Mar 29, 2006

Φίλτρο Ηλίου


Δεν θα άντεχε, λέει, να περιμένει άλλα 88 χρόνια για να δει μια ολική έκλειψη!
Φόρτωσε το τηλεσκόπιο Meade των δυο εκατομμυρίων (δραχμών) στον φορητό σάκο, ζήτησε κι από τη Μαργαρίτα να τη βοηθήσει στο κουβάλημα.
Πέταξαν χτες βράδυ με αεροπλάνο για Ρόδο και από εκεί για Καστελόριζο. Δυσκολεύτηκαν πολύ να βρουν εισιτήρια, και - εννοείται πως δεν βρήκαν να διανυκτερεύσουν: τα λιγοστά δωμάτια και διαθέσιμοι χώροι του νησιού, είχαν κλειστεί εδώ και δυο χρόνια, από ένθερμους μελετητές του ουρανού, χομπίστες και κυνηγούς εκλείψεων. Θα γυρίσουν αυθημερόν.

Το 1999 είχε πάει μόνη της στο Βουκουρέστι. Τότε ήταν 22-23 χρονών και ΔΕΝ είχε τηλεσκόπιο.
-"Μπαμπά, πάμε στη Ρουμανία τον άλλο μήνα να δούμε την έκλειψη;" είχε ρωτήσει.
-"Θα δούμε".

Όταν λοιπόν, εκείνο το πρωί, οι γονείς της την είδαν να πακετάρει, απόρησαν - "που πας παιδάκι μου;"
-Δεν σας είχα πει ότι θα πάω στη Ρουμανία; Ε, το τρένο μου φεύγει το μεσημέρι.

Βίωσε ολομόναχη το σοκ τού να αισθάνεσαι μηδαμινός κάτω από τον μαύρο αυτόν ουρανό. Μου έλεγε ότι μετά την ολική, είχε κλειστεί στο ξενοδοχείο, είχε φράξει τα παράθυρα και δεν ήθελε να κοιτάζει έξω. Η έκλειψη στο Βουκουρέστι, είχε κάλυψη 100 τοις εκατό.

Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, το πιθανότερο είναι πως εκείνη θα τρέχει πέρα δώθε, με κινήσεις μαθητευόμενου μάγου θα τακτοποιεί τις τελευταίες της ρυθμίσεις στο Meade, θα ιδρώνει κάτω από τον μεσημεριάτικο ήλιο ("να πάρεις αντηλιακό"), χτες την ταλαιπωρούσε και αυτή η ίωση - η ίδια που με κάνει να βρίσκομαι αυτή την ώρα σπίτι και να εκτοξεύω λέξεις καταπάνω στην αιωνιότητα.

Θα θυμώσει όταν δει αυτό το post. Δεν της αρέσει να εκτίθεται. Δεν θέλει να ξέρουν οι άλλοι ή να υποψιάζονται. Δεν της αρέσει να αισθάνεται ξεχωριστή (ίσως γιατί κάπου μέσα της συνειδητοποιεί πόσο αναπόφευκτα είναι).
Της ζήτησα να μου τραβήξει φωτογραφίες - έχει ένα σύστημα που προσαρμόζει τη μηχανή πάνω στο τηλεσκόπιο. Μάλλον δεν θα το κάνει - "δεν θα προλάβω να δω την έκλειψη ΚΑΙ να τραβήξω" μου απάντησε.
Ας είναι, είπα. Τράβα τους γύρω σου, που θα χάσκουν με ανοιχτό το στόμα.

Και στο κάτω κάτω, γιατί δεν μένεις στην Αθήνα; της είπα προχτές. Και από την Αθήνα θα είναι ορατή η έκλειψη... 95% μεν, αλλά σε κάθε περίπτωση, ορατή. Δεν βαριέσαι να τρέχεις στο Καστελόριζο και μάλιστα, προκειμένου να γυρίσεις αυθημερόν;
-Για να σου δώσω να καταλάβεις, απάντησε, η διαφορά μιας έκλειψης στο 95% και μιας στο 100% είναι η ίδια με εκείνη ενός φιλικού εναγκαλισμού και μιας νύχτας πάθους.

Θα έπρεπε να το ξέρω.

(η φίλη μου λέγεται Μαρία Ευσταθίου, είναι νέα εικαστικός, και το έργο της συνδυάζει -και- προβολή αστροφωτογραφίας πάνω σε φυσικές επιφάνειες. Το παραπάνω εικονιζόμενο έργο είναι δικό της).

9 comments:

Anonymous said...

...τελικά, είναι αυτές οι μοναδικές στιγμές-εμπειρίες που σε κάνουν να λες "ΕΖΗΣΑ"

είναι η ηδονή ενός 'πάθους' (όποιο κι αν είναι αυτό για τον καθένα μας), που σε 'κρατά ξύπνιο' (συχνά μέσα στα όνειρα κάποιων άλλων..), σε 'θρέφει', σε λυτρώνει...

(δυστυχώς, το 'πάθος' σήμερα είναι για πολλούς συναίσθημα προς εξαφάνιση..)

- Μπράβο, Μαρία..
Είσαι πράγματι ξεχωριστή...!

Weirdo
(Σημ. η photo είναι εξαιρετική..)

ladychill said...

Μ' αρέσει να βλέπω ανθρώπους παθιασμένους, κι ας λέγεται το πάθος τους κολεόπτερα του Αμαζονίου ή κυνηγητό εκλείψεων ή ότι βάλει ο νους σου. Η φίλη σου η Μαρία απ' ότι φαίνεται είναι παθιασμένη καλλιτέχνης. Τη χαίρομαι από καρδιάς. Έχει τσαμπουκά και δε μάσησε που δε βρήκε δωμάτιο. Έφτασε στην άλλη άκρη της Ελλάδας χωρίς να τη νοιάζει αν θα έχει κάπου να ξαπλώσει το βράδυ. Οι άνθρωποι που κυριεύονται απ' τα πάθη τους παραμερίζοντας κόπους, δυσκολίες και άλλα εμπόδια είναι σύμβολα για όλους τους υπόλοιπους που στο πρώτο εμπόδιο γυρίζουν πίσω.
Το έργο της επίσης μου άρεσε πολύ. Είναι spacy! Λέω μια μέρα να κανονίσουμε να γνωριστούμε με την καλλιτέχνιδα...θα το φροντίσεις;

The iblog team said...

ΤΕΛΕΙΟ!

Mantalena Parianos said...

μερσί μερσί a tous...

Ladychill: δύσκολο. Ακόμη κι εγώ που την ξέρω πέντε χρόνια, προσπαθώ ακόμη να τη γνωρίσω.

Anonymous said...

Εκθέτεις τέτοιο κορίτσι τόσα χρόνια...
Φτου σου!
Άτιμε!

Weirdo

Anonymous said...

Εκθέτεις τέτοιο κορίτσι τόσα χρόνια...
Φτου σου!
Άτιμε!

Weirdo

Mantalena Parianos said...

Ε, όχι και "άτιμος" εγώ (εκτός αν αρχίσατε να μιλατε με ατάκες από ταινίες και δεν σας αντελήφθην). Φίλη μου είναι η γυναίκα και συνομίληκή μου. Εγώ πάλι, έχω άλλες μούρλες, δεν είμαι για τηλεσκόπια, αλλά για στραβοσκόπια, καλειδοσκόπια και μικροσκόπια.

Anonymous said...

Καλώς, λοιπόν, φίλτατε.
Ανακαλώ.

(Ωραίο πράγμα, πάντως, να έχει κανείς τις ΔΙΚΕΣ του μούρλες... Επειδή μουρλαίνουν τον ίδιο και όχι επειδή μουρλαίνουν έναν/κάποιους δικούς του ανθρώπους.. Η σημασία της διαφορετικότητας.. Φαντάσου να ήμασταν όλοι ίδιοι, με ίδια γούστα, ίδιες συνήθειες, ίδιες τρέλες σε όλα.. Boring, eh?)

Οι δικές μου οι μούρλες ήταν ανέκαθεν ΔΙΚΕΣ μου -όχι επειδή μου τις επέβαλλαν, ούτε γιατί τις είχε κάποιος γκόμενος, ούτε γιατί έπρεπε να 'ευχαριστήσω' κάποιους... Απλά τις θεωρώ 'παιδιά ΜΟΥ'.. -και θα είναι till the day that I die..
Φυσικά, όταν γύρω σου υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους ανακαλύπτεις ότι έχετε τα ίδια 'παιδιά', τότε ακόμη καλύτερα..
Ξέρεις ότι δεν είσαι ο 'μόνος μουρλός' σ'αυτόν τον κόσμο..! Ain't that inspiry, or what?

Weirdo

Mantalena Parianos said...

Όσοι αγνούν την εκκεντρικότητα των πραγμάτων, βιώνουν νεκρική ακαμψία.