Hi & bye

(summer 2008 in the μυξ)


Summer2008_mix.rar

part 1 - 48 ΜΒ

part 2 - 54 ΜΒ

[total.time 73.02']

(extract both *.rars to a file close to you - το μυξ είναι σπασμένο σε κομμάτια, λέμε - τόσο μικρά γράμματα θα τα ζήλευε κι ο Υλό)

1. Aaron Zigman – I Eat Lucky Charms
2. Basia Bulat – Why Can’t It Be Mine
3. Koop – Let’s Elopz (vocals by Michael Sundin)
4. Jose Luis Zafra – Ritmo del Mar
5. Bliss – Sleep will come
6. Portishead – Strangers
7. Boat Club – Always away
8. Yoav – Club Thing
9. Country Joe & the Fish – She’s a Bird
10. Jack Johnson – What You Thought You Need
11. Emiliana Torrini – Sunny road
12. Gov’t Mule – Dolphineus

[O Jack Johnson με τα σερφ του στη Χαβάη, επαγγελματίας σέρφερ (με σπόνσορες και φράγκα, όχι μλκίες) και κινηματογραφιστής γαρ, η ταλεντάρα μου]

13. Jeff Buckley – Everybody Here Wants You














14. Lizz Wright – My Heart
15. World Party – Ain’t Gonna Come Till I’m Ready
16. The Doors – Summer’s almost Gone (demo!)
17. Carly Simon – Jealous Guy
18. Tindersticks – Let’s Pretend
19. Μάνος Χατζιδάκις – Όνειρο για Τεντυμπόιδες (από την Οδό Ονείρων)
20. Dorothy Ashby – Afro Harping (vinyl rip)
21. Δημήτρης Χορν & Μάρω Κοντού – Πες μου μια λέξη


Hi and by, συνδίκτυοι παρεπιδημούντες.

Hello & goodbye που έλεγε και ο Tim.
Είμαστε εδώ για να φεύγουμε σα να λέμε.
Το παραπάνω καλοκαιρινό μυξ – προσφορά του καταστήματος, είναι για το καλοκαίρι που δεν έφυγε ακόμη και περιέχει ορισμένα καλούδια για όσους έχουν λυσσάξει να τα ψάχνουν στις μηχανές αναζήτησης μες το κατακαλόκαιρο και καταλήγουν στο blog μου, αντί να πάνε να αγοράσουν ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και δυο ποτήρια και να τη βρουν σε κανένα αρχαιολογικό χώρο με την πανσέληνο. Εγώ πάντως αυτό λέω να κάνω (θα το δροσίσω πρώτα όμως λίγο στο ψυγείο).

Λοιπόοοον.
Yoav έψαχνες κυβερνοναύτη του δικτύου από τη μακρινή Αυστραλία; Και τι λέει, δεν το είχε διαθέσιμο για download στη σελίδα του στο MySpace;


<--- Το Βασιάκι το Μπουλατόπαιδο από τον Καναδά, με μια άρπα ινδιάνικη. (τόσο μικρά γράμματα θα τα ζήλευε κι ο Υλό, δεν ξέρω αν σας το είπα)

Θα πασπαλίσω λοιπόν με ολίγη εξωτική Basia Bulat, που τόσο λατρεύουν οι PopPo Culturάδες,
μια πρέζα (κυρολεκτικά) Portishead να ευφρανθεί ο 11...

Η Beth Gibbons σε πόζα ειδικών συνθηκών - για το τέλος του καλοκαιριού
(τελικά νομίζω ότι τα γράμματα αυτά είναι πολυ΄μικρά, ακόμη και για τον κύριο Υλό)

Βoat Club που τους έμαθα από την Troll και το Radio Casbah...

και το ύπέροχο SunnyRoad της Emiliana Torrini που -αν δεν κάνω λάθος, μια και δεν μπόρεσα να βρω το λυνκ- είχε ποστάρει μια φορά κι έναν καιρό ο ΜacManus κάνοντας την καρδιά μας να δονείται σε allegro moderato.
















Σα να μην ΄φταναν όλα αυτά, ο συγκάτοικος στην τρέλα Sum, βρήκε να μου χώσει (όχι καλέ, τι φαντάζεσαι) στην καλοκαιρινή μου παραφορά και τους Country Joe & the Fish του (δες αφίσα), κάτι άλλα γερόντια -που όμως έκαναν δισκάρα πέρυσι συνδυάζοντας hard rock με reggae!) ονόματι Gov’t Mule (δες τις μαστουρο-ποζέρες από πάνω) και (ουφ, λέμε) ένα σπάνιο demo των Doors... «Θα δεις πόσο σύγχρονοι ακούγονται δίπλα στα ‘δικά σου’» είπε την τελευταία φορά που τόλμησε να μιλήσει (γιατί αυτή τη στιγμή βρίσκεται φιμωμένος και δεμένος χεροπόδαρα στο κρεβάτι σε καταναγκαστικές ακροάσεις Monikaς, Bulat, Feist, Sara Bareilles και λοιπών indίδιων (μτφ.: indie νυμφίδιων), μπας και γίνει άνθρωπος.



Και δεν ξέρω καθόλου αν ο βλαχοΤζόε και το Ψάρι του ακούγονται σύγχρονοι –έλεος πια με την προγονολατρεία- αλλά η χρύσή ομάδα από μακαρίτες αυτού του μυξ, η γλυκήτατη Dorothy Ashby ----->
(κλικ στο λυνκ - ούτε μια φωτό της δε βρίσκεις στο web) που στα '70s έπαιζε την αφρικανική της άρπα πάνω σε soul μοτίβα και οι -ασχολίαστοι- Jeff Buckley και Χατζιδάκις, Χορν, Μερκούρη, Jim Morrisson και Σακελάριος (που υπογράφει τους στίχοι στο «Πες μου μια λέξη», ώχουυυ)...

...ε η ομάδα αυτή το κάνει το θαύμα της σου λέω.
Ακόμη και αν σήμερα η Οδός Ονείρων δεν υπάρχει πια αλλά έχει μετακομίσει μέσα μας.

Ραντεβού το Σεπτέμβρη

μανταλενομούτς

.

67' βροχής

Είναι το πιο πολυσύχναστο από τα random features του ουρανού. Πέφτει εκεί που δεν το περιμένεις, σε ώρες, πυκνότητα και με σφοδρότητα που δεν περιμένεις (το Seattle εξαιρείται). Σε δρόμους, κεφάλια και καταφύγια, μουσκεύοντας μποτίνια, βρακάκια, μηχανάκια και μπουζί.
Στις υπανάπτυκτες χώρες προκαλεί χάος στην κυκλοφορία, εκτεταμένες πλημμύρες, ψυχολογική αδιαθεσία, ατυχήματα. Random features κι αυτά.

Την αντιπροτελευταία φορά που θυμάμαι, ήταν πριν τις διακοπές του καλοκαιριού, που ανεβήκαμε εκείνη κι εγώ από τα Εξάρχεια μέχρι το σπίτι με τα πόδια γιατί δεν μας έπαιρνε κανένα ταξί και η βροχή μας έφτανε μέχρι τη γάμπα.
Καλώς όρισες στους τροπικούς, κορίτσι. Εδώ, όταν ο θεός μετακομίζει τα μπαούλα του, οι άστεγοι χειρονομούν στους ουρανούς.

Την προτελευταία φορά που θυμάμαι να μουσκεύει το εσώρουχό μου, είχα γράψει αυτό.

Την τελευταία, έπεσα με τη μηχανή, ξεκινώντας στο φανάρι πάνω σε λάδια που είχαν τρέξει από το αυτοκίνητο κάποιου ευσυνείδητου συμπολίτη μας, που να του γαμηθεί η μάνα.


Σήμερα, κοιτώντας τη βροχή απ’ το παράθυρο, χτύπησα μια ανίχνευση στο PC της με τη λέξη «rain». Σαν σύννεφο αποτελεσμάτων, βρήκα τα παρακάτω κομμάτια.
67 λεπτά βροχής χωρίς προκαθορισμένη σειρά. Random.

Rain morning 28-03-08
(κλικ στους τίτλους)

1. Rebecka Tornqvist – Here’s that Rainy Day
2. Anouk – Make it Rain
3. Chris Rea – I Love the Rain
4. Art Blakey – Tears in the Rain
5. Jimi Hendrix – Still Raining, Still Dreaming
6. Bob Dylan – A Hard Rain Is Gonna Fall
7. Maria Muldaur – Buckets of Rain
8. Carole King – Crying in the Rain
9. Charlie Haden & Pat Metheny – Tears of Rain
10. Gene Kelly – Singing in the Rain
11. James Blunt – Tears and Rain
12. Jimi Hendrix – Rainy day, Dream away
12 + 1. John Abercrombie, Badi Assad, Larry Coryell – After The Rain

...uploading... ...uploading λέμε...


ΥΓ.
Να είδες; Μου έχουν λείψει τα μυξάκια μου.
.

Η μικρή Ολλανδέζα ροκάρει ξανά, good God

Good God... (έτσι λέγεται το καινούριο της single). Good God, λέω κι εγώ!
Η γκαζωμένη Ολλανδέζα που ήταν Nobody's Wife και που αηδιασμένη από το star system την έκανε με ελαφρά πριν την μεταμορφώσουν οι ατζέντηδες σε Gwen Stefani, επιστρέφει μέσα στο 2008.

Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, παρέμεινε βέβαια λοcal hero στην Ολλανδία όπως μου γράφει ο φίλος μου ο Jacob, με albums που δεν προσέλκυσαν και πολύ την προσοχή. Τώρα βιώνει και πάλι με ξέσαλο τρόπο αυτήν της την επιστροφή, όπως κάθε rock girl που σέβεται το ιδρωμένο του λαχάνιασμα στη σκηνή και στις εφηβικές φαντασιώσεις.

Ωστόσο, Good God, I must say. Η γυναίκα έφτασε πια τα 33, έχει βάλει κάμποσα κιλάκια, αλλά παραμένει καβλωτική και με παθιασμένες ερμηνείες όπως Mantalenoσυμπεραίνω ακούγοντας το καινούριο της αλbum Who's Your Momma. ------------>
Μωρό μου.


Good God, επιλέγω να μην ανεβάσω αυτό το track που είναι και το single της και το οποίο όπως βλέπετε στη παρακάτω φωτό της με τη Heineken στο χέρι -[δεν είναι κάβλα; δεν σε κάνει να θες να βγεις μαζί της για μπίρες και εκείνα τα στριφτά τσιγάρα με τη μεγάλη κάφτρα;] , βραβεύτηκε σε κάποια ολλανδο-ακατανόητη για μένα τελετή (αφού δεν γνωρίζω και τη γλώσσα αυτής της υπέροχα έκφυλης χώρας), αλλά δυο άλλα κομμάτια.


Το Modern World.
(κλικ)
Και το παθιασμένο Make It Rain.
(ξανα-μανα κλικ)

Πρόκειται για δυο από τα πολλά καλά tracks του νέου της δίσκου - γιατί ξέχασα να σας πω, ότι το album της αυτό, είναι by far ότι καλύτερο έχει κάνει - συνηγορούν σε αυτό και οι σύγχρονες ενορχηστρώσεις που αναδεικνύουν τη φωνή της (μια που είχαμε συνηθίσει να την ακούμε σε '80s φόντο), αποδεικνύωντας πως η ANOUK τρώει χαλαρά το ψωμί από πολλά άλλα ισχνά, δήθεν μαστουρωπροοδευτικά και πολυδιαφημισμένα γκομενάκια με piercing και τατουάζ στο μπράτσο όπως αυτή, που κυκλοφορούν στην rock πιάτσα.

Buy this album



.

Τουμποφλό, τουμποφλάι

Η ζωή μιμείται την τέχνη. Γι' αυτό όλα είναι σκατά.

Επιστροφή στο πχοιοτικό blogging. Παρακάτω θα βρείτε για νταουλόουντ κομματάρα, έξτρα σούπερ σπέσιαλ από άγνωστο group (οι συλλέκτες του μέλλοντος θα ΄χουν πολλή δουλειά για να ανακαλύψουν σε ποιο αλλοπαρμένο emo-ρεμπετάκι ανήκει η παρούσα εκτέλεση, σχεδόν όπως οι ερευνητές του blues γύριζαν ιδρωμένοι και κάθιδροι (quel pleonasme, cherie) στις φυτείες του Δέλτα αναζητώντας χαμένες μήτρες δίσκων blues από κερί, όταν βέβαια δεν αναζητούσαν άλλες μήτρες, πολύ πιο πρόσφατες και ηδονικές, αλλά εξίσου μαλακές και ηδυπαθείς όσο και οι νοτισμένες νότες (quel pleonasme, je mantaleno-insiste) των κιθαρωδών με τα χοντρά δάχτυλα (άουτς - so sexy) και τις 12άρες χορδές (σιγά μην είσαι και ο SRV) που χάιδευαν την ταστιέρα σα να χάιδευαν κοριτσίστικα σώματα, γλυστρώντας πάνω στο Ανείπωτο με τρόπο που φέρνει στο νου τις μέρες εκείνες όταν η Αφρική ήταν ακόμη η Αφρική, δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και κομμάτια σαν αυτό που ποστάρω η ανώφελη, δεν ήταν εφικτά μια και η μουσική βιομηχανία δεν είχε ακόμη τα απαραίτητα αποθέματα σαχλαμάρας (τι λέω; τότε ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ μουσική βιομηχανία) για να μας βομβαρδίσει, όλους εμάς τους Ατλαντιανούς μικρέμπορους ονείρων σε τιμή ευκαιρίας, με σκουπίδια όπως το Tornero, Tornero, la mia vida ti daro ("θα γυρίσω θα φυρίσω, θα σου δώσω τη ζωή μου - ΠΡΟΣΟΧΗ: ΌΧΙ τη βίδα μου) και το συνακόλουθο και ποτπουράτο Dont' You Cry Tonight των Guns & Roses που με βδελυρή μαεστρία αναμιγνύουν οι άγνωστοι ερμηνευτές του παρόντος αριστουργήματος. Ε, ναι λοιπόν. Ναι. Τελεία είναι αυτή που έβαλα, λέμε.

Διαστημική αφόδευσις, τύπου σούπερ νόβα

Tornero_tuboflo_vromero_medley
(κλικ)

Καλή ακρόαση

- Που δουλεύεις είπαμε;

Όποιος ξέρει ποιο συγκρότημα ερμηνεύει το σματάκιο που δίνω για download, ας το πει τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα.


ΜανταλενοΝιάου: εσύ την αμόλησες μωρή ψιψινέλ;
.

Muchos colores

Να χαθώ στην αγκαλιά της

Να μην ξαναρχίσω το τσιγάρο -πριν τα 60 μου

Να τρώω ακόμη λιγότερο

Να μάθω να ξεκινάω από το τέλος (κάπου εκεί γύρω κωλοβαράει πάντα μια αρχή)

Να γίνω πιο πλούσια σε ζωτικές ψευδαισθήσεις

Να ξανακάνω σεξ αρτιμελής και με ελευθερία κινήσεων, γαμώτο

Να με αγαπήσουν όσοι αγαπήσω

Να μην μισήσω όσους με μισήσουν

Να γίνει γρήγορα καλά το πόδι και να ξανακαβαλήσουμε μηχανή

Να κάνω επιτέλους εκείνο το μυστικό ταξίδι

Να φτιάξουμε σύντομα ένα νέο ομαδικό project - blog για/με όλους τους φίλους μας που σκόρπισαν ή διαγράφηκαν ανισσόροπα από τα Καπέλα

Να ξανακάνω ραδιόφωνο (της προκοπής)

Να πάμε πάλι στης Αργυρώς για φαϊ, έστω και αν δεν είναι στην Πάρο

Να μπορέσω να αγοράσω το βιβλίο της Calliope που κάνει και ένα σκασμό λεφτά

Να βρω δουλειές τη νέα χρονιά ώστε να μην αναγκαστώ ξανά να ψάχνομαι σε πράγματα που δεν μου ταιριάζουν

Να επιστρέψω στο dj-ing και να μην έχουν βρει καλύτερο dj από μένα
:]

Να ξαναγράψω Mantalenoστήλη σε εφημερίδα και να περνάμε όλοι καλά (ή σχεδόν όλοι)

Να πέσει η κωλοκυβέρνηση της δεξιάς πριν μας φάνε οι Τούρκοι ή είναι πολύ αργά (Πολύδωρας, Μαριέτα, Βουλγαράκης, Ζαχόπουλος, Μαγγίνας…)

Να τελειώσω επιτέλους έστω και δυο δωμάτια από το σπίτι για να μετακομίσω εκεί

Να φτιάξω το punk/blues beat group που θέλω - με ντραμς, μπάσο, κόνγκας, Rhodes και κιθάρα (και να βρούμε και καμία λοξή τραγουδίστρια να ξεσκίζει το Summertime τραγουδώντας το σαν επίκληση στον σατανά (mantalena.at.gmail.com)

Να μην αργήσει άλλο εκείνη που περιμένω. Από τις 8 υποτίθεται ότι θα έπρεπε να είναι εδώ.

Να μάθω να χρησιμοποιώ και τα 2008 καινούρια μου χρώματα


.

Mantalenoδώρο - I Told You I Was Trouble: Amy Winehouse Live From London

Αφιερωμένο στον μεγαλύτερο fan της τρελής, τον Manifesto

:)

Η μουσική του πρόσφατου live dvd της
- track by track, αν τα κοπιάρεις με τη σειρά σε ένα cd audio, έχεις όλο το gig
*οι πρόζες της είναι όλα τα λεφτά*

/ κάνεις click για download

Tracks
1. Intro/Addicted [Winehouse]
2. Just Friends [Winehouse]
3. Cherry [Remi, Winehouse]
4. Back to Black [Ronson, Winehouse]
5. Wake Up Alone [ODuffy, Winehouse]
6. Tears Dry on Their Own [Ashford, Simpson, Winehouse]
7. He Can Only Hold Her
8. Doo Wop (That Thing) [Harrison, Hill, Poindexter]
9. F*** Me Pumps [Remi, Winehouse]
10. Some Unholy War [Winehouse]
11. Love Is a Losing Game [Winehouse]
12. Valerie [Chowdhury, Harding, McCabe]
13. Hey Little Rich Girl [Byers, Hall]
14. Rehab [Winehouse]
15. You Know I'm No Good [Winehouse]
16. Me & Mr Jones [Winehouse]
17. Monkey Man [Hibbert]
18. Outro


Καλή ακρόαση
και τρελά Χριστούγεννα
.
Purchase DVD here

"Τ' αρχίδια μου θα πάρεις" (είπε ο καλλιτέχνης)

Gay άσμα ασμάτων

(κλικ)

.

Η μητρική αγάπη της χαϊδεύει ακόμη το χνούδι στα μάγουλα

Πήγα σήμερα
κι ίσως να ξαναπάω αύριο

Αλλά η μουσική πεθαίνει γι’ αυτό μου φαίνεται τόσο οικεία

Μοιάζει σαν την περιστρεφόμενη κούκλα στο λούνα παρκ
μόνο που αυτή έχει σπάσει λίγο
και στο κούτελο έχει ένα μεγάλο γδάρσιμο
που στεγνώνει στον ήλιο
σήμερα
μου είπε ότι κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου, υπάρχει ένας τάφος που διηγείται πάντα την αλήθεια.

Καλή πίστη, εμπιστοσύνη, προδοσία, θάνατος. Όλοι περάσαμε από εκεί εκτός από εσένα, της λέω. Έκαψες το δωμάτιό σου και μετά μας άνοιξες την πόρτα να μας καλωσορίσεις.
Το πρόσωπό της είναι τόσο χλωμό και τα χέρια της τόσο σφιχτά

Κοιτάζει τη θάλασσα
και μου λέει ότι θα ήθελε να χαθεί εκεί όπου τα πάντα θα βρίσκονται και πριν και μετά και γύρω της.
Μα, πάντα εκεί ήταν, της λέω με τα μάτια. Είναι μια τέλεια μέρα, ε. Να τραγουδάς σα να τραγουδούσες.

Έλα τώρα.

Μην κλαις.


Sigmatropic - White
(κλικ)
το καινούριο τους album Dark Outside είναι το καλύτερό τους μέχρι σήμερα
see/hear @ ΜySpace

To σχέδιο με κάρβουνο είναι από το ατελιέ της DespinaK

Σε έχω κάνει θεό, λέμε

Επειδή χρόνο να προβληματιστώ και να τα βάλω με όλο τον κόσμο ΔΕΝ έχω αυτή την εποχή –ξέρω, πολύ που στεναχωρηθήκατε- όταν δεν χαζεύω τα «πιο δημοφιλή ελληνικά blogs» στο Sync*, τα οποία είναι τόσο έγκυρα ώστε να εμφανίζουν τον Πιτσιρίκο των 1300 unique βυζιτορς στο Νο36 και τον Γλυκοπατατονατασσάκι ή το ανενεργό blog της λαπούτα πάνω από το ενεργότατο του Pascal,
μου αρέσει να ξεφεύγω με όπερα.

Τελευταία, στα favorites μου, δίπλα στην αγαπημένη μου "Μédée" του Cherubini, τη μόνη γαλλική όπερα της Γαλλικής επανάστασης που ερμηνεύεται σταθερά μέχρι και τις μέρες μας (τι ckata επαναστάτρια θα ήμουν η καμπύλω;), βρήκε επάξια θέση και το Σε Έχω Κάνει Θεό της Κατερίνας Στανίση, που για κάποιο λόγο το όνομά της μου θυμίζει
α) τον Στανισλάβσκη και
β) ότι εγώ δεν έχω ονοματεπώνυμο – όπως και πολλοί από σας παλιοανώνυμοι του δικτύου που δεν έχετε επώνυμο ονοματεπώνυμο (quelle pleonasme, enfin!) όπως θα ήθελε o Manos Antonaros - ο οποίος στην δικτυακή επανάσταση που ευαγγελίζεται φρονεί ότι ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ονοματεπώνυμο για να γράψετε π.χ. για συνταγές ή για το ότι έχετε ερωτευθεί τον συνάδελφό σας στο διπλανό γραφείο, εντάξει;

Αλλά είπαμε, δεν έχω χρόνο να τα βάλω με όλουζ. Πάλι.
:)



Και επειδή αυτό είναι ένα ΜΟΥΣΙΚΟ ποστ, επιστρέφω τρέχοντας:
Από πού είναι αυτό το track; (κλικ 2 download)
Από κάποια ταινία ίσως;
Α ρε Κατερίνα (Στανίση), αγνώριστο στον έκαναν τον ύμνο σου.

Ποια τραγουδάει, ξέρει κανείς;
Διερωτώμαι δηλαδή.


*κι όσο σκέφτομαι ότι τα έβαζα με τον VryPan για τα lynkmplogkz (σωστά το γράφω; έχω ξεχάσει), ενώ τώρα το Sync μετρά τη """"δημοφιλία"""" (σε πολλά εισαγωγικά) με βάση τα εισερχόμενα λυνξ, μου έρχεται να βγω γυμνή στους δρόμους και να πάω να του κάνω πρόταση γάμου. (του VryPan, όχι του Nίκου)

Remember Ann Wilson?

Μια εκ των δυο αδελφών των Heart
(η άλλη, η ομορφότερη, ήτανε και ξανθιά), κάνει το πρώτο της solo album.
Δεν τις συμπάθησα ποτέ – ήταν πολύ Αμερικάνες για μένα, αλλά εκεί στα ‘70s θυμάμαι ένα αγαπημένο μου κομμάτι τους, με τίτλο Dog and Butterfly...
Το πρώτο της solo cd Hope & Glory είναι αρκετά συμπαθές, γιατί
α) συμμετέχουν σε αυτό τύποι σαν τον Rufus Wainwright, την Alisson Krauss και τον Shawn Colvin και
β) είναι γεμάτο αναπάντεχες διασκευές διάσημων tracks, όπως το Darkness Darkness, το Immigrant Song, το Α Hard rain’s Gonna Fall, το Bad Moon Rising, το We Got to Get Out of This Place ή το Goodbye Blue Sky των Pink Floyd (κλικ για download) το οποίο ανοίγει (!) και το album.

Athena Andreadis, she rocks

She lives in London. She writes her own material. She sounds like a European Norah Jones. Onlybetter (a.k.a. less folk - thanks to God).
Here is a song from her first album "Breath With Me", that I like very much.
In her official site you can find more goodies (to hear and see) and here is her MySpace page, from back in the days when she didn't had a Sony BMG contract.



.

Illegal Attacks

Από το καινούριο album του μια φορά κι έναν καιρό frontman των Stone Roses,
Ian Brown
"The World Is Yours".

Στα ηχεία του Ελευθεροσκοπευτάδικου έχουμε λυώσει να ακούμε αυτή την κομματάρα που ερμηνεύει με τη βοήθεια της σεσημασμένης τρελής και αγαπημένης μας, Sinead O'Connor.


Illegal Attacks
(κλικ)

So what the fuck is this UK
Gunnin’ with this US of A
In Iraq and Iran and in Afghanistan

Does not a day go by
Without the Israeli Air Force
Fail to drop it’s bombs from the sky?

How many mothers to cry?
How many sons have to die?
How many missions left to fly over Palestine?
‘Cause as a matter of facts
It’s a pact, it’s an act
These are illegal attacks
So bring the soldiers back
These are illegal attacks
It’s contracts for contacts
I’m singing concrete facts
So bring the soldiers back

What mean ya that you beat my people
What mean ya that you beat my people
And grind the faces of the poor

So tell me just how come were the Taliban
Sat burning incense in Texas
Roaming round in a Lexus
Sittin’ on six billion oil drums
Down with the Dow Jones, up on the Nasdaq
Pushed into the war zones

It’s a commercial crusade
‘Cause all the oil men get paid
And only so many soldiers come home
It’s a commando crusade
A military charade
And only so many soldiers come home

Soldiers, soldiers come home
Soldiers come home

Through all the blood and sweat
Nobody can forget
It ain’t the size of the dog in the fight
It’s the size of the fight in the dog on the day or the night
There’s no time to reflect
On the threat, the situation, the bark nor the bite
These are commercial crusades
‘Cos all the oil men get paid
These are commando crusades
Commando tactical rape
And from the streets of New York and Baghdad to Tehran and Tel Aviv
Bring forth the prophets of the Lord
From dirty bastards fillin’ pockets
With the profits of greed

These are commercial crusades
Commando tactical raids
Playin’ military charades to get paid

And who got the devils?
And who got the Lords?
Build yourself a mountain – Drink up in the fountain
Soldiers come home
Soldiers come home
Soldiers come home
Soldiers come home

What mean ya that you beat my people
What mean ya that you beat my people
And grind the faces of the poor

Mojo pins - the Rolling Stones Issue

Στους Rolling Stones, το συγκρότημα που βγάζει τον κύριο χυλό απ’ τα ρούχα του κάνοντάς τον να εύχεται το θάνατό τους, είναι αφιερωμένο το τελευταίο τεύχος του περιοδικού Μοjo – ένα περιοδικό το οποίο όπως έχει γράψει ο ίδιος δημοσιογράφος στο παρελθόν "είναι για τα μπάζα".

Στο τεύχος ωστόσο αυτού του πανάθλιου περιοδικού, αυτό το μήνα γράφουν για τα αγαπημένα τους Rolling-Stones-tracks οι πάντες,
από την Joan As A Police Woman μέχρι τον Brian Wilson
(ξέρω, ξέρω, άγνωστη λέξη).
Όσο για το cd “Stoned” που συνοδεύει δε το σιχαμένο αυτό περιοδικό, συναντάμε covers, παλιά και νέα, από θρυλικά tracks των Stones και μη…
και από καλλιτέχνες όπως οι Stereophonics (που ερμηνεύουν το Angie) ή οι αγαπημένοι μου Turin Brakes (το Moonlight Mile), που ευτυχώς δεν εύχονται «να ψοφήσουν» οι Stones ή «να πέσει το αεροπλάνο που τους μεταφέρει», όπως ευχόταν ο κύριος χυλό στις ανύπαρκτες μέρες του ("nothing days" - sic) και στον οποίο θα μπορούσε να απαντά αποστομωτικά η ίδια η συνέντευξη ενός πραγματικού survivor όπως ο Keith Richards, στο εν λόγω τεύχος:
"Ο γιατρός μου είπε ότι αν συνεχίσω έτσι, δεν θα έχω καλή κατάληξη. Πήγα στην κηδεία του".

Ανεβάζω δυο traxx όχι τόσο για τη σπανιότητα όσο για το ότι είναι εξαιρετικές oι διασκευές τους… (κλικ στον τίτλο τους)


The Temptations - Ain't Too Proud To Beg
(1966)
Η version είναι ΠΡΙΝ το πουν οι STones, αλλά όταν το ερμήνευσαν οι Temptations σε αυτή την εκτέλεση δεν ξεχώρισε, γιατί δεν το πίστευαν στη Motown και δεν το προώθησε ιδιαίτερα κανείς...


Sandie Shaw - Sympathy For The Devil
(1974)
H βρετανιδούλα που ήταν η πρώτη που κέρδισε τη Eurovision για τη χώρα της το 1967, αλλά γουστάριζε πιο underground κομμάτια...

Enjoy

Mantalenoτράγουδο για τα blogs

Το FunEl and to whom it may concern

[επειδή έχω φάει κόλλημα με το ασματάκιο και με το γκρουπάκιο (The Feeling)
και επειδή είναι τόσο απροσποίητα αληθινό και συγκινητικά καιγαμώ καικατάλαβες τώρα μηνταλέμεκι όλα]

Strange
(κλικ)
Artist (band): The Feeling


Don't you dig this life
They call the meek
You whose feet are on the ground
And if you get too high
What goes around comes around
And brings you down

‘Cause people gonna see you
How they wanna see you
People gonna rate you
People gonna hate you
People gonna shove you
People gonna love you
People gonna do whatever
Makes them feel they own you better

‘Cause everyone knows we're strange
So why do you feel ashamed
(Ohh) Baby
Everyone knows we're different
So why do you feel ashamed
We love you all the same

That's right
‘Cause if you feel it
And if you mean it
Don't apologise
And you'll be just fine
Cause all they ever need is what you give them
They only put you down if you give them permission

People gonna see you
How they wanna see you
People gonna rate you
People gonna hate you
People gonna shove you
People gonna love you
People gonna do whatever
Makes them feel they own you better

Yeah everyone knows we're strange
So why do you feel ashamed
(Ohh) Baby
Everyone knows we're different
So why do you feel ashamed
We love you all the same yeah
We love you all the same yeah
We love you all the same
So don't you ever change

You're undernourished, and un-encouraged
And under-rated, and unappreciated.
The world is turning in a different direction to us
And just look how far you've come
Considering all of the pushing and spitting and stuff

Yeah everyone knows we're strange
So why do you feel ashamed
(Ohh) Baby
Everyone knows we're different
So why do you feel ashamed
We love you all the same yeah

Yes we love you, yes we love you
All the same

Don't ever change
(Ohh)

'Ρέθεμνο' καλεί Αρκτούρο

"Θα 'ρθειτε να το πάρετε
ή να το αποσβωλώσω;"
(κλικ στο ρήμα λέμε)


Αφιερωμένο στον Afrikano και τη Μικρή Ολλανδέζα.


ΥΓ.
Όφου μωρέ! Ο Ψαραντώνης έχει έναν αυτοσχεδιαζμό με τίτλο 'Ρέθεμνο' ή κάμω λάθος η νησιώτισσα;

Εύρηκα! Το τραγούδι του malaka

Αφιερωμένο

Όποιοθ μου βρει τι λέει το ασματάκιο στα χισπανικά, κερδίζει μια νύχτα μαζί μου (sic).
Το "malaka" το καταλαβαίνω - και το "pantalona" (παντελόνια, έτσι;), τα ΑΛΛΑ θέλω.


Το τραγούδι του malaka
(μην κάνεις τον μαλάκα, κάνε κλικ λέμε)
.

You know, the important stuff...

Picture yourself in a second hand record store. It could be any town, anywhere in the world.
Personally, I’m picturing that one in Landbroke Grove, a favoured bolthole from the bustling Saturday afternoon Portobello Road market, a place where the boxes and shelves seem to be tumbling one over the other, all marked out in even weirder genres, musical movements your wildest dreams couldn’t fabricate even with a pack of drugs, an orchestra of instruments and an infinite amount of free time.

You’re there, digging through the crates, the dust of however many years of rock history tickling your nose, trying your nerves, testing your patience.
You finally pluck something gleaming, shiny and new, from the “Girl Groups” Section and take it to the counter for a spin. Suddenly as the needle hits the groove, it’s like someone turned all the stage lights on.

Lyrically, you’re hearing the kind of themes you used to from the Back To Mono box set – the radio, the weather, broken hearts, stolen glances, nervous come ons, hung up phone calls – you know, the important stuff. This music is worth the money, you think. The songs play on. Jesus, this music could mend a broken heart…

__________________________________________________

Aνακάλυψα αυτό το κείμενάκι καθαρίζοντας τα χαρτιά μου… Δεν είναι post, ούτε απόσπασμα από κάποιο διήγημα ή μυθιστόρημα. Είναι Δελτίο Τύπου για το προηγούμενο album “In Color” (2006) του Σουηδικού group The Concretes.>>>(κλικ - δες ωραίο εξωφυλλάκι)>>>

Ο δίσκος τoυς αυτός, ήταν ο τελευταίος με την λιλιπούτεια τραγουδίστρια και ιδρυτικό τους μέλος πριν από δέκα και βάλε χρόνια, την Victoria Bergsman, η οποία αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο καριέρα – με τους Peter, Bjorn & John, σε μια διασκευή ενός παλαιότερου κομματιού των Concretes (“Teen Love”), που μετονομάστηκε σε «Young Folks».

Τhe Concretes Μυξ
{18:48'} 17 MB
GreyDays / Chosen One / Way of Life / Fiction

Mου ταίριαζε πάντα αυτό το συγκρότημα και η ηλιόλουστη dream pop τους, πολύ περισσότερο τώρα που είναι άνοιξη.

Οι Concretes υπάρχουν από το 1995 (εδώ το official site τους, ενώ τους εχει μέχρι και το wikipedia, λέμε), είναι πολύ αγαπητοί στη χώρα τους – μια χώρα με μουσική παιδεία, υπέροχα rock groups και νέους καλλιτέχνες (έχω ξαναποστάρει Σουηδικά groups) και τώρα κοντά κυκλοφορούν και καινούριο album.

Αναρωτιέμαι πόσα χρόνια θα περάσουν για να καταφέρουν κάποτε οι δισκογραφικές στην Ελλάδα, να γράψουν ένα ΔΤ σαν κι αυτό που μόλις διαβάσατε (είναι μόνο η αρχή του) για κάποιο ελληνικό συγκρότημα…