Greetings from London

More photos coming soon

Photo by RaZz the sociology girl

North

Νέα Μηχανιώνα

Καραβoκύρης

Τρίλοφο

Σαλονίκη

Σαν δυο πουλάκια

Λυκαβηττός, Μάρτιος 2009

Αθήνα vs Ακρόπολης

.

Mobile Snapshots

Λυκαβηττός χτες. Άνθισαν οι αμυγδαλιές. Ένα κορίτσι μέσα στο αυτοκίνητο, κάπνιζε με ανοιχτό το παράθυρο, σταματημένη έξω απ' το θέατρο.

Έμοιαζε θλιμμένη και μόλις μας είδε να φιλιόμαστε έβαλε μπροστά τη μηχανή και ξεπάρκαρε με μια σκιά στα μάτια, την ώρα που από μακριά τα φώτα της πόλης άρχιζαν σιγά σιγά να ανάβουν, φλασάροντας ένα ακόμη Σάββατο βράδυ.

Κάτω στο "άβατο των Εξαρχείων", είχαμε συναυλία, δωρεάν κρασάκια και χωματουργικές και ξυλουργικές εργασίες.

Αποψιλώθηκε από τους κατοίκους το πρώην πάρκινγκ στη Ζωοδόχου πηγής και Αλέξανδρου Γρηγoρόπουλου γωνία, και έγινε πάρκο: σκάφτηκε με κομπρεσέρ το μπετόν αρμέ του Κακλαμάνη, φυτεύτηκαν δεντράκια και μέχρι το βράδυ, καρφώνονταν σανίδες για αυτοσχέδια παγκάκια, άλλοι παίζαν μπάλα και άλλοι μουσική. Πάντα τέτοια!

.

Pagan ritual

Τελετή στο Ούμπουντ (Μπάλι) για τον Χανουμáν* - τον θεό πίθηκο.

*διόρθωση από τον ΑΑ.
.

Benzino (repost)

Βολεύτηκα στα πόδια του, ενώ μου χάιδευε τη γυμνή κοιλιά.
Για πες, μπάρμπα Μολότοφ, του νιαούρισα. Πώς ξεκινάει η ιστορία; (Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ, μια που ψόφαγε να τα πει σε κάποιον). Άρχισε αμέσως, λέγοντας:
«Μια φορά κι έναν καιρό, η βενζίνη σούπερ μύριζε υπέροχα».

Μύριζε σούπερ, η σούπερ;
«Μα, ναι. Σκάσε, όμως. Γκάζωνα, λοιπόν, το μηχανάκι τις χειμωνιάτικες μέρες και η οσμή του καμένου βενζινόλαδου μου θύμιζε τις πρώτες μου διακοπές μακριά απ΄ το σπίτι, με τα νοικιασμένα μηχανάκια να μοσχοβολάνε καυσαέριο σκεπάζοντας τα αρώματα των ιδρωμένων κοριτσιών».

Συνέχισε, σε ακούω.
«Εκείνον τον καιρό, η βενζίνη μάς έκανε καλό κακό όταν τη σνιφάραμε. Καίγαμε εγκεφαλικά κύτταρα έτσι και μέναμε με το στόμα ανοιχτό και τα σάλια να τρέχουν, σαν πεινασμένοι κροκόδειλοι που τους πότισες σόδα αντί για φρέσκια σάρκα. Κάναμε πολλά λάθη με αυτό το καύσιμο».

Και τα ιδρωμένα κορίτσια τι σας έλεγαν;
«Τι να πουν; Κοιτούσαν πώς θα κρυφτούν το ένα μέσα στο άλλο. Πώς θα μας πειθαναγκάσουν σε εγκεφαλικά αγκαλιάσματα. Πώς θα πατήσουν όσο το δυνατόν πιο απαλά την άσφαλτο βγαίνοντας από τους γαμιστρώνες - μην τυχόν και τα πάρει χαμπάρι η ζωή τους και το σκάσει τρέχοντας, να πάει να κρυφτεί πάλι κάτω απ’ τα σκεπάσματα, εκεί, ανάμεσα στα πόδια του τελευταίου αγοριού της νύχτας, που τα τίμησε με το υγρό του εκτόπλασμα, σε αυτόν, τον ΆΛΛΟ κόσμο».

Ααα, με τρομάζει το παραμύθι σου. Θέλω να φύγω.
«Φύγε. Αλλά να ξέρεις ότι δεν είναι παραμύθι. Γιατί εκτός από καλό κακό, με τη βενζίνη κάναμε και κακό καλό. Άλλα πράγματα, φριχτά όμορφα. Όπως το να γεμίζεις μπουκάλια και να τους βάζεις φωτιά. Απαγορεύεται επισήμως και αν σε πιάσουν το πληρώνεις ακριβά – δεν έχει αλλάξει τίποτε τον τελευταίο μισόν αιώνα. Γι’ αυτό να προσέχεις εκεί έξω. Φύγε και φρόντισε το γράμμα που θα μου στείλεις να το έχεις γλύψει καλά, γιατί θα μου έχει λείψει το στοματάκι σου».


Φεύγω, γέρο. Εντάξει;
«Γειά σου, μικρή Μantalena. Όταν ανακαλύψεις πως όσοι δεν σε κατάλαβαν ήταν επειδή δεν είχαν φύλο, πρόσωπο, βάρος ή όνειρα αλλά μόνο παθολογικές ανάγκες που δεν ήξεραν πώς να τις υπερασπιστούν, πάλι σε μένα θα γυρίσεις».

Αποκλείεται.
«Καλά. Γεια».

Φεύγω, λέμε.
«Φύγε. Έχεις αργήσει και νομίζεις ότι μπορείς να προλάβεις».

Να προλάβω τι;
«Να γαμήσεις τους πάντες, μέχρι να σε αγαπήσουν».


Ένα παλιό προφητικό Mantalenopost, από τον Φεβρουάριο του 2007.
.

Αλλού

Τελικά, το party άλλαξε location.
Έτσι, αναγκαστικά, θα γιορτάσουμε τη γιορτή της Χριστιανοσύνης με τους βουδιστές
και θα πρέπει να ανεβούμε στο ηφαίστειο, στα 3.000 μέτρα.

Ομμμμ




Mουσική υπόκρουση: Joji Hirota & Pete Lockett - M'bira Dream.mp3
.

Party spot

Φέτος τα Χριστούγεννα.
730 € αλέ - ρετούρ, με δυο τράνζιτ.
Φημισμένο κρασί, ανανάδες, λουκάνικα και μπακαλιάροι. Δελφίνια, φάλαινες και πάρτυ στην καλδέρα.

:)

Υπαρξιακός αυτοματισμός

Έτσι εδώ
με ένα μωβ σαλβάρι
σαν από άλλο καιρό
κάθεται
με σβηστό ανεμιστήρα
ζαλάδες
απ’ τη ζέστη
και την πίεση
ιδρωμένος
όπως μετά τις ώρες των στεναγμών
ξεφυλλίζοντας εφημερίδες
σκεφτόμενος τι να μαγειρέψει
πάλι
το βράδι θα φορέσει τα γυαλιά του
και θα οδηγήσει μέχρι τη θάλασσα
μόνος
για να δει αν θα συνεχίσει να ζαλίζεται
από την επερχόμενη πανσέληνο
και την ακαριαία ζωή
που απαιτεί
για λίγο
μόνο
μια γλυκιά ανάπαυλα
από την επίγνωση
της αναπόφευκτης νομοτέλειας
που ακολουθεί
κάθε υπαρξιακό τιλτ

.

Καλές διακοπές κουνέλια

Κάρτερ ημών

Κάρτερ ημών, το εν της μηχανής
Αγιασθήτω το βολάν σου

Ελθέτω η μπαταρία σου
Γεμισθήτω το ρεζερβουάρ σου
Ως εν λιπαντικών και επί της μηχανής

Το στροφάλων ημών τον επιούσιον
Σώσε ημίν σήμερον
και άφες ημίν από τα μικροπροβλήματα των ηλεκτρονικών
ως και ημείς αφίωμεν τις βαλβίδες ημών
στων αντιπροσώπων και των μηχανικών
αλλά ρύσαι ημάς από τα ιμιτασιόν

Αμήν

Σημείωση:
Το παραπάνω σημείωμα, βρίσκεται αναρτημένο στο γκαράζ της γειτονιάς μου - και μπορεί κάπου να χάνεται η μπάλα στο νόημα, αλλά αυτό συμβαίνει απλούστατα επειδή αποτελεί πηγαίο και αυθεντικό δείγμα λαϊκής τέχνης.

.

Κουτσό (με το μηχανάκι)

Δεν έχουν όλα τα δεντράκια ταμπέλες -όπως στον Εθνικό Κήπο. Ξέρει κανείς τι είναι αυτό το θαμνί; Το σχήμα των φύλλων του τερμάτισε πρώτο σε ψήφους (2) στα άτυπα MantalenoΚαλλιστεία της Ζούγκλας αυτό το Σαββατοκύριακο.

Έξω από το "εκεί-που-θα-γίνει-κάποια-στιγμή-Μουσείο-Σύγχρονης-Τέχνης", οι υπηρεσίες της οδοσήμανσης έχουν βαλθεί να μας πείσουν για την ύπαρξη του σουρεαλισμού στην καθημερινότητα: η πινακίδα του τραμ είναι τοποθετημένη ανάποδα είτε επειδή πρόκειται να τη βλέπεις με το κεφάλι κάτω και τα πόδια απάνω είτε επειδή "κάτι πήγε πάλι στραβά σε αυτή τη χώρα".

Καινούριο κρανάκι σε χρώμα τζίντζερ, με λουλούδι στο δόξα πατρί, αεροτομές από ανθρακόνημα και κρεμ δερμάτινα σκέπαστρα για τα αυτάκια (αποσπώμενα)
- κόστος: 135 €
(για ένα design ζούμε)

Καινούριο ποδαράκι - κόστος: ανυπολόγιστο
(οι φυσικοθεραπείες συνεχίζονται)

.

Άνοιξη

Ζήτω σε αυτή τη φτώχεια που μας κάνει πλουσιότερους.

.

67' βροχής

Είναι το πιο πολυσύχναστο από τα random features του ουρανού. Πέφτει εκεί που δεν το περιμένεις, σε ώρες, πυκνότητα και με σφοδρότητα που δεν περιμένεις (το Seattle εξαιρείται). Σε δρόμους, κεφάλια και καταφύγια, μουσκεύοντας μποτίνια, βρακάκια, μηχανάκια και μπουζί.
Στις υπανάπτυκτες χώρες προκαλεί χάος στην κυκλοφορία, εκτεταμένες πλημμύρες, ψυχολογική αδιαθεσία, ατυχήματα. Random features κι αυτά.

Την αντιπροτελευταία φορά που θυμάμαι, ήταν πριν τις διακοπές του καλοκαιριού, που ανεβήκαμε εκείνη κι εγώ από τα Εξάρχεια μέχρι το σπίτι με τα πόδια γιατί δεν μας έπαιρνε κανένα ταξί και η βροχή μας έφτανε μέχρι τη γάμπα.
Καλώς όρισες στους τροπικούς, κορίτσι. Εδώ, όταν ο θεός μετακομίζει τα μπαούλα του, οι άστεγοι χειρονομούν στους ουρανούς.

Την προτελευταία φορά που θυμάμαι να μουσκεύει το εσώρουχό μου, είχα γράψει αυτό.

Την τελευταία, έπεσα με τη μηχανή, ξεκινώντας στο φανάρι πάνω σε λάδια που είχαν τρέξει από το αυτοκίνητο κάποιου ευσυνείδητου συμπολίτη μας, που να του γαμηθεί η μάνα.


Σήμερα, κοιτώντας τη βροχή απ’ το παράθυρο, χτύπησα μια ανίχνευση στο PC της με τη λέξη «rain». Σαν σύννεφο αποτελεσμάτων, βρήκα τα παρακάτω κομμάτια.
67 λεπτά βροχής χωρίς προκαθορισμένη σειρά. Random.

Rain morning 28-03-08
(κλικ στους τίτλους)

1. Rebecka Tornqvist – Here’s that Rainy Day
2. Anouk – Make it Rain
3. Chris Rea – I Love the Rain
4. Art Blakey – Tears in the Rain
5. Jimi Hendrix – Still Raining, Still Dreaming
6. Bob Dylan – A Hard Rain Is Gonna Fall
7. Maria Muldaur – Buckets of Rain
8. Carole King – Crying in the Rain
9. Charlie Haden & Pat Metheny – Tears of Rain
10. Gene Kelly – Singing in the Rain
11. James Blunt – Tears and Rain
12. Jimi Hendrix – Rainy day, Dream away
12 + 1. John Abercrombie, Badi Assad, Larry Coryell – After The Rain

...uploading... ...uploading λέμε...


ΥΓ.
Να είδες; Μου έχουν λείψει τα μυξάκια μου.
.

Το να ελπίζεις είναι κάτι πολύ μοναχικό

«Το επόμενο βήμα είναι η κληρονομιά σου», σκέφτεσαι τώρα.
Λογικό. Αν το είχες σκεφτεί στα κλάσματα του δευτερολέπτου που μεσολάβησαν ανάμεσα στο άναμμα του πράσινου φαναριού και το άνοιγμα του γκαζιού, τη στιγμή που η πίσω ρόδα της μηχανής αποφάσιζε να ξεκινήσει να γράφει από αριστερά σαν μαθήτρια της πρώτης δημοτικού, μπορεί και να μην είχες κατεβάσει ποτέ το αριστερό σου πόδι στη γη.

Δεν θα στο είχε πάρει τότε από κάτω και δεν θα είχες βρεθεί με συντριπτικά κατάγματα στα Έκτακτα περιστατικά, να βογγάς δίπλα σε πυροβολημένους ιρακινούς και μπάτσους με πολιτικά που προσπαθούν να τους ανακρίνουν μέσα από πυρακτωμένα μισόλογα.
Δεν θα έκλαιγες τώρα επειδή δεν κατάφερες να ισορροπήσεις τι; Τα 200 τόσα μηχανικά κιλά και τη ζωή σου; Το άδικο και το αναπόφευκτο; Τον θεό που δεν υπάρχει από πάνω και τη θεά που υπήρχε από πίσω (σου);
Με τη δεύτερη τουλάχιστον, πέσατε μαζί.
You Let Love In. Το κορίτσι τουλάχιστον είναι εντάξει.

Από τότε, στον ύπνο σου έχεις ξαναπέσει άπειρες φορές. Στα όνειρά σου έχεις ξαναζήσει την πτώση και κάθε φορά ξυπνάς, μόνο που δεν σηκώνεσαι. Τα κοδεϊνούχα παυσίπονα βοηθούν σ’ αυτό. Τα καβατζώσατε με τον Αλβανό από το διπλανό κρεβάτι, με μεθοδικότητα και επιμέλεια.

Τώρα το ένα σου πόδι βρίσκεται μέσα σε μια «σιδηρά υπερπαραγωγή» όπως λέει η Mantalena. Είναι κάτι που «μοιάζει ανάμεσα στο μουσείο του Μπιλπμπάο και την Όπερα του Σίδνευ», συνεχίζει η σκασμένη που όλα αστεία τα βρίσκει και επωδύνως ανώδυνα, και που επιστημονικά μιλώντας (άκου την πάλι, γελάει) συγκρατεί τις μεταλλικές βέργες που διαπερνούν το πόδι σου και πιάνουν με βίδες άλλεν στον εξωσκελετό.
-Να μην ξεχνάς να κάνεις τακτικό σέρβις, χαζογελάει.
Εσένα πάλι, η λέξη "εξωσκελετός" σου θυμίζει τους Μεταβαρόνους του Ζοντορόφσκι, τα cyborg με τα τεχνητά μέλη και τον άπειρο πόνο.

Έξω η πόλη βογγάει από τις διαδηλώσεις, υπάρχουν δυο άνθρωποι που και πάλι θα σε φροντίσουν τυχερέ μαλάκα, μυρωδιές χριστουγέννων στην άκρη του διαδρόμου.
Ακύρωσες τα εισιτήρια για Βερολίνο, το ξενοδοχείο, τα πιο πρόσφατα όνειρά σου για ένα τρυφερό γαμήσι με εκείνη, την ώρα που στα μάτια της θα άστραφταν τα πυροτεχνήματα της Δρέσδης και το ραδιόφωνο θα έπαιζε όπερα.
Αποχαιρέτησες άδοξα και το dj-ing, τουλάχιστον μέχρι το επόμενο Πάσχα και μέχρι η φυσικοθεραπεία σε κάνει να σταθείς ξανά στα πόδια σου. «Ευκαιρία να τελειώσεις εκείνο το βιβλίο που έχεις αρχίσει με τις ιστορίες του Summertime», βελάζει η Μανταλενίζ.
-Το επόμενο βήμα θα είναι η κληρονομιά σου, σκέφτεσαι τώρα. Και ελπίζεις. Μόνο που αυτό που ελπίζεις δεν είναι κάτι που μπορείς να μοιραστείς ή να συμμεριστεί κάποιος χωρίς 20 κιλά σίδερο στα πόδια και κοδεϊνη στο αίμα.
Ο νέος χρόνος για σένα έχει ήδη αλλάξει.

Η μεγαλύτερη ιστορία που ειπώθηκε ποτέ

1 ώρα και 55'
Η γνωστή (;) ταινία - φάντασμα "Zeitgeist" που δεν θα βρείτε πια σε κανένα wiki,
τώρα και με ελληνικούς υπότιτλους...

Από το Jungle Report

via a great post from Arxedia Media

Ζωντανά δολώματα

Το κρύο νερό την συνέφερε. Μετά το μεγαλειώδες πλαφ χάρη στο οποίο αποκατάστησε επαφή με την πραγματικότητα, τώρα βυθιζόταν αργά. Έμοιαζε με γέννηση, αλλά απ’ την ανάποδη.
Στην αρχή ανατρίχιασε, μετά άρχισε να κινεί προσεκτικά τα χέρια πρώτα, μετά τα πόδια, αιωρήθηκε για λίγο μεσόβυθα.
Μετά άνοιξε τα μάτια.

Είδε κι άλλες σαν αυτή. Κάποιες ζούσαν ακόμη. Το στόμα της έβγαλε μια κραυγή αλλά ήταν βουβή αφού ήταν κάτω από την επιφάνεια. Κολύμπησε γρήγορα προς τα πάνω. Γρήγορα… Γρήγορα, σκέφτηκε με αγωνία. Πρέπει να δω που βρίσκομαι. Που με έριξαν. Ποιος.

Βγαίνοντας πάνω, είδε ανθρώπους ψηλά. Σκαρφαλωμένους σε έδρανα, προεξοχές, ένας μάλιστα βρισκόταν στο πόντιουμ και κάτι έλεγε για τη Βουλή των Ελλήνων που είναι χριστιανοί και κάτι άλλο, που ο ορισμός της λέξης τής ήταν άγνωστος.
Οι άνθρωποι αυτοί φορούσαν κοστούμια και κρατούσαν καλάμια ψαρέματος, που όταν εκείνη βγήκε στην επιφάνεια, τους είδε να σκύβουν πάνω απ’ τα έδρανα και κοιτώντας κάτω προς τη μεγάλη δεξαμενή με νερό μέσα στην οποία κολυμπούσε, τα έριξαν πιο βαθειά
Ήταν γυμνή και ο κώλος της έτσουζε. Χαμηλώνοντας το χέρι έπιασε κάτι που ξεκινούσε από την τρυπούλα της και ανέβαινε προς την επιφάνεια. Έμοιαζε με πετονιά, αλλά ήταν σαν χοντρό σχοινί και γερά αρπαγμένη εκεί που δεν θα έπρεπε να είναι. Κατέληγε σε ένα αγκίστρι.

Τρόμαξε. Κινήθηκε απότομα και πόνεσε. Αφέθηκε για λίγο χωρίς να κάνει την παραμικρή κίνηση, λαχανιασμένη απ’ το φόβο. Κατέβασε πάλι το χέρι της προσπαθώντας να να βρει πώς θα μπορούσε να το ξαγκιστρώσει.
Κάτι γινόταν. Πονούσε και έτσουζε αλλά το νερό ευκόλυνε τις κινήσεις της. Άρχιζε να το τραβάει αργά αργά.

Η προσεκτική ακινησία της είχε κάνει τα πάντα γύρω να αναδεύουν σιωπηλά, σαν να φυσούσε βουβός άνεμος. Απορούσε ακόμη γιατί και ποιος ήθελε να τη χρησιμοποιήσει με τέτοιο τρόπο.
Υποψιασμένοι απ’ την γαλήνη που επικρατούσε τα τελευταία λεπτά, οι θύτες της τράβηξαν απότομα το σχοινί.

Το αίμα της, μαύρισε το νερό.


.
Photo by PixelVolta
Επιμέλεια: Mantalena

Η ζωή υπό βροχή

Περνάω από μέρη που έχουν ήδη ανάψει τζάκια.
Μυρίζει χωριό βγαίνοντας έξω απ’ την πόλη, αν και η πόλη τα τελευταία χρόνια βγαίνει κι αυτή έξω, με ακολουθεί στα Μεσόγεια, στο Λιόπεσι και στην πίσω πλευρά του Υμηττού όπου παίζαμε με τις χελώνες και τις λάσπες, κρύβαμε τα σκατζοχοιράκια και κάναμε ανάβαση στο βουνό με τα ξαδέλφια μου.
Ντύνομαι, ξεντύνομαι στις στάσεις σαν τον Κλαρκ Κεντ, κάθε που πιάνει ξαφνική βροχή. Όπως χτες. Όπως σήμερα.

Και είναι κάτι στάσεις, στη μέση του πουθενά. Έξω απ’ το Κορωπί, λόγου χάρη, μπροστά από αγροκτήματα που δεν είναι πια αγροκτήματα, αλλά που τα σκυλιά μέσα από τους φράχτες γαυγίζουν σα να βλέπουν άνθρωπο πρώτη φορά. Μπορεί να φταίει και το μακιγιάζ μου που όταν βρέχεται γίνεται διωχτικό και πιο τρομαχτικό κι από το χαμόγελο του Βουλγαράκη.

Σήμερα πάντως, φρενάρω στα νερά σε μια στάση όπου δυο
–κομματάκι περισσότερο απελπισμένοι από μένα εικάζω- άνθρωποι, στέκονταν σαν playmobil κολλημένοι ο ένας δίπλας στον άλλον για να μην τους χτυπά η βροχή: μια γιαγιά και ένα παππούδι.

-Ρίχνει ε; λέω και το παίζω άνετα, ανοίγοντας την μπαγκαζιέρα, βρίσκω την ολόσωμη φόρμα, μετά βγάζω το μπουφάν μου που το διπλώνω όπως όπως εκεί μέσα και με τη φόρμα υπό μάλλης μπουκάρω κάτω από το σκέπαστρο. Τα γερόντια μου κάνουν αμέσως χώρο.
-Κρατάς λίγο σε παρακαλώ; λέω στη γιαγιούλα και της δίνω το κατακαίνουριο, μαύρο-ματ κράνος μου, που το παίρνει αμέσως αμήχανη.
Στηρίζομαι στο ένα πόδι και έχοντας μαζέψει το πανταλόνι της φόρμας το περνάω στην μπότα. Τρεκλίζω λίγο, η γιαγιά περιεργάζεται το κράνος, αλλά μόλις με βλέπει το πασάρει αμέσως στον παππού για να με στηρίξει. Δεν πιστεύω στα μάτια μου.
Της χαμογελάω, λέω: μην ανησυχείτε, μου συμβαίνει συνέχεια ακόμη κι όταν δεν πίνω.
Γελάνε.
-Μπορώ να το δοκιμάσω; Λέει ο παππούς δείχνοντάς μου το κράνος.
-Παρακαλώ.
Εν τω μεταξύ φοράω τη φόρμα, ανεβάζω τα φερμουάρ, κλείνω τα στραπς, σαν το Μίκαελ Σουμάχερ ένα πράγμα. Αλλά με πιο τουρλωτό ποπό.
Ο γέρος φοράει το κράνος μου και μιλάει από μέσα χωρίς να καταλαβαίνω τι λέει. Ελπίζω να έχει πλύνει τα δόντια του και να έχει λουστεί, σκέφτομαι, διαφορετικά με βλέπω να το πετάω στον κάδο απλύτων με το που θα γυρίσω σπίτι.
-Παπούδι, βιάζομαι, του λέω. Και ρίζνει κατσαβίδια, δεν θα μπορώ να τρέξω.
-Εσείς οι νέοι όλο βιάζεστε, μου απαντάει, βγάζοντας το κρανάκι μου. Που βιάζεσαι να πας; Στην ίδια στάση με μας στέκεσαι.

Επιτόπου σταματάω να γελάω. Και ευτυχώς δεν φαίνεται γιατί συγχρόνως φοράω το full face κράνος.
-Ευχαριστώ, ουρλιάζω για να μ' ακούσουν από μέσα πριν κατεβάσω τη ζελατίνα. Τους σφίγγω τα χέρια με τα σκληρόπετσα γάντια μου.

Το κράνος μυρίζει λεβάντα.

Βγαίνοντας ξανά στο δρόμο, τα αυτοκίνητα μοιάζουν ναυάγια με ρόδες.
Ο μόνος λόγος που δεν βουλιάζουμε είναι επειδή βρισκόμαστε πάνω απ' τη γη.
Ακόμα.

.

Photo by Dave Beckerman

Το καινούριο μου scooter

Είναι ατμοκίνητο, αερόψυκτο και πολύ πολύ οικονομικό.
Kαίει σκουπίδια και ξύλα κάθε είδους, συνεπώς είναι άκρως οικολογικό.

Αναπτύσσει ταχύτητα 22 χιλιομέτρων σε κατηφόρα και
5 σε ανηφόρα (αλλά μόνο αν είμαι γυμνή γιατί το καινούριο μου παντελόνι με την αγκράφα και την αλυσίδα είναι βαρύ).

Σέρβις χρειάζεται κάθε 80 χιλιάδες χιλιόμετρα ή αν τύχει να βουλώσει η καμινάδα,
βαψιματάκι μια δυο φορές το χρόνο ( - με ντουκόρωμα, πλαστικό, λαδομπογιά - είναι αδιάφορο αφού ούτως ή άλλως θα ξεφτίσει στην πρώτη γκαζιά) και
στα extras του συμπεριλαμβάνoνται
-καλάθι για τα ψώνια της νοικοκυράς
-καλάθι για συνεπιβάτη
-τρέιλερ για το κατοικίδιό σας
-περισκόπιο
-σωσίβιο
-ψυγειάκι εκδρομής
-πυροσβεστικός σταθμός και
-βάση εκτόξευσης πυραύλων Magnum κρέμα-σοκολάτα.


Μειονεκτήματα:
-Το περισκόπιο θέλει αλλαγή κάθε τρεις βουτιές,
-το σακουλάκι με τις έξτρα ατσαλόβιδες και το σφυρί ΔΕΝ περιλαμβάνονται στην τιμή,
-το φρένο αργεί να ανταποκριθεί σε πολύ υψηλές στροφές (από τις 2 το μεσημέρι και μετά που διαστέλλονται οι τσίγκοι).


Έχει όμως απίστευτα πλεονεκτική γωνία Caster, έτσι Mοτοσακέ; Τόσο πλεονεκτική που δεν μου αφήνει καθόλου χώρο για να κοιμάμαι όταν με πιάνει φανάρι.

Coming soon to an accident near YOU

Βόλτα κανείς;

Μανταλενομούτς
.

Mantaleno_πρόβλημα

Αυτό;



Αυτό;



Ή αυτό;

Είναι Piaggio 400cc, τελικιάζει στα 140 (γράφει 180), αυτόματο.
Παει ταξιδάκι ανέτως στο Πήλιο και τα παραφερνάλια της πόλεως, γκαζωμένο,
με στενόκωλα γκομενάκια στην βολική σέλα του - toi et moi σα να λέμε.
Στο χρώμα τα 'χω βρει μπαστούνια μόνο.
Any suggestions?

.