρηγoρόπουλου γωνία, και έγινε πάρκο: σκάφτηκε με κομπρεσέρ το μπετόν αρμέ του Κακλαμάνη, φυτεύτηκαν δεντράκια και μέχρι το βράδυ, καρφώνονταν σανίδες για αυτοσχέδια παγκάκια, άλλοι παίζαν μπάλα και άλλοι μουσική. Πάντα τέτοια!

.

Pagan ritual

Τελετή στο Ούμπουντ (Μπάλι) για τον Χανουμáν* - τον θεό πίθηκο.

*διόρθωση από τον ΑΑ.
.

Benzino (repost)

Βολεύτηκα στα πόδια του, ενώ μου χάιδευε τη γυμνή κοιλιά.
Για πες, μπάρμπα Μολότοφ, του νιαούρισα. Πώς ξεκινάει η ιστορία; (Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ, μια που ψόφαγε να τα πει σε κάποιον). Άρχισε αμέσως, λέγοντας:
«Μια φορά κι έναν καιρό, η βενζίνη σούπερ μύριζε υπέροχα».

Μύριζε σούπερ, η σούπερ;
«Μα, ναι. Σκάσε, όμως. Γκάζωνα, λοιπόν, το μηχανάκι τις χειμωνιάτικες μέρες και η οσμή του καμένου βενζινόλαδου μου θύμιζε τις πρώτες μου διακοπές μακριά απ΄ το σπίτι, με τα νοικιασμένα μηχανάκια να μοσχοβολάνε καυσαέριο σκεπάζοντας τα αρώματα των ιδρωμένων κοριτσιών».

Συνέχισε, σε ακούω.
«Εκείνον τον καιρό, η βενζίνη μάς έκανε καλό κακό όταν τη σνιφάραμε. Καίγαμε εγκεφαλικά κύτταρα έτσι και μέναμε με το στόμα ανοιχτό και τα σάλια να τρέχουν, σαν πεινασμένοι κροκόδειλοι που τους πότισες σόδα αντί για φρέσκια σάρκα. Κάναμε πολλά λάθη με αυτό το καύσιμο».

Και τα ιδρωμένα κορίτσια τι σας έλεγαν;
«Τι να πουν; Κοιτούσαν πώς θα κρυφτούν το ένα μέσα στο άλλο. Πώς θα μας πειθαναγκάσουν σε εγκεφαλικά αγκαλιάσματα. Πώς θα πατήσουν όσο το δυνατόν πιο απαλά την άσφαλτο βγαίνοντας από τους γαμιστρώνες - μην τυχόν και τα πάρει χαμπάρι η ζωή τους και το σκάσει τρέχοντας, να πάει να κρυφτεί πάλι κάτω απ’ τα σκεπάσματα, εκεί, ανάμεσα στα πόδια του τελευταίου αγοριού της νύχτας, που τα τίμησε με το υγρό του εκτόπλασμα, σε αυτόν, τον ΆΛΛΟ κόσμο».

Ααα, με τρομάζει το παραμύθι σου. Θέλω να φύγω.
«Φύγε. Αλλά να ξέρεις ότι δεν είναι παραμύθι. Γιατί εκτός από καλό κακό, με τη βενζίνη κάναμε και κακό καλό. Άλλα πράγματα, φριχτά όμορφα. Όπως το να γεμίζεις μπουκάλια και να τους βάζεις φωτιά. Απαγορεύεται επισήμως και αν σε πιάσουν το πληρώνεις ακριβά – δεν έχει αλλάξει τίποτε τον τελευταίο μισόν αιώνα. Γι’ αυτό να προσέχεις εκεί έξω. Φύγε και φρόντισε το γράμμα που θα μου στείλεις να το έχεις γλύψει καλά, γιατί θα μου έχει λείψει το στοματάκι σου».


Φεύγω, γέρο. Εντάξει;
«Γειά σου, μικρή Μantalena. Όταν ανακαλύψεις πως όσοι δεν σε κατάλαβαν ήταν επειδή δεν είχαν φύλο, πρόσωπο, βάρος ή όνειρα αλλά μόνο παθολογικές ανάγκες που δεν ήξεραν πώς να τις υπερασπιστούν, πάλι σε μένα θα γυρίσεις».

Αποκλείεται.
«Καλά. Γεια».

Φεύγω, λέμε.
«Φύγε. Έχεις αργήσει και νομίζεις ότι μπορείς να προλάβεις».

Να προλάβω τι;
«Να γαμήσεις τους πάντες, μέχρι να σε αγαπήσουν».


Ένα παλιό προφητικό Mantalenopost, από τον Φεβρουάριο του 2007.
.

Αλλού

Τελικά, το party άλλαξε location.
Έτσι, αναγκαστικά, θα γιορτάσουμε τη γιορτή της Χριστιανοσύνης με τους βουδιστές
και θα πρέπει να ανεβούμε στο ηφαίστειο, στα 3.000 μέτρα.

Ομμμμ




Mουσική υπόκρουση: Joji Hirota & Pete Lockett - M'bira Dream.mp3
.

Party spot

Φέτος τα Χριστούγεννα.
730 € αλέ - ρετούρ, με δυο τράνζιτ.
Φημισμένο κρασί, ανανάδες, λουκάνικα και μπακαλιάροι. Δελφίνια, φάλαινες και πάρτυ στην καλδέρα.

:)

Υπαρξιακός αυτοματισμός

Έτσι εδώ
με ένα μωβ σαλβάρι
σαν από άλλο καιρό
κάθεται
με σβηστό ανεμιστήρα
ζαλάδες
απ’ τη ζέστη
και την πίεση
ιδρωμένος
όπως μετά τις ώρες των στεναγμών
ξεφυλλίζοντας εφημερίδες
σκεφτόμενος τι να μαγειρέψει
πάλι
το βράδι θα φορέσει τα γυαλιά του
και θα οδηγήσει μέχρι τη θάλασσα
μόνος
για να δει αν θα συνεχίσει να ζαλίζεται
από την επερχόμενη πανσέληνο
και την ακαριαία ζωή
που απαιτεί
για λίγο
μόνο
μια γλυκιά ανάπαυλα
από την επίγνωση
της αναπόφευκτης νομοτέλειας
που ακολουθεί
κάθε υπαρξιακό τιλτ

.

Κουτσό (με το μηχανάκι)

Δεν έχουν όλα τα δεντράκια ταμπέλες -όπως στον Εθνικό Κήπο. Ξέρει κανείς τι είναι αυτό το θαμνί; Το σχήμα των φύλλων του τερμάτισε πρώτο σε ψήφους (2) στα άτυπα MantalenoΚαλλιστεία της Ζούγκλας αυτό το Σαββατοκύριακο.

Έξω από το "εκεί-που-θα-γίνει-κάποια-στιγμή-Μουσείο-Σύγχρονης-Τέχνης", οι υπηρεσίες της οδοσήμανσης έχουν βαλθεί να μας πείσουν για την ύπαρξη του σουρεαλισμού στην καθημερινότητα: η πινακίδα του τραμ είναι τοποθετημένη ανάποδα είτε επειδή πρόκειται να τη βλέπεις με το κεφάλι κάτω και τα πόδια απάνω είτε επειδή "κάτι πήγε πάλι στραβά σε αυτή τη χώρα".

Καινούριο κρανάκι σε χρώμα τζίντζερ, με λουλούδι στο δόξα πατρί, αεροτομές από ανθρακόνημα και κρεμ δερμάτινα σκέπαστρα για τα αυτάκια (αποσπώμενα)
- κόστος: 135 €
(για ένα design ζούμε)

Καινούριο ποδαράκι - κόστος: ανυπολόγιστο
(οι φυσικοθεραπείες συνεχίζονται)

.

Μια ανάπηρη ιστορία (που επιτέλους μπορώ να γράψω)

Σάββατο βράδυ, λίγο μετά τις 9 μμ., 8/12/2007
Μόλις έχουμε πέσει στην κατάμεστη Βασιλίσσης Σοφίας. Πέσαμε ξεκινώντας από πλήρη στάση, σε ένα φανάρι που τη διασχίζει κάθετα. Είναι ζήτημα αν πρόλαβα να ανοίξω στα 20 χιλιόμετρα πριν γλιστρήσουμε στα λάδια. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα, ώστε πέσαμε πριν καν φτάσουμε στο διαχωριστικό διάζωμα.
Παρά την σχεδόν μηδενική ταχύτητα, εγώ έσκασα με το κεφάλι. Το καινούριο μου κράνος με προστάτεψε στο σαγόνι για όσο σύρθηκα στην άσφαλτο.
Όταν σταμάτησα, 185 μηχανικά κιλά βρίσκονταν από πάνω μου. Η φίλη μου με κοίταζε μέσα στο ψιλόβροχο.
-Είσαι καλά της είπα; Κινήθηκε όπως όταν κάνουμε έρωτα και θέλουμε να αλλάξουμε στάση, περνώντας το ένα πόδι της πάνω από το άλλο. Σηκώθηκε αμέσως από κάτω.
- Καλά είμαι. Εσύ;
-Κι εγώ αλλά δεν μπορώ να βγω.
Τα αυτοκίνητα περνούσαν αργά δίπλα μας. Το ένα δίπλα στο άλλο. Η λεωφόρος ήταν μποτιλιαρισμένη και από τις δυο πλευρές. Τίποτα δεν κινιόταν. Και κανένας δεν βγήκε να δει τι τρέχει.
Δεν μπορούσα να αποδεσμευθώ. Δεν μπορούσα να σπρώξω τη μηχανή από πάνω μου.
Ένας τυπάκος με εντούρο σταμάτησε και βοήθησε τη Ν. να με ελευθερώσει.
Έστησε όρθια τη μηχανή στο διάζωμα της Β. Σοφίαςμ στο μεσαίο stand και ήρθαν να με βοηθήσουν όσο προσπαθούσα να ανασηκωθώ.
Με έπιασαν από τις μασχάλες. Προσπάθησα να πατήσω το αριστερό μου πόδι και ούρλιαξα. Ήταν αδύνατον.
-Πρέπει να το έχω σπάσει, είπα. Με κουτσό, έφτασα στη μηχανή και κάθισα πάνω της, κάτω απ΄τη βροχή.
Έτρεμα και το πόδι μου άρχιζε να πονάει έτσι κρεμασμένο όπως το είχα. Έβγαλα το κινητό και κάλεσα το 166.
-Έχουμε πέσει στη Βασιλίσσης Σοφίας, στο ύψος του Πύργου Αθηνών, είπα τρέμοντας στην τηλεφωνήτρια.
-Στην άνοδο ή στην κάθοδο; με ρώτησε.
-Εε, στη μέση του δρόμου είμαστε. Ακριβώς πάνω στη διάβαση, πάνω στο διάζωμα.
-Σε ποιο ύψος; Αριθμό πάνω-κάτω έχετε να μου δώσετε;
-Τι αριθμό μου λες; Αρχίσα να τα παίρνω. Σου λέω ότι είμαστε μες τη μέση του δρόμου, μια μαύρη μηχανή, δυο άνθρωποι, ακριβώς έξω από τον Πύργο Αθηνών.
Ακούγωντάς με να το λέω αυτό, ο εντουράς που μας είχε βοηθήσει και δεν είχε φύγει ακόμη από κοντά μας, φώναξε στο τηλέφωνο έναν ψεύτικο αριθμό: στο 230 είμαστε…
-Μισό λεπτό…είπε εκείνη.
Άρχισα να κλαψουρίζω απ' τα νεύρα. Έκλεισα το τηλέφωνο και πήρα τον πατέρα μου.

Στη λίγη ώρα που μεσολάβησε κι ενώ είχαμε μείνει μόνοι εκείνη κι εγώ μισοκαθισμένος στη μηχανή – να στηρίζομαι στην αγκαλιά της ενώ έχανα σιγά σιγά τις αισθήσεις μου, ένα νοσοκομειακό φάνηκε στην απέναντι πλευρά του δρόμου.
Η Ν. έκανε κινήσεις με τα χέρια όπως οι ναυαγοί για να μας δουν, αφού δεν μπορούσε να με αφήσει γιατί κατέρρεα και ούρλιαζε κάτι σαν «εδώ είμαστε, ελάτε γρήγορα». Και θα πρέπει να φώναζε πολύ γιατί για μια στιγμή συνήλθα απλώς και μόνο από τις φωνές της στο αυτί μου.
-Τι φωνάζεις; της είπα προσπαθώντας να κάνω πλάκα, δεν είμαι κουφός.

Ύστερα από αρκετή προσπάθεια να κάνει αναστροφή μια που κανένα από τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα δεν παραχωρούσε προτεραιότητα στο νοσοκομειακό για να μας προσεγγίσει στο διάζωμα, ο οδηγός του το οδήγησε μέχρι τη διασταύρωση Κηφισίας και Αλεξάνδρας για να κάνει εκεί επιτόπια και να επιστρέψει στην κάθοδο της Βασιλίσσης Σοφίας, κοντά μας.
Πονούσα φριχτά όταν με φόρτωσαν στο νοσοκομειακό και κατεβήκαμε μέχρι τα εξωτερικά ιατρεία του Ευαγγελισμού, που εκείνο το βράδυ εφημέρευε. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πόσο σπουδαίο κοινωνικό αγαθό είναι η καλή άσφαλτος – ακόμη και στη Β. Σοφίας που θεωρείται καλός δρόμος από άποψη οδοστρώματος, σε κάθε λακουβίτσα ή σαμαράκι, μούγκριζα απ’ τον πόνο και έβριζα θεούς και δαίμονες.
Άσε το μποτιλιάρισμα. Ούτε ξέρω πόση ώρα χρειάστηκε για να φτάσουμε στο νοσοκομείο. Η περιπέτεια τώρα ξεκινούσε.


Εξωτερικά ιατρεία, Ευαγγελισμός, 10.20 μ.μ.
Είμαστε εδώ και λίγη ώρα όλοι οι τραυματίες ξαπλωμένοι σε φορεία, ο ένας δίπλα στον άλλον. Υποτίθεται πως δεν επιτρέπεται να μπαίνουν οι γνωστοί και συγγενείς μας μέσα, με εξαίρεση έναν «συνοδό» όπως λέγεται. Η Ν. με ειδοποιεί πως ήρθαν οι γονείς μου και ότι ειδοποίησε στο μπαράκι πως πάθαμε ατύχημα και πως απόψε δεν θα παίξω dj. Η μητέρα μου έρχεται να με δει, αλλά τη βγάζουν έξω. Μια γιατρός την οποία ο διπλανός μου φλερτάρει από ανασφάλεια, σε μια προσπάθεια να αισθανθεί «φυσιολογικός» ή συμφιλιωμένος με τη νέα πραγματικότητα, μου κάνει μια ένεση.
Μου ξαναπαίρνουν τα στοιχεία και μου αφήνουν στο φορείο έναν φάκελο ένταξης ασθενούς.
Ένας ευγενέστατος μαυρούλης γιατρός και ένας παιδαράς γιατρός του ορθοπεδικού με τον οποίο έχουμε το ίδιο όνομα, με πλησιάζουν. Ο μαυρούλης κρατάει ένα ψαλίδι και αρχίζει να μου κόβει το αγαπημένο μου παντελόνι στο αριστερό πόδι που είναι αναίσθητο.
-Γιατρέ θα γίνω καλά; ρωτάω ζαλισμένα (θα φταίει η ένεση). Ο «ψηλός» όπως φωνάζουν τον ομορφάντρα ορθοπεδικό –το μπράτσο του είναι σαν το πόδι μου- μόλις βλέπει ότι φοράω μπότες Βέρμαχτ, μου λέει φιλικά: αντέχεις να δοκιμάσω να στην τραβήξω τη μπότα; Να μην τις κόψουμε και είναι κρίμα…
-Δώστου, του λέω.
Το πόδι μου είναι σαν του Σαρλώ. Αρχίζει σιγά σιγά να κινεί τη μπότα πότε πάνω πότε κάτω, στο κου ντε πιέ. «Μόλις πονέσεις πές μου».
"Δεν θα σου πω, θα τσιρίξω", απαντάω.
Η αλήθεια είναι ότι δεν πονάω ακριβώς. Κάπου στην κνήμη μόνο, αισθάνομαι ένα τσούξιμο εσωτερικό.
-Σε καλό δρόμο είσαι,, ξαναλέω.

Οι μπότες τελικά βγαίνουν και τοποθετούνται σε ένα ράφι που υπάρχει κάτω από το φορείο μου. Ο μαυρούλης γιατρός, μου τυλίγει το πόδι με νάρθηκα και χοντρές γάζες και μου λέει ότι θα πάω για ακτινογραφίες. Τώρα αρχίζει να πονάει.
Κάνει τόσο κρύο που τρέμω. Επιπλέον, είμαι ψηλός για το φορείο και για να μην εξέχουν τα πόδια –ένα απειροελάχιστο σκούντημα στο χτυπημένο μου πόδι, μπορεί να με κάνει να πεταχτώ- έχω τραβηχτεί προς τα πάνω και το κεφάλι μου βρίσκει στο σίδερο. Έχω τα χέρια μου πίσω απ’ το κεφάλι απ’ την ώρα πιυ ήρθαμε και έχω μουδιάσει. Κρυώνω, πονάω και τρέμω. Και διψάω. Η Ν. με σκεπάζει με ένα μπουφάν.

Κοιτάζω τριγύρω. Αριστερά μου, βρίσκονται δυο αιμόφυρτοι Ιρακινοί, από κάποιο καυγά. Ο ένας έχει ράματα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, τα ρούχα του είναι μέσα στα ξεραμένα αίματα και του έχουν φορέσει και μάσκα οξυγόνου. Έχει κλειστά τα μάτια. Ο άλλος ψιλοκινείται, αλλά είναι μέσα στις γάζες και τους ορούς.
Τους πλησιάζουν δυο χοντροί Έλληνες. Μπάτσοι με πολιτικά οι οποίοι προσπαθούν να τους πάρουν κατάθεση. Σε αυτή την κατάσταση! Ποιος ξέρει, ίσως να είναι ζωτικής σημασίας αν αναζητούν τους δράστες ή τίποτα τέτοιο. Από τα συμφραζόμενα, καταλαβαίνω ότι έπεσαν πιστολιές.
Ο πυροβολημένος ιρακινός μιλάει στη γλώσσα του, κανείς δεν καταλαβαίνει κανέναν, μέχρι που έρχονται πέντε έξι άτομα, φίλοι των θυμάτων προφανώς, οι οποίοι μιλούν σπαστά ελληνικά και προσπαθούν να συννενοηθούν με τους μπάτσους.

Στο βάθος δεξιά, είναι ένας Νιγηριανός. Από άλλο καυγά. Αυτός πρέπει να είναι πολύ χάλια, γιατί τον έχουν σε ένα χώρισμα όπου το παραβάν κλείνει κάθε τρεις και λίγο – δυσκολεύεσαι να δεις μέσα.
Δεξιά μου, είναι ένα παλικάρι με μπανταρισμένο πόδι, που κάθεται στο φορείο.
-Από μηχανή κι εσύ; του απευθύνω τη μέγιστη κοινοτυπία του κόσμου.
Χαμογελάει. Όχι ρε φίλε. Δε θα το πιστέψεις… Ετοιμαζόμουν να μπω για μπάνιο, είχα ανοίξει το νερό να γεμίσει η μπανιέρα και ήμουν σε κάποιο άλλο δωμάτιο, όταν άκουσα ένα κρας απ’ το μπάνιο. Τρέχω να δω τι έσπασε –έχω γάτα βλέπεις, και πάτησα ξυπόλητος πάνω σε αυτά τα χοντρά χαλάκια μπάνιου, ξέρεις, που ήταν γεμάτο σπασμένα γυαλιά…
Άουτς!

Σε λίγο έρχεται η νοσοκόμα που φλέρταρε ο πρώην διπλανός μου –που πήγε ο έρωτάς σου; τη ρωτάω.
-Ο νέος μου έρωτας είσαι εσύ τώρα, μου λέει. Έβρεχε όταν πέσατε;
-Ναι. Γλιστρήσαμε σε λάδια.
-Θα ‘χουμε πολλή δουλειά απόψε, απαντάει με το ύφος ρουτίνας που έχουν οι γιατροί στην τηλεοπτική σειρά «Στην εντατική». Αυτό το ύφος έχουν οι άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Θα ξαναδώ αυτό το ύφος πολλές φορές στη διάρκεια της νοσηλείας μου και με ελάχιστες εξαιρέσεις, θα είναι πάντα καθησυχαστικό, ότι αυτός που έχω απέναντί μου, ξέρει τι κάνει.

Με στέλνει για ακτινογραφίες.
Επώδυνες είναι γιατί πρέπει να κρατάω το στραβωμένο πόδι μου στον αέρα, δεξιά, αριστερά, πάνω κάτω και πλαγίως, για να μου βγάλουν πλάκα.
Όταν με ξαναβγάζουν στα εξωτερικά ιατρεία (πάλι;), το σκηνικό έχει αλλάξει εντελώς. Τώρα στην αίθουσα, βρίσκεται και μια παρέα από emo – δυο απ’ αυτά ποζάρουν καθισμένα στο ίδιο φορείο. Είναι ένα αγόρι και ένα κορίτσι απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, με σκισμένα παντελόνια στα γόνατα και τους γονείς τους εκατέρωθεν.
Περνώντας από μπροστά τους, λέω στον τραυματιοφορέα κοιτώντας τα, «θέλω κι εγώ τη μαμά μου και τον μπαμπά μου, ειδεμή, θα τα σπάσω όλα».
Τα emo με κοιτούν με γουρλωμένα μάτια.
«I’ll be back motherfathers» τους λέω και τους χάνω απ’ το οπτικό μου πεδίο.

Θα περιμένω ώρες ακόμη, στη διάρκεια των οποίων η Ν. θα μου φέρει νερό, θα με πληροφορήσουν ότι η μηχανή μου που έστειλα να την πάρουν, ΔΕΝ βρίσκεται πια εκεί και ο πόνος θα αυξάνεται όσο περνάει η επήρεια της ένεσης.
Κατά τις 2 το βράδυ, θα με μετακομίσουν σε κάποιο θάλαμο – έξι ατόμων, όπου θα γνωρίσω ορισμένους εξωφρενικούς χαρακτήρες της ανθρώπινης γεωγραφίας.


Θάλαμος
Είμαι έξω φρενών. Τις επόμενες μέρες μαθαίνω ότι η μηχανή μου δεν εκλάπη, αλλά την πήρε λέει ο γερανός της τροχαίας για παράνομη στάθμευση. Την επόμενη κιόλας μέρα; ρωτάω. Από Σάββατοβράδυ σε Κυριακή πρωί;
Ναι, μου απαντάνε. Ακούνε (υποκλέπτουν;) τα σήματα του 166 και πάνε και «σηκώνουν» αυτοκίνητα και μηχανές από τα ατυχήματα, εν μια νυκτί. Τις μεταφέρουν σε ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ μάντρες εδώ κι εκεί (η δική μου π.χ., από την Κηφισίας, είχε πάει στον Ταύρο!) με φύλακτρα 12 ευρώ τη μέρα, οποτε αν μείνεις για ένα ελαφρύ ατύχημα κάνα δεκαήμερο στο νοσοκομείο, δεν σου φτάνει ο πόνος σου, έχεις να πληρώσεις και κάνα 150άρι ευρώ στους πούστηδες. Και ΑΝ βρεις τη μηχανή σου στην κατάσταση που τη θυμάσαι, έτσι; Γιατί κάλλιστα μπορούν να σου πουν –αν λείπει π.χ. κανας καθρέφτης ή κανα καπάκι, ότι έσπασε στο ατύχημα ή ότι «δεν βρήκαν» κάτι τέτοιο επάνω.
Εμένα επιπλέον, μου έχουν αφαιρέσει τις πινακίδες λόγω παράνομης στάθμευσης και δεν μπορώ να τις πάρω παρά μόνο μετά από δέκα μέρες, συνεπώς όπως και να ‘χει η μηχανή μου θα μείνει 10 μέρες στη μάντρα πριν μπορέσει να τη μετακινήσει κανείς. Έξοδα γερανού; Τα πληρώνω επίσης εγώ (+70 ευρώ, + την κλήση +τις πινακίδες). ΑΛΗΤΕΣ.
Απορώ γιατί κανένας Ευαγγελάτος ή άλλος δημοσιογράφος ή πολιτικό κόμμα, δεν έχει θίξει ποτέ αυτό το ζήτημα στη Βουλή ή στα ΜΜΕ. Μιλάμε ότι πρόκειται για τεράστια σπέκουλα κράτους – ιδιωτών πάνω στην ανημπόρια των ανθρώπων.
Ο διπλανός μου στο θάλαμο, που σώθηκε από του χάρου τα δόντια (όπου «χάρος», βλέπε: πλουσιόπαιδο με την αμαξάρα του μπαμπά που βγήκε από χωματόδρομο/SΤΟP με υπερβολική ταχύτητα και τον πέταξε 30 μέτρα), μου λέει ότι η μηχανή του έχει καταστραφεί τόσο ώστε δεν πρόκειται να πληρώσει όχι φύλακτρα, αλλά ούτε τις κλήσεις. ΑΛΗΤΕΣ.

Ο διπλανός μου… Κατ’ αρχάς, στη μια βδομάδα πάνω κάτω που έμεινα στον Ευαγγελισμό, οι δυο στους έξι στο θάλαμό μου – και οι δυο διπλανοί μου, ήταν Αλβανικής καταγωγής. Ο Ίλια που άλλαξε το όνομά του σε Ηλίας για να μην έχει προβλήματα και ο Α., ένας τρελαμένος κάγκουρας πιτσιρικάς, από τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ και έχουν να σου διηγηθούν ιστορίες από τα αθηναϊκά γκέτο της δυτικής Αττικής. «Στα συγκροτήματα αυτών των πολυκατοικιών μέναμε οικογένειες κάθε εθνικότητας. Τα βράδυα βγαίναμε στους ακάλυπτους και κάναμε πηγαδάκια, ομάδες και συζητούσαμε. Ή στις πλατείες. Μέχρι το πρωί. Και όταν έσκαγαν οι κλούβες, από τα στενά –γιατί; Έτσι. Χωρίς λόγο- μας μάζευαν όλους, ανεξαιρέτως. Ήμασταν παιδιά και αν έβλεπες πώς μεγαλώσαμε, αν έβλεπες τις κλούβες, θα νόμιζες ότι βλέπεις σχολικό από τα παιδάκια που ήταν μαζεμένα μέσα. Μας κρατούσαν ένα βράδυ και μετά μας άφηναν».
Ο πατέρας του Α. ήταν ο πιο στρογγυλοπρόσωπος, γλυκήτατος και συμπαθής χαζομπαμπάς που είχα δει. Πρόσεχε πάντα μη χτυπήσει το πόδι μου όπως περνούσε στο χώρισμα ανάμεσα στα κρεβάτια του γιού του και εμένα και είχε πάντα ένα προβληματισμένο ύφος –ο γιος του βλέπεις ήταν η δεύτερη φορά που έπεφτε με μηχανή.
Ομορφόπαιδο, καστανόξανθος με γαλανά μάτια, ο Α. είχε οδηγήσει σχεδόν κάθε είδους δίτροχο παρά τα 23 του χρόνια – τι άλλο όνειρο να έχει ένα «ξενάκι» φτωχόπαιδο των προαστίων, με καλή ψυχή και κακές παρέες; Μια γκόμενα. Α! Η γκόμενα του A. ήταν A-class. Ελληνίδα δημόσια υπάλληλος που ερχόταν κάθε μέρα, και ερωτοτροπούσαν πίσω από το κλειστό παραβάν. Έδειχνε να τον λατρεύει, μετά τον έκανε μπάνιο, και καθόντουσαν σιωπηλοί ώρες ατέλειωτες αγκαλιά, κι ας είχε τελειώσει το επισκεπτήριο.

Με τον άλλο Αλβανό της παρέας, είχαμε την ίδια ηλικία πάνω κάτω, μόνο που εκείνος έδειχνε σαν να ήταν 50 χρονών. Βασανισμένος άνθρωπος, δουλευταράς, παντρεμένος με δυο παιδιά και αμέτρητους φίλους – θα πρέπει να ήταν πολύ αγαπητός σε όλους, αφού έρχονταν κάθε μέρα τουλάχιστον 10 άνθρωποι να τον επισκεφτούν. Και με αυτόν κάναμε καλή παρέα. Οι βλάβες που είχε στο σώμα του από το τρακάρισμα με το πλουσιόπαιδο, ήταν απίστευτα πολλές και δύσκολα ιάσιμες.
Μια μέρα, θυμάμαι, τον επισκέφτηκε και ένας βλοσυρός Έλληνας, μόνος του. Κάθισε στην άκρη του κρεβατιού του και μιλούσαν χαμηλόφωνα.
-Τι ήταν αυτός ρε Ίλια; τον ρώτησα μετά. (τον φώναζα ‘Ίλια και όχι Ηλία, γιατί το όνομά του κάθε άλλο παρά χριστιανικό ήταν, προερχόμενο από το «Ιλλυριός»).
Μου εξήγησε ότι αυτός ήταν ο πατέρας του παιδιού που τον είχε τρακάρει προξενώντας του όλο αυτό το κακό.
«Ό,τι θέλεις από μένα, Ηλία» του είπε.
«Ο,τι θέλω;» Του είχε απαντήσει εκείνος. «Ό,τι πουν τα δικαστήρια, θέλω».
Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα αν είχα μπροστά μου αυτόν που θα με είχε σακατέψει για ένα ανόητο καπρίτσιο, αλλά ο Ίλια, είπε: «τον συμπαθώ πάρα πολύ αυτόν τον πατέρα. Ο γιός του όμως δεν νομίζω ότι είναι και τόσο καλό παιδί…»
Αν υπήρχε θεός, δεν θα έπρεπε να υποφέρει ένας τέτοιος άνθρωπος.

Όλοι οι υπόλοιποι στο θάλαμο, μοιάζαμε με το πλοίο των τρελών. Μια ομάδα από αλλόκοτους ανθρώπους – ο καθένας για τους λόγους του, με τα δικά του τραύματα ανεπούλωτα ή όχι, εσωτερικά και μη.
Η φίλη μου μου στάθηκε ανέλπιστα σημαντικά, για τη διάρκεια της σχέσης μας. Ακριβώς απέναντί *μας*, ήταν ένας πρώην μπάτσος με σπασμένη λεκάνη, που η γυναίκα του τον καταδυνάστευε με φρικτό τρόπο. Μέσα στη γενική παραίσθηση των κοδεϊνούχων που ζητιανεύαμε όλοι από τις πύρκαυλες νοσοκόμες (μερικές ήταν πραγματικά γαμώ τα γκομενάκια), ένα βράδι που φιλιόμασταν αγκαλιασμένοι, τόσο ο Α. με τη φίλη του όσο κι εγώ με τη δική μου, ο μπάτσος ξύπνησε και μέσα στο μισοσκοταδο, μονολόγησε: «ταινία γυρίζουν;»

Κλαίγαμε απ’ τα γέλια. Η γυναίκα του που τον άκουσε, το επικαλούταν αρκετές μέρες μετά για να πει στους γιατρούς ότι ο άντρας της είναι διαταρραγμένος και ότι πρέπει να τον κλείσουν σε ψυχιατρική κλινική. Φριχτή γυναίκα που ούθτε στον χειρότερο εχθρό μας δεν θα πρέπει να ευχόμαστε. Στο τα΄πελος καταλήξαμε να τον λυπόμαστε τον μπάτσο, που ούτε τα παιδιά του δεν έρχονταν να τον δουν – ποιος ξέρει τι κρίματα θα κουβαλούσε κι αυτός στην πλάτη του.
Το ακόμη πιο ψυχεδελικό, ήταν ότι ακριβώς δίπλα στον μπάτσο, νοσηλευόταν ένας φυλακόβιος! Από τους παλιούς, καλούς φυλακόβιους, με το σώμα γεμάτο τατουάζ (κάτι φριχτά με γυναίκες και αριθμούς, θολά και κακοχτυπημένα), με μακρύ άσπρο-κίτρινο μαλλί, γυαλιά πρεσβυωπίας και πολύ καλοδιατηρημένο σώμα παρά την ηλικία του. Στα νιάτα του θα πρέπει να ήταν γόης και μεγάλη αλήτρα.
Αν και δεν είχα πολλές κουβέντες με αυτόν – ήταν περισσότερες από τον μπάτσο, στον οποίο έριχνα μόνο ξεδιάντροπα βλέμματα για να του δείξω ότι δεν φοβάμαι την έπαρση και την αποδοκιμασία του.
Ο φυλακόβιος λοιπόν, είχε κι αυτός σπασμένη μέση από καυγά – μάλιστα ήταν Αλβανοί αυτοί που τον είχαν στείλει στο νοσοκομείο – μια ακόμη οξύμωρη λεπτομέρεια της εθνοτικής και επαγγελματικής σύνθεσης των μελών του θαλάμου μας, είχε γίνει κολλητός με τον μπάτσο.
Από αυτόν έκανε τράκα τσιγάρο (κρυφά απ’ τη γυναίκα του εννοείται) ο μπατσάκος, με αυτόν επικοινωνούσε και με κανέναν άλλον στο θάλαμο, είχαν φτάσει μάλιστα να συνεννοούνται με τα μάτια.
Όσο για μας, τους «απέναντι», τον Α. τον Ίλια και εμένα, η μόνη πράξη συμπάθειας που επιδείξαμε στον βλαχόμπατσο ήταν μετά την εγχείρησή του όταν ο ορθοπεδικός επέμενε με φωνές να τον κάνει να υπερβεί τον εαυτό του για να σταθεί όρθιος στο «Π» του νοσοκομείου, που τον ξεφτίλισε φραστικά τόσο πολύ ώστε ο καημένος ο ασθενής, δεν φτάνει που είχε τους πόνους του, αλλά ίσως και μην αντέχοντας πλέον τις συνεχείς προσβολές όχι μόνο από τη γυναίκα του αλλά πλέον και από τον γιατρό, λιποθύμησε κρεμασμένος από τις μασχάλες στο όργανο που υποτίθεται πως θα τον βοηθούσε να σταθεί στα πόδια του.
«Εεε γιατρέ! Ο άνθρωπος λιποθύμησε ρεεεε», του φωνάξαμε οι «απέναντι». Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως και να ήταν απλώς μια πράξη αλληλεγγύης, όπως θα μου δινόταν η ευκαιρία να μάθω τις επόμενες μέρες που ακολούθησαν την εγχείρησή μου, οι ορθοπεδικοί συμπεριφέρονται σε όλους σαν χασάπηδες, βάζοντας τις φωνές «σήκω», «δεν ντρέπεσαι» κ.ο.κ., είτε απευθύνονται σε γιαγιούλες είτε σε παλικαρόπουλα, γιατί είναι μεγάλο το αποθεμα δύναμης που πρέπει να βρεις μέσα σου για να ξαναβαδίσεις ύστερα από μήνες ενταφιασμού σε κάποιο από τα κρεβάτια αυτού που αποκαλούν «ένα από τα μεγαλύτερα νοσοκομεία των Βαλκανίων».



ΥΓ1.
Λίγες μέρες μετά, έμαθα ότι ο Ζαχόπουλος νοσηλευόταν σε κάποια πτέρυγα και ότι και αυτός επίσης είχε το ίδιο πράγμα με εμένα –αλλά σε πολύ πιο βαριάς μορφής κακώσεις όπως είναι φυσικό- στο κορμί του: εξωσκελετική οστεοδομή λέγεται και believe me, πονάει πολύ.

ΥΓ2.
Πριν λίγες μέρες, ύστερα από τέσσερις μήνες και βάλε, έβγαλα και τα τελευταία σίδερα από το κορμί μου. Κινούμαι ακόμη με πατερίτσα για υποβοήθηση, έχω ακόμη πρηξιματάκια εδώ κι εκεί, αλλά το feeling του να έχεις επιβιώσει από ο,τιδήποτε, δύσκολα περιγράφεται. Στο τελευταίο ραντεβού που μου αφαίρεσε τα σιδερικά (με πένσα, τανάλια και κατσαβίδια) ο γιατρός, φοβόμουν εννοείται πολύ. Πριν μπούμε όμως πίσω από το παραβάν, του είπα: «Θα χυθεί αίμα, γιατρέ;»
«Ε, ναι. Αφού θα τα βγάλουμε».
«Ναι... Για πόσα Όσκαρ πάμε;»
(Πάντα χιουμορίστας αυτό το παιδί).

Ο γιατρός κούνησε το κεφάλι του και είπε: ξάπλωσε, χαλάρωσε και παίρνε βαθειές ανάσες. Αλλά όχι πολλές μαζί ούτε πολύ γρήγορες γιατί θα ζαλιστείς.

Κάπως σαν τη ζωή, φαντάζομαι.

.

67' βροχής

Είναι το πιο πολυσύχναστο από τα random features του ουρανού. Πέφτει εκεί που δεν το περιμένεις, σε ώρες, πυκνότητα και με σφοδρότητα που δεν περιμένεις (το Seattle εξαιρείται). Σε δρόμους, κεφάλια και καταφύγια, μουσκεύοντας μποτίνια, βρακάκια, μηχανάκια και μπουζί.
Στις υπανάπτυκτες χώρες προκαλεί χάος στην κυκλοφορία, εκτεταμένες πλημμύρες, ψυχολογική αδιαθεσία, ατυχήματα. Random features κι αυτά.

Την αντιπροτελευταία φορά που θυμάμαι, ήταν πριν τις διακοπές του καλοκαιριού, που ανεβήκαμε εκείνη κι εγώ από τα Εξάρχεια μέχρι το σπίτι με τα πόδια γιατί δεν μας έπαιρνε κανένα ταξί και η βροχή μας έφτανε μέχρι τη γάμπα.
Καλώς όρισες στους τροπικούς, κορίτσι. Εδώ, όταν ο θεός μετακομίζει τα μπαούλα του, οι άστεγοι χειρονομούν στους ουρανούς.

Την προτελευταία φορά που θυμάμαι να μουσκεύει το εσώρουχό μου, είχα γράψει αυτό.

Την τελευταία, έπεσα με τη μηχανή, ξεκινώντας στο φανάρι πάνω σε λάδια που είχαν τρέξει από το αυτοκίνητο κάποιου ευσυνείδητου συμπολίτη μας, που να του γαμηθεί η μάνα.


Σήμερα, κοιτώντας τη βροχή απ’ το παράθυρο, χτύπησα μια ανίχνευση στο PC της με τη λέξη «rain». Σαν σύννεφο αποτελεσμάτων, βρήκα τα παρακάτω κομμάτια.
67 λεπτά βροχής χωρίς προκαθορισμένη σειρά. Random.

Rain morning 28-03-08
(κλικ στους τίτλους)

1. Rebecka Tornqvist – Here’s that Rainy Day
2. Anouk – Make it Rain
3. Chris Rea – I Love the Rain
4. Art Blakey – Tears in the Rain
5. Jimi Hendrix – Still Raining, Still Dreaming
6. Bob Dylan – A Hard Rain Is Gonna Fall
7. Maria Muldaur – Buckets of Rain
8. Carole King – Crying in the Rain
9. Charlie Haden & Pat Metheny – Tears of Rain
10. Gene Kelly – Singing in the Rain
11. James Blunt – Tears and Rain
12. Jimi Hendrix – Rainy day, Dream away
12 + 1. John Abercrombie, Badi Assad, Larry Coryell – After The Rain

...uploading... ...uploading λέμε...


ΥΓ.
Να είδες; Μου έχουν λείψει τα μυξάκια μου.
.

Το πρώτο cd του συγκροτήματός μου!

Το όνομά μας είναι European Space Camp και αυτό είναι το πρώτο μας album!
O στίχος είναι αγγλικός (απ' όσα καταλαβαίνω) και ο αριθμός των μελών του group ποικίλλει αναλόγως με τους εραστές μας ανά εποχή.
Παρακάτω εξηγώ τα 11 (plus 1 bonus, plus-plus 1 hidden) κομμάτια μας, track by track.

European Space Camp
"Mon State"

1. Dattirajeru - 6:26’
Χωριό στην Ινδία. Ύστερα από ένα βράδυ αμετροεπούς κατανάλωσης πράσινων φύλλων από μια γειτονική φυτεία, συνθέσαμε αυτόν τον ολονύκτιο αυτοσχεδιασμό με φλάουτα, τυμπανάκια από ποντικίσιο δέρμα και κάδο πλυντηρίου, που το τιτλοφορήσαμε με το όνομα του χωριού.

2. The Multiethnic Indigenous Party
(Partido Indígena Multiétnico) – 2:35’
Ο τίτλος του πολιτικού κόμματος, το οποίο ασπάζεται ο ατζέντης μας στη Λατινική Αμερική. Το κομμάτι αυτό είναι ένα μικρό 'ευχαριστώ' από το συγκρότημα προς αυτόν, για τις ανυπολόγιστες ποσότητες κόκας που μας προμηθεύει.
Ή κόλας. Ή κόκα κόλας. Δεν θυμάμαι ακριβώς.

3. San Pasqual Valley, San Diego, California – 4:44’
Ο τίτλος τα λέει όλα. Είναι ένα instrumental track, για την ανάμνηση της πρώτης μας παρτούζας στην άμμο, εκείνο το μακρινό καλοκαίρι του 2006 - μαζί με ένα τοπικό σερφ συγκρότημα, τους Wave Crushers.

4. Sam Bishop – 2:21’
Σπηντάτο κομματάκι για τον τερματοφύλακα Σαμ Μπίσοπ, που ήταν συμμαθητής του Reo, του ντράμερ μας, και είχε πολύ μακριά χέρια (μαζί έκαναν τις πρώτες τους ληστείες).

5. List of South East Queensland bus stations - 8:32’
Μελοποιημένη λίστα δρομολογίων, που συνέθεσε ο μπαντονεονίστας μας Χουανίτο, ο οποίος όταν πρωτοήρθε στο Λονδίνο αποστήθιζε τους σταθμούς του προαστίου του, τραγουδώντας τους πάνω σε μια πρόχειρη μουσική που είχε συνθέσει.
Το ηχογραφήσαμε με νέους ήχους από φρεναρίσματα και τρακαρίσματα, σε έναν 8λεπτο αυτοσχεδιασμό.

6. Takuya Sato – 1:49’
Ο αγαπημένος μας σχεδιαστής anime, στον οποίο αναθέσαμε τη δημιουργία του πρώτου μας videoclip.
Το μικρό αυτό ινστρουμενταλάκι, είναι εμπνευσμένο από την πρώτη φορά που τον γνωρίσαμε και η μπασίστριά μας, Lupa, του πήρε μια ξεγυρισμένη πίπα (η διάρκεια του track αναφέρεται σε αυτό ακριβώς).

7. Arlington Center for the Performing Arts (live)
- 17:48’
Ζωντανά ηχογραφημένο, το κομμάτι αυτό που παρουσιάσαμε στο ομώνυμο κέντρο της Santa Barbara, είναι μια σπουδαία αυτοσχεδιαστική ωδή, με ξύλα, πέτρες και απορρίμματα κάθε είδους που χτυπώνται μεταξύ τους μέσα σε τεράστιους κάδους από τσίγκο, από γυμνές παρθένες – κόρες επιφανών και ευκατάστατων κατοίκων του προαστίου αυτού, οι οποίοι άλλωστε χρηματοδότησαν και την τόσο σημαντική για τα παγκόσμια δεδομένα αυτή performance.
Θυμάμαι με νοσταλγία ότι στο live εκείνο είχαμε γαμήσει. Καλλιτεχνικά, εννοώ.

8. Spying on the United Nations - 3:13’
Το πρώτο μας single. Πρόκειται για ένα φανταστικό στιχουργικό σενάριο της τραγουδίστριας μας, Bo, για ένα escort girl που παρεσειφρύει στους κόλπους μιας ειδικής απεσταλμένου της Μακεδονίας στον ΟΗΕ, κάνοντάς την σεξουαλική της σκλάβα με σκοπό την εκμαίευση κρατικών μυστικών, ικανών να κάνουν τη φοράδα της ειδικής απεσταλμένου να χεστεί στο αλώνι back home.

9. Long Road - 7:50’
Όπως μαρτυρά και ο τίτλος, πρόκειται για ένα μακρόσυρτο κομμάτι, που χωρίς λόγια (είναι instrumental και αυτό) θίγει υπαρξιακά θέματα και τον μακρύ δρόμο που χρειαζόμαστε για την επίτευξη των στόχων μας, όπως, η εξάλειψη της παγκόσμιας πείνας, φτώχειας, επιθετικότητας και ληστειών στην περιοχή Ζωγράφου, όπου έχουν ελαττωθεί δραματικά οι περιπολίες των μπατσων, με αποτέλεσμα ο δρόμος μέχρι το σπίτι να μοιάζει περισσότερο ατέλειωτος και επικίνδυνος κι από το αν ήσουν μελαχρινάκι με χειροβομβίδες στη λωρίδα της Γκάντζας.

10. Atresia - 3:26’
Ερωτικό τραγούδι που συνέθεσε η Mantalena εμπνευσμένη από την 22χρονη Atresia, την πρώτη ηρωική λεσβία σανιάσιν, που παντρεύτηκε με πολιτικό γάμο στη χώρα μας και λατρεύτηκε σαν εθνική ευεργέτιδα, με γλυφομούνια, όργια και τιμές σε όλη της τη ζωή. Το δεύτερο single.

11. Federal Alcohol Administration - 7:56’
Επικό, καθαρά συναυλιακό τραγούδι διαμαρτυρίας ενάντια στον ανεξέλεγκτο έλεγχο κατά του αλκοόλ.
Όπως ακούγεται χαρακτηριστικά να τραγουδάει ουρλιάζοντας (ή να ουρλιάζει τραγουδώντας) η Bo, «το αλκοόλ είναι το μόνο νόμιμο ακόμη ναρκωτικό – μη μας το γαμάτε», σε μια πολύ τρυφερή στιγμή που εκτοξεύει μπουκάλια τζιν (dry), ουίσκι (από κριθάρι) και μαύρο ρούμι, στο κοινό.

Bonus track
Ruby Empire (live) - 11:39’
Ένα μικρό διαμαντάκι «ταξιδιωτικής ψυχεδέλειας» που θα ζήλευε και η Μάγια Τσόκλη, με ηχητική αφορμή τη Μαύρη Ήπειρο και τις μουσικές της παραδόσεις. Μπεντίρ, μαλακοκάβλια, ροδεσιανές ροκάνες, αφρικανικά μονόχορδα και τσιφούτικα τυμπάνια που παίζουν βεδουΊνοι μπλόγκερς, κάνουν αυτό το track μοναδικό.

Hidden track
Poore Baronets - 1:22’
A capela συν-τα-ρα-κτι-κή ερμηνεία ενός γελοίου άσματος που η Mantalena τραγουδάει στο μπάνιο της. Μικρή διάρκεια αλλά μεγάλη στιγμή, που δεν θα χάσετε τίποτα κι αν δεν την ακούσετε.


______________________________________


Πρόκειται φυσικά για το νέο blog-οπαίχνιδο, αλλά και μια ιδιαίτερη τιμή, αφού σ' αυτό με προσκάλεσε μια από τις πιο παλιές και αγαπημένες μου blogger, η Μαρκησία του Ο.

Οι κανόνες, είναι απλοί:

1. Μπαίνεις στο wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς πάλι το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.


Εγώ με τη σειρά μου, προσκαλώ
1) τους εναερίτες απεργούς της ΔΕΗ,
2) τους απεργούς σκουπιδιαρέους (πολύ πρώτο το κόλπο με τα σκουπίδια στα ΜΑΤ παιδιά),
3) τους άνεργους που δουλεύουν αμμοβολή και θα πάρουν σύνταξη σε 40 χρόνια - σε αντιθεση με τους 300 μαλάκες που ψήφισαν,
4) τους κούριερ που θέλουν να ενταχθούν κι αυτοί στα βαρέα ανθυγιεινά και
5) τις γυναίκες άνω των 50 με ανήλικο παιδί (lol) να συμμετάσχουν με τη σειρά τους στο παιχνίδι.
Όλα εδώ πληρώνονται. Άλλη φορά, να προσέχετε τι ψηφίζετε.

.

Τρίδυμες

Πήγα στο σπίτι του Σατανά.
Το γραμματοκιβώτιό του ήταν βαμμένο μαύρο.
Ένας στόλος από κοκαλοθραύστες
ήταν παρκαρισμένος στο δρόμο.
Τα αγκάθια στις τριανταφυλλιές του
ήταν μακρύτερα από μαχαίρια.
Και 66 κοκόρια σκάλιζαν
στην μπροστινή αυλή, με τα φτερνιστήρια τους
να σιγοκαίνε σαν φτηνά πούρα.

Πήγα στο σπίτι του Σατανά.
Υποτίθεται ότι θα ήταν πάρτι της Άμγουεϊ.
Ήθελα ένα από εκείνα
τα σκληρά σαν την κόλαση μαχαίρια για το κρέας.
εκείνα που δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στο αφράτο κέικ της μαμάς
και ένα κομμάτι κοκαϊνη.

Πήγα στο σπίτι του Σατανά.
Ένιωθα αταίριαστος λιγάκι.
Αλλά οι δίδυμες κόρες του γρήγορα με καθησύχασαν.
Δοκίμασαν αστεία καπέλα για μένα,
μου έδειξαν κοσμήματα,
χόρεψαν γύρω απ' την καρέκλα μου.
Διάβασαν το μέλλον μου
σ' ένα μπολ με στάχτες,
μ' άφησαν να χαϊδέψω τα Ντόπερμάν τους,
και να βλέπω ενώ ξέπλεναν τα ροζ εσώρουχά τους.

Πέρασα απ' το σπίτι του Σατανά,
απλώς έτυχε να βρίσκομαι στη γειτονιά.
Ο στανάς κατέβηκε κάτω με μπουφάν Ρέιντερς.
Η αύρα του ήταν σαν καμένο λάστιχο,
αλλά το χαμόγελό του μπορούσε να ζωγραφίσει την ανατολή
πάνω σε τοίχο καρβουνιάρικου.
"Βλέπω ότι γνώρισες την Επιθυμία
και την Εκπλήρωση", μου είπε,
γυαλίζοντας το μονόκλ του
με ένα κουρέλι πιτσιλισμένο αίματα.
"Η Μεταμέλεια φτιάχνει καφέ στην κουζίνα".


-Τομ Ρόμπινς


Ο Urfurslaag με προσκάλεσε σε αυτό το μπλογκοπαίχνιδο να γράψω ένα αγαπημένο μου ποίημα.
:]

{Οι κανόνες του παιχνιδιού είναι πως διαλέγουμε ένα ποίημα που να αντιστέκεται στην κακογουστιά και την βλακεία των καιρών και το ποστάρουμε με τίτλο "Αντισταθείτε". Εγώ αντιστάθηκα ΚΑΙ σε αυτό}


Προσκαλώ με τη σειρά μου τους Weirdo, Ampot, Arkadin και Homo Ludens, Wonder, Deuced, Candy Blue, Κολοκύθι, Motorcycle Boy, Bonnie και RazzMatazz που ενθουσιάστηκε και μόνο στην ιδέα.
Όποιος δεν βαριέται, ας ανταποκριθεί.
:

Το να ελπίζεις είναι κάτι πολύ μοναχικό

«Το επόμενο βήμα είναι η κληρονομιά σου», σκέφτεσαι τώρα.
Λογικό. Αν το είχες σκεφτεί στα κλάσματα του δευτερολέπτου που μεσολάβησαν ανάμεσα στο άναμμα του πράσινου φαναριού και το άνοιγμα του γκαζιού, τη στιγμή που η πίσω ρόδα της μηχανής αποφάσιζε να ξεκινήσει να γράφει από αριστερά σαν μαθήτρια της πρώτης δημοτικού, μπορεί και να μην είχες κατεβάσει ποτέ το αριστερό σου πόδι στη γη.

Δεν θα στο είχε πάρει τότε από κάτω και δεν θα είχες βρεθεί με συντριπτικά κατάγματα στα Έκτακτα περιστατικά, να βογγάς δίπλα σε πυροβολημένους ιρακινούς και μπάτσους με πολιτικά που προσπαθούν να τους ανακρίνουν μέσα από πυρακτωμένα μισόλογα.
Δεν θα έκλαιγες τώρα επειδή δεν κατάφερες να ισορροπήσεις τι; Τα 200 τόσα μηχανικά κιλά και τη ζωή σου; Το άδικο και το αναπόφευκτο; Τον θεό που δεν υπάρχει από πάνω και τη θεά που υπήρχε από πίσω (σου);
Με τη δεύτερη τουλάχιστον, πέσατε μαζί.
You Let Love In. Το κορίτσι τουλάχιστον είναι εντάξει.

Από τότε, στον ύπνο σου έχεις ξαναπέσει άπειρες φορές. Στα όνειρά σου έχεις ξαναζήσει την πτώση και κάθε φορά ξυπνάς, μόνο που δεν σηκώνεσαι. Τα κοδεϊνούχα παυσίπονα βοηθούν σ’ αυτό. Τα καβατζώσατε με τον Αλβανό από το διπλανό κρεβάτι, με μεθοδικότητα και επιμέλεια.

Τώρα το ένα σου πόδι βρίσκεται μέσα σε μια «σιδηρά υπερπαραγωγή» όπως λέει η Mantalena. Είναι κάτι που «μοιάζει ανάμεσα στο μουσείο του Μπιλπμπάο και την Όπερα του Σίδνευ», συνεχίζει η σκασμένη που όλα αστεία τα βρίσκει και επωδύνως ανώδυνα, και που επιστημονικά μιλώντας (άκου την πάλι, γελάει) συγκρατεί τις μεταλλικές βέργες που διαπερνούν το πόδι σου και πιάνουν με βίδες άλλεν στον εξωσκελετό.
-Να μην ξεχνάς να κάνεις τακτικό σέρβις, χαζογελάει.
Εσένα πάλι, η λέξη "εξωσκελετός" σου θυμίζει τους Μεταβαρόνους του Ζοντορόφσκι, τα cyborg με τα τεχνητά μέλη και τον άπειρο πόνο.

Έξω η πόλη βογγάει από τις διαδηλώσεις, υπάρχουν δυο άνθρωποι που και πάλι θα σε φροντίσουν τυχερέ μαλάκα, μυρωδιές χριστουγέννων στην άκρη του διαδρόμου.
Ακύρωσες τα εισιτήρια για Βερολίνο, το ξενοδοχείο, τα πιο πρόσφατα όνειρά σου για ένα τρυφερό γαμήσι με εκείνη, την ώρα που στα μάτια της θα άστραφταν τα πυροτεχνήματα της Δρέσδης και το ραδιόφωνο θα έπαιζε όπερα.
Αποχαιρέτησες άδοξα και το dj-ing, τουλάχιστον μέχρι το επόμενο Πάσχα και μέχρι η φυσικοθεραπεία σε κάνει να σταθείς ξανά στα πόδια σου. «Ευκαιρία να τελειώσεις εκείνο το βιβλίο που έχεις αρχίσει με τις ιστορίες του Summertime», βελάζει η Μανταλενίζ.
-Το επόμενο βήμα θα είναι η κληρονομιά σου, σκέφτεσαι τώρα. Και ελπίζεις. Μόνο που αυτό που ελπίζεις δεν είναι κάτι που μπορείς να μοιραστείς ή να συμμεριστεί κάποιος χωρίς 20 κιλά σίδερο στα πόδια και κοδεϊνη στο αίμα.
Ο νέος χρόνος για σένα έχει ήδη αλλάξει.

Ζωντανά δολώματα

Το κρύο νερό την συνέφερε. Μετά το μεγαλειώδες πλαφ χάρη στο οποίο αποκατάστησε επαφή με την πραγματικότητα, τώρα βυθιζόταν αργά. Έμοιαζε με γέννηση, αλλά απ’ την ανάποδη.
Στην αρχή ανατρίχιασε, μετά άρχισε να κινεί προσεκτικά τα χέρια πρώτα, μετά τα πόδια, αιωρήθηκε για λίγο μεσόβυθα.
Μετά άνοιξε τα μάτια.

Είδε κι άλλες σαν αυτή. Κάποιες ζούσαν ακόμη. Το στόμα της έβγαλε μια κραυγή αλλά ήταν βουβή αφού ήταν κάτω από την επιφάνεια. Κολύμπησε γρήγορα προς τα πάνω. Γρήγορα… Γρήγορα, σκέφτηκε με αγωνία. Πρέπει να δω που βρίσκομαι. Που με έριξαν. Ποιος.

Βγαίνοντας πάνω, είδε ανθρώπους ψηλά. Σκαρφαλωμένους σε έδρανα, προεξοχές, ένας μάλιστα βρισκόταν στο πόντιουμ και κάτι έλεγε για τη Βουλή των Ελλήνων που είναι χριστιανοί και κάτι άλλο, που ο ορισμός της λέξης τής ήταν άγνωστος.
Οι άνθρωποι αυτοί φορούσαν κοστούμια και κρατούσαν καλάμια ψαρέματος, που όταν εκείνη βγήκε στην επιφάνεια, τους είδε να σκύβουν πάνω απ’ τα έδρανα και κοιτώντας κάτω προς τη μεγάλη δεξαμενή με νερό μέσα στην οποία κολυμπούσε, τα έριξαν πιο βαθειά
Ήταν γυμνή και ο κώλος της έτσουζε. Χαμηλώνοντας το χέρι έπιασε κάτι που ξεκινούσε από την τρυπούλα της και ανέβαινε προς την επιφάνεια. Έμοιαζε με πετονιά, αλλά ήταν σαν χοντρό σχοινί και γερά αρπαγμένη εκεί που δεν θα έπρεπε να είναι. Κατέληγε σε ένα αγκίστρι.

Τρόμαξε. Κινήθηκε απότομα και πόνεσε. Αφέθηκε για λίγο χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση, λαχανιασμένη απ’ το φόβο. Κατέβασε πάλι το χέρι της προσπαθώντας να να βρει πώς θα μπορούσε να το ξαγκιστρώσει.
Κάτι γινόταν. Πονούσε και έτσουζε αλλά το νερό ευκόλυνε τις κινήσεις της. Άρχιζε να το τραβάει αργά αργά.

Η προσεκτική ακινησία της είχε κάνει τα πάντα γύρω να αναδεύουν σιωπηλά, σαν να φυσούσε βουβός άνεμος. Απορούσε ακόμη γιατί και ποιος ήθελε να τη χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο.
Υποψιασμένοι απ’ την γαλήνη που επικρατούσε τα τελευταία λεπτά, οι θύτες της τράβηξαν απότομα το σχοινί.

Το αίμα της, μαύρισε το νερό.


.
Photo by PixelVolta
Επιμέλεια: Mantalena

Η ζωή υπό βροχή

Περνάω από μέρη που έχουν ήδη ανάψει τζάκια.
Μυρίζει χωριό βγαίνοντας έξω απ’ την πόλη, αν και η πόλη τα τελευταία χρόνια βγαίνει κι αυτή έξω, με ακολουθεί στα Μεσόγεια, στο Λιόπεσι και στην πίσω πλευρά του Υμηττού όπου παίζαμε με τις χελώνες και τις λάσπες, κρύβαμε τα σκατζοχοιράκια και κάναμε ανάβαση στο βουνό με τα ξαδέλφια μου.
Ντύνομαι, ξεντύνομαι στις στάσεις σαν τον Κλαρκ Κεντ, κάθε που πιάνει ξαφνική βροχή. Όπως χτες. Όπως σήμερα.

Και είναι κάτι στάσεις, στη μέση του πουθενά. Έξω απ’ το Κορωπί, λόγου χάρη, μπροστά από αγροκτήματα που δεν είναι πια αγροκτήματα, αλλά που τα σκυλιά μέσα από τους φράχτες γαυγίζουν σα να βλέπουν άνθρωπο πρώτη φορά. Μπορεί να φταίει και το μακιγιάζ μου που όταν βρέχεται γίνεται διωχτικό και πιο τρομαχτικό κι από το χαμόγελο του Βουλγαράκη.

Σήμερα πάντως, φρενάρω στα νερά σε μια στάση όπου δυο
–κομματάκι περισσότερο απελπισμένοι από μένα εικάζω- άνθρωποι, στέκονταν σαν playmobil κολλημένοι ο ένας δίπλας στον άλλον για να μην τους χτυπά η βροχή: μια γιαγιά και ένα παππούδι.

-Ρίχνει ε; λέω και το παίζω άνετα, ανοίγοντας την μπαγκαζιέρα, βρίσκω την ολόσωμη φόρμα, μετά βγάζω το μπουφάν μου που το διπλώνω όπως όπως εκεί μέσα και με τη φόρμα υπό μάλλης μπουκάρω κάτω από το σκέπαστρο. Τα γερόντια μου κάνουν αμέσως χώρο.
-Κρατάς λίγο σε παρακαλώ; λέω στη γιαγιούλα και της δίνω το κατακαίνουριο, μαύρο-ματ κράνος μου, που το παίρνει αμέσως αμήχανη.
Στηρίζομαι στο ένα πόδι και έχοντας μαζέψει το πανταλόνι της φόρμας το περνάω στην μπότα. Τρεκλίζω λίγο, η γιαγιά περιεργάζεται το κράνος, αλλά μόλις με βλέπει το πασάρει αμέσως στον παππού για να με στηρίξει. Δεν πιστεύω στα μάτια μου.
Της χαμογελάω, λέω: μην ανησυχείτε, μου συμβαίνει συνέχεια ακόμη κι όταν δεν πίνω.
Γελάνε.
-Μπορώ να το δοκιμάσω; Λέει ο παππούς δείχνοντάς μου το κράνος.
-Παρακαλώ.
Εν τω μεταξύ φοράω τη φόρμα, ανεβάζω τα φερμουάρ, κλείνω τα στραπς, σαν το Μίκαελ Σουμάχερ ένα πράγμα. Αλλά με πιο τουρλωτό ποπό.
Ο γέρος φοράει το κράνος μου και μιλάει από μέσα χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει. Ελπίζω να έχει πλύνει τα δόντια του και να έχει λουστεί, σκέφτομαι, διαφορετικά με βλέπω να το πετάω στον κάδο απλύτων με το που θα γυρίσω σπίτι.
-Παπούδι, βιάζομαι, του λέω. Και ρίζνει κατσαβίδια, δεν θα μπορώ να τρέξω.
-Εσείς οι νέοι όλο βιάζεστε, μου απαντάει, βγάζοντας το κρανάκι μου. Που βιάζεσαι να πας; Στην ίδια στάση με μας στέκεσαι.

Επιτόπου σταματάω να γελάω. Και ευτυχώς δεν φαίνεται γιατί συγχρόνως φοράω το full face κράνος.
-Ευχαριστώ, ουρλιάζω για να μ' ακούσουν από μέσα πριν κατεβάσω τη ζελατίνα. Τους σφίγγω τα χέρια με τα σκληρόπετσα γάντια μου.

Το κράνος μυρίζει λεβάντα.

Βγαίνοντας ξανά στο δρόμο, τα αυτοκίνητα μοιάζουν ναυάγια με ρόδες.
Ο μόνος λόγος που δεν βουλιάζουμε είναι επειδή βρισκόμαστε πάνω απ' τη γη.
Ακόμα.

.

Photo by Dave Beckerman

Το καινούριο μου scooter

Είναι ατμοκίνητο, αερόψυκτο και πολύ πολύ οικονομικό.
Kαίει σκουπίδια και ξύλα κάθε είδους, συνεπώς είναι άκρως οικολογικό.

Αναπτύσσει ταχύτητα 22 χιλιομέτρων σε κατηφόρα και
5 σε ανηφόρα (αλλά μόνο αν είμαι γυμνή γιατί το καινούριο μου παντελόνι με την αγκράφα και την αλυσίδα είναι βαρύ).

Σέρβις χρειάζεται κάθε 80 χιλιάδες χιλιόμετρα ή αν τύχει να βουλώσει η καμινάδα,
βαψιματάκι μια δυο φορές το χρόνο ( - με ντουκόρωμα, πλαστικό, λαδομπογιά - είναι αδιάφορο αφού ούτως ή άλλως θα ξεφτίσει στην πρώτη γκαζιά) και
στα extras του συμπεριλαμβάνoνται
-καλάθι για τα ψώνια της νοικοκυράς
-καλάθι για συνεπιβάτη
-τρέιλερ για το κατοικίδιό σας
-περισκόπιο
-σωσίβιο
-ψυγειάκι εκδρομής
-πυροσβεστικός σταθμός και
-βάση εκτόξευσης πυραύλων Magnum κρέμα-σοκολάτα.


Μειονεκτήματα:
-Το περισκόπιο θέλει αλλαγή κάθε τρεις βουτιές,
-το σακουλάκι με τις έξτρα ατσαλόβιδες και το σφυρί ΔΕΝ περιλαμβάνονται στην τιμή,
-το φρένο αργεί να ανταποκριθεί σε πολύ υψηλές στροφές (από τις 2 το μεσημέρι και μετά που διαστέλλονται οι τσίγκοι).


Έχει όμως απίστευτα πλεονεκτική γωνία Caster, έτσι Mοτοσακέ; Τόσο πλεονεκτική που δεν μου αφήνει καθόλου χώρο για να κοιμάμαι όταν με πιάνει φανάρι.

Coming soon to an accident near YOU

Βόλτα κανείς;

Μανταλενομούτς
.

Ω, μα ας ανεβούμε επιτέλους

Το ακουστικό ωστικό κύμα από τον απόηχο της Μιανμάρ κλωτσάει τα γεννητικά όργανα του θεού αυτές τις μέρες.
Ποιου θεού; Αυτού που δεν υπάρχει.

Όταν όλα έχουν χαθεί, μετά βρίσκονται όπου λάχει. Οι στατιστικές έχουν δείξει ότι συνήθως βρίσκονται ανάμεσα σε δυο πόδια. Ανδρικά ή γυναικεία, αδιάφορο. Σημασία έχει ότι γλυστράνε.

Η παραλίες οι πιο όμορφες είναι αυτές που έχουν ενδιαφέρον: βραχάκια που ξεπροβάλλουν στο πουθενά για να πιαστείς, θαλασσοδεντράκι για να δέσεις το σκαφί τραβώντας το έξω, ammo για ελεύθερους σκοπευτές.

Πάρος ήταν. Τώρα μοιάζει με διάδρομο γυμναστηρίου και με φόντο εξωτικής ταπετσαρίας. Στο μέλλον θα ήμαστε όλοι djs και γκαρσόνια.
Και κάποιοι και τα δυο συγχρόνως, παίρνοντας μάλιστα τα ίδια λεφτά.

Οι Little Barrie είναι και γαμώ τα group. Επειδή αδιαφορούν για την υστεροφημία τους κάτι που έχω πολύ καιρό να δω σε καλλιτέχνη (και όχι, η Amy το παίζει, δεν είναι τόσο free).
Την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε με τον Barrie στην Denmak street θα πήγαινε να τζαμάρει με το group του Moz. Και κρατούσε μια κιθάρα με τέσσερις μόνο χορδές (έλειπαν οι μι και η λα). Η πλάκα είναι ότι δεν είχε μπει στο μαγαζί για να αγοράσει καινούριες, αλλά επειδή νόμιζε ότι είδε κάποιον γνωστό του.
«Η μεγάλη τέχνη θέλει οικονομία» κάγχασε. «Άσε που έχω ακόμη hangover».



Stencil kicks: πόσους τοίχους θα καταστρέψεις ακόμη ανθρωπάκι για να μας διαφημίσεις το blog σου; Αν θες να διευρύνεις τους ορίζοντες σου, να πας στο Κάιρο.

Οι εκ γενετής κουφοί, έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντί μου: δεν ακούν τις μαλακίες που αναγκάζομαι να ακούω εγώ. Δεν τους λυπάμαι καθόλου – τον εαυτό μου οικτίρω και προσπαθώ να κερδίσω τις συνέπειες που φέρνει ο χρόνιος αυνανισμός. Μόνο που πολύ φοβάμαι ότι πρόκειται για μύθο.

H Bonnie έγραψε ένα γαμάτο ποστ. Το υποψιαζόμουν ότι ανήκει στην επιστημονική κοινότητα, αλλά όχι και ότι είναι του εντέχνου!
Πέφτω απ’ τα σύννεφα με αλεξίπτωτο το κυλοτάκι της, με μια λέξη: αυτοκτονώ.


-«Να δω τώρα τι θα πεις στον κύριο διευθυντή», με επέπληξε η ξέκωλη συναδέλφισα, επειδή λέρωσα με τη σαλατούλα μου ένα ακριβό λεύκωμα που είχε αγοράσει από το Amazon.
-«Θα του πω ότι στο Amazon γαμιούνται», της απάντησα σκουπίζοντας υπολείμματα αυγού από το σκληρό ιλουστρασιόν εξώφυλλο. «Αν έχεις λίγο χρόνο και θες σου δείχνω και πως».

Η αρχική φωτό είναι απ' τη Νάξο, αυτό το καλοκαίρι

Πίσω απ’ τη βελανιδιά (θα βρεις τα dexx μου)

Οδηγαώ γρήγορα μέσα στη νύχτα. Τρεις φορές τη βδομάδα, τη μία, Σάββατο.
Η απόσταση είναι 30 χιλιόμετρα να πάω, 30 να έρθω. Βρέξει, χιονίσει, πάω με 90 - 100 – 110 την ώρα. Όταν γυρίζω, μου παίρνει 35 λεπτά περίπου να βρεθώ από τα dexx στο ζεστό μου κρεβατάκι στα Εξάρχεια.
Το μπαράκι είναι σχετικά έξω απ’ την πόλη, αν και η πόλη πλέον τείνει να είναι παντού. Κοντεύει να ενωθεί με τη Χαλκίδα.
Είναι κάτι βράδια όμως, που φυσάει πιο απαλά απ’ ότι άλλες φορές και στις στροφές ελαττώνω όχι για να μην αγκαλιάσω τα δέντρα κάτω απ’ το γεφυράκι, αλλά γιατί μυρίζει δέντρο και φύση, σε κάποιες στιγμές μυρίζει μούστος και κρασί, όπως μύριζαν παλιά τα Μεσόγεια με το που έφτανες στο Λιόπεσι.
Εμένα η μυρωδιά αυτή που λατρεύω μου θυμίζει το πατητήρι στην Πάρο.
Και τον παππού μου.


Είναι μια μυρωδιά στο μέτρο ανθρώπινη, λίγο βρώμικα δυσάρεστη και φρεσκαδούρα – υπάρχει μάλιστα μια συγκεκριμένη στροφή που –αν και δεν ξέρω τι ελλοχεύει σιωπηλό εκεί πίσω από τα ψηλά εκείνα δέντρα που μοιάζουν με ευκάλυπτους, η μάγισσα του Blair Witch Project;- μυρίζει πιο έντονα απ’ ότι άλλού. Ίσως κανένα αποστακτήριο;
Κάθε φορά που φτάνω στο σημείο εκείνο του δρόμου, συνήθως σηκώνω τη ζελατίνα από το κράνος για να μυρίσω και ελαττώνω κοιτώντας δεξιά κι αριστερά σαν περιπολικό αρωμάτων. Σνιφφφ σιφφφφ λέμε. Μμμμ. Εντάξει, την πήραμε τη τζούρα μας, κρακ (η ζελατίνα ξανακατεβαίνει), βρουμμμ βρουμμμ (η ταχύτητα ξανανεβαίνει). Φτάνω σε λίγο.



Χικ.
Τις προάλλες, με το που έχω φτάσει, λέω στην Π. «ρε συ, τον θυμάσαι εκείνον τον τύπο που καθόταν στη γωνία εκεί (της δείχνω) και μύριζε;»
«Α, τον Χ. λες».
«Τον ξέρεις;!»
«Ε, ναι. Είναι θαμώνας».
«Αυτός λοιπόν… ξέρεις που τον είδα;» της λέω. «Στις 3.30 το πρωί που έφευγα προς τα πάνω για να βγω στη λεωφόρο, καμιά 10ιά χιλιόμετρα από δω, το είχε κόψει με το πόδι κανονικότατα μέσα στη νύχτα. Τον είδα σε εκείνη τη στροφή, εε… ξέρεις, μια στροφή που μυρίζει πολύ έντονα μούστο και έχει ένα φτώριο πιο πέρα…»
«Α, κατάλαβα».
«Μακριά ε; Έρχεται πίνει τα ποτηράκια του εδώ και μετά το κόβει τέτοια απόσταση;» τη ρωτάω.
«Ε, εκεί μένει μωρέ».
«Που ‘εκεί’;»
«Ώχου περίεργη που είσαι! Εκεί. Πίσω απ’ τη βελανιδιά».


Note 2 self: να θυμηθώ την επόμενη φορά να ξεκαταχωνιάσω το Songs From The Wood των Jethro Tull, να γίνει του βουκόλου ο γάμος.

.

MantalenoΤηλεγραφικά

Ninjas killed my family.
Need money for kung-fu lessons.

Το γράφω στα αγγλικά γιατί είναι παγκόσμιο το μήνυμα και το χρήμα δεν έχει πατρίδα: και γιεν να μου δώσετε, την κάνουν τη δουλειά τους.

_______________________

Ακολουθούν
ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΜΕ ΠΟΛΛΑΠΛΟΥΣ ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ
(γιατί δεν προλαβαίνω να σχοληθώ - και είναι κρίμα, μια που θα σας έπαιρνε χαλαρά ο γεροδιάολος):

Βενιζέλο, κοντά τα στρουμπουλά χεράκια σου από το MantalenoBlog. Εδώ είμαστε terra ingognita.

Χειραγωγημένοι bloggers από τον Αλαβάνο, αγγαλιάσθε: πλησιάζει η ώρα της κρίσεως που τα Χριστιανικά blogs θα πάρουν την εκδίκησή τους για λογαριασμό σας.

Αντιδραστικοί αντιπολιτευτές, ξυπνήστε ορέ και πάψτε να ασχολείστε με το έρμο το Πασόκ.
Υπάρχει κυβέρνηση και δεν είναι πράσινη, αλλά (πούτσες) μπλε.

Ζήτω η Βιρμανία

Καλό Σ/Κ

μωρό μου σου 'ρχομαι - αν και όχι με το high speed >

.

Κλειστό λόγω εκλογών (η ζωή είναι αλλού)

Jenny Holzer From the Living Series, Bench #16 1980-2 © ARS, NY and DACS, London 2007

Έκθεση στην Tate Modern. Mέχρι τις 11 Νοεμβρίου.
Στην Αθήνα/Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη Μουσείο Μοντέρνας τέχνης, λέμε. Και μη μου πει κανείς για τη Biennale. Γιατί χτες, ούτε απ' αυτήν είχαμε.
Χτες είχαμε ΕΚΛΟΓΕΣ.

1.
Πήγαμε χτες στο Γκάζι να δούμε τη Biennale.
-Είναι κλειστά, μας είπε ο φύλακας.
-Πόσο κλειστά; του χαμογέλασα εγώ.
-Πολύ κλειστά. Περιμένω να κλείσει και το καφέ και να κλειδώσω.

Ήταν μια υπέροχα θερμή μέρα του φθινοπώρου χτες. Οι πεζόδρομοι είχαν κόσμο, τα εστιατόρια γεμάτα, ιδανικά για να περπατήσεις.

2.
Φύγαμε. Ανεβήκαμε προς το Θησείο και σκέφτηκα να πάω τη φίλη μου να δει τον Κεραμεικό, τον οποίο δεν είχε δει ποτέ.
Ξεκίνησα και της έλεγα για τον Ηριδανό, για την Ιερά οδό και για το Δίπυλο όταν...
ένα θλιβερό χειρόγραφο χαρτί έξω από τον αρχαιολογικό χώρο μας προειδοποιούσε ότι είναι "κλειστά λόγω εκλογών".

Παραπάνω, τα Ολυμπιακά preview των αρχαιολογικών χώρων βανδαλισμένα, τα παγκάκια τρισάθλια, βρωμιές και μυρωδιά αποχωρητηρίου πίσω απ' τις πρασιές. Σπασμένα μπουκάλια.
Κατάφερα though να της δείξω πώς περίπου ήταν ο Κεραμεικός - σε ένα διαλυμένο πανοραμικό χάρτη - τραπέζι που είχε απομείνει από τους Ολυμπιακούς.

3.
Περπατήσαμε μέχρι την Αρεοπαγίτου.
Πολύς κόσμος, παιδάκια, ζογκλέρ, όλα καλά. Όλα όπως πάντα σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της πόλης που χαίρεσαι να περπατάς.
Αν μισοκλείσεις τα μάτια ώστε να κάνεις πως δεν βλέπεις τα πολλά σκουπίδια που συσσωρεύονται στις γωνίες των δρόμων, τα μαύρα συνθήματα (όχι graffiti!) με μπογιά στους λίθινους τοίχους και τις γαμημένες μηχανές που κάνουν σλάλομ ανάμεσα στον κόσμο -κι εγώ μηχανή οδηγώ ρε μαλάκες, αλλά σέβομαι τους πεζόδρομους-
ε, αν τα κάνεις όλα αυτά, μπορεί και να νομίσεις ότι βρίσκεσαι σε ευρωπαϊκη΄πόλη.

Η φίλη μου πάντως ήταν πολύ χαρούμενη. "Πάμε στην ¨Εκθεση βιβλίου στην Αρεοπαγίτου;" μου λέει.
Πάμε.
Φτάσαμε μόνο μέχρι ένα σημείο, γιατί είχαμε ήδη περπατήσει αρκετή ώρα και έπρεπε να γυρίσουμε και στο σπίτι όπου σε λίγο θα άρχιζε το μετεκλογικό πάρτυ - πένθους που είχαμε κανονίσει προκαταβολικά με φίλους.
Ευτυχώς δηλαδή: γιατί όπως μάθαμε μετά, ούτε η έκθεση βιβλίου λειτούργησε χτες. Κι αυτή κλειστή λόγω εκλογών ήταν.

4.
Στη Χαριλάου Τρικούπη, φώτα, κάμερες και συνεργεία της τηλεόρασης, μπάτσοι στις γωνίες.
Μας έλειπαν ένα-δυο σόδες για τα μοχίτο μας.
Σταμάτησα στο σεσημασμένο Mini Market όπου τα ΠασοκοΣτελέχη ψωνίζουν τα ουίσκι τους.
Είχαν μείνει μόλις δυο σόδες μπουκάλι!
- Το τσούζουν σήμερα στο #50; λέω στον μαγαζάτορα.
-Άσε ...
-Τι; Έχουν ξεκινήσει τα αποτελέσματα; ρωτάω (ήμασταν ώρες έξω, δεν είχα ιδέα)
Με πληροφορεί τα περί αυτοδυναμίας της δεξιάς του Κυρίου. Περίλυπος.
-Άντε να κλείσω κι εγώ, μου λέει, πάω για ύπνο.
-Κατάλαβα, του απαντάω κι εγώ. Για τέσσερα χρόνια, ε;
-Έτσι.


Επιστρέφοντας στο σπίτι, πήρα ένα διαφημιστικό του Παπαθεμελή ("για να μην πάει η ψήφος σου χαμένη"), το κόλλησα απ' έξω απ' την πόρτα μου κι από κάτω έναν αναπτήρα, με διάφορα συνθήματα:
"Κωστάκη, κάψτα όλα (αυτοδύναμα)"
"Μετεκλογικό πάρτυ πένθους"
κ.ο.κ.


Θλίψη

Απ' την ίδια έκθεση στην Tate Modern: Alighiero e Boetti Aerei 1978 © DACS, London 2007

Την επόμενη φορά που θα βγω απ' το σπίτι μου
(και δεν θα είναι για δουλειά ή για άλλη υποχρέωση: να πάω στο συνεργείο, στην εφορία, ή σε διαδήλωση, πορεία κ.λπ.) λέω να είναι για να ταξιδέψω μακριά απ' αυτή τη χώρα.

Και εντέλει, εντάξει, μικρή. Πάμε να δούμε τους Manic Street Preachers στο Λονδίνο, όποτε μπορείς (αφού ούτε κι αυτοί δεν άντεξαν να μείνουν εδώ έστω ένα βράδι).
Και όχι μόνο: Διάλεξε όποιο όνομα θέλεις απ' τις τελευταίες σελίδες του Mojo και φύγαμε.
Προσφέρω ταχύρυθμες ακροάσεις από ο,τιδήποτε - από Brian Wilson μέχρι 22-20's κι από Richard Hawley μέχρι Siouxsie.
Η ζωή είναι αλλού.

.