Ο Samson Rakas ξεκαθαρίζει

"(...) Eννοώ λοιπόν,
πως συνεχώς παρατηρούνται φαινόμενα όπου διαχειριστές blogs ξεχνούν την αυταξιακή αυτή φύση τους και με την πρώτη ευκαιρία συνομιλούν με μέσα καθεστωτικά, καθιστώντας έτσι τα blogs υποκείμενα ανταγωνιστικά ως προς τις εφημερίδες για παράδειγμα.
όχι, δεν είμαστε ανταγωνιστές.

η λογοτεχνία επίσης που παράγεται στα blogs τελειώνει ακριβώς εκεί που αρχίζει. δεν αναπαράγεται καπιταλιστικά, δεν πουλιέται στον ελευθερουδάκη. δε μπορούν οι διαχειριστές να θεωρούν τα blogs μέσο εισόδου στο ραδιόφωνο ή μία αιτία συνέντευξης στον Παπαχελά.
δεν ορίζουμε τα blogs ως διαχειριστικό μέρος μιας πίτας ενός δημόσιου λόγου, δεν είμαστε εναλλακτικός λόγος, αλλά υπάρχουμε μέσα σε ένα φάσμα αποκλειστικό και ιδιωτικό.

δεν εκπλήσσομαι με τη χαρά κάποιων δημοφιλών blogs που βρίσκονται πολύ κοντά στο άνοιγμα νομικού μέσου για τον ερχομό διαφημιστικών εταιριών στις σελίδες τους διότι είναι νόθοι και διακυβεύουν την προοπτική του ορισμού της αυτονομίας ως αγωνία εναλλαγής.
όλοι αυτοί αντιλαμβάνονται την διαδικτυακή κίνηση ως ένα ακόμη καπιταλιστικό παράγωγο του λόγου κι όχι ως κάτι συγκρουσιακό με την παλιά μοναρχική συνομιλία του περιπτέρου και του zapping.

αν οι αντιστάσεις μας πρωτεύσουν έναντι στο μέλι της ενσωμάτωσης ή αν η ίδια η φύση του bloggin αποδειχθεί εν καιρώ αντιπαραγωγική προς τις υπάρχουσες οικονομικές σχέσεις ώστε το δίκτυο αποκτήσει συνείδηση αντιδραστική, τολμώ να πω πως η φύση της ανάγνωσης θα αναγεννηθεί.
ιδιώνυμα και πρωτοβουλιακά χαρακτηριστικά αντιπληροφόρησης ή ιδιωτικής έκφρασης, που μπορούν να κυριαρχήσουν στο δίκτυο, θα ενισχύσουν τη ποιότητα της αντίληψης σε βαθμό όπου η ιστορία ίσως αρχίσει να ερμηνεύεται καθέτως κι όχι οριζοντίως. δε θα είναι το γεγονός αλλά ο άνθρωπος ο λόγος καταγραφής ιστορικής μνήμης.

Ένα μοτίβο αναρχίας."

Samson Rakas blogs
via Μotorcycle Boy

Τζάμπα πράμα

Ψιτ, μπάρμπα Σερέφα... (ΆΝεμε και λοιποί επώνυμοι)

Διαβάζετε εφημερίδες, μπλογκ, ή μόνο ό,τι σας συμφέρει;

Αφιερωμένο:

«Είχαν υπογραφή τα ρεπορτάζ;».
«Εεεεε, είχαμε δυο τρεις Καραγκιόζηδες που τους βάζαμε να υπογράφουν χωρίς να υπάρχουν. Δεν υφίστανται ως ονόματα. Είχαμε και ψευδώνυμα. Αλλά αυτό δεν γινόταν για υπογραφή. Όταν η εφημερίδα έχει ταυτότητα και υπάρχει εκδότης, μπορείς να βάλεις ότι το ‘γράψε η θεία σου η Μάρω. Πολλές φορές οι εφημερίδες βάζουν ‘ο εκδότης’ ή δε βάζουν για λόγους που αντιλαμβάνεσθε. Για να προστατέψουν και την πηγή και τον δημοσιογράφο. Αυτό δε σημαίνει τίποτα».

Ιός της Κυριακής
"Το Googloθέατρο με τα μπλογκ"
(κλικ)

.

Ψιτ. Εσείς που είστε κατά της ψευδωνυμίας στα blogs...

Καλά γράφει ο Μακ Mάνους.
Αν καταφέρετε να καταργήσετε την ψευδωνυμία στις δημοσιογραφικές στήλες, μετά να 'ρθειτε να μας πείτε για την ψευδωνυμία στα blogz.
Και που 'στε...
Αν η χαζοΕΣΗΕΑ σας το θεσμοθετήσει αυτό -που την έχω ικανή- δεσμεύομαι να κάνω να αλλαξοπιστήσουν όλες οι πορνοστάρ από τα Ουράλια μέχρι τη Φλόριντα:
καμία pornstar δεν θα ξαναγαμηθεί με ψευδώνυμο, αλλά με το κανονικό βαφτιστικό της όνομα. Όπως τη γέννησε η μάνα της. Επιτέλους!
Όποια θέλει να γαμιέται, να γαμιέται έχοντας τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι! (μεταφορικά ομιλώντας).


Και αυτό είναι δέσμευση.

.

ΕΣΡωσα κι αργήσαμε (χικ)

Φανταστείτε τι γέλιο έχουμε να ρίξουμε έτσι και το ΕΣΡ αναλάβει ρόλο ρυθμιστικό στα blogz, όπως προοιωνίζει το νομοσχέδιο για το Ίντερνετ.
Κάθε μέρα του press-gr θα γίνεται στη μπλογκογειτονιά μας. στη δική μου δε, δεν το συζητώ: θα κατασκηνώσουν τα γερόντια του ΕΣΡ με μαγκούρες και ομπρέλες για τον ήλιο όλο το καλοκαίρι. Ως γνωστόν, το αθάνατο ελληνικό καλοκαίρι αυξάνονται δυο πράγματα: οι κάβλες και οι παραβιάσεις - του εναέριου χώρου μας, καλέ -που πήγε ο νους σου;

Ηχητικό Ντοκουμέντο (click 2 hear)
Ε, αφού προκαλούσε κι αυτός ο Μπομπ. Με τόσες τρύπες!

.

My name is Sum

Γράφεις, γράφεις από τότε που θυμάσαι. Στιχάκια στο Γυμνάσιο, την ώρα των Θρησκευτικών - όταν το αρχίδι που σας δίδασκε στα βούτηξε μέσα απ’ τα χέρια για να σε ρεζιλέψει διαβάζοντάς τα σε όλη την τάξη, στη σχολική εφημερίδα αργότερα, αυτή που έφτιαξες με άλλον ένα φίλο – Ρηγά στη συνέχεια, τραγούδια μετά με το συγκρότημα, οικολογικές καμπάνιες στις οργανώσεις, ανακοινώσεις στο Πάντειο με τους ανένταχτους, άρθρα στα κόμικς, μεταφράσεις στα κόμικς, κι άλλα τραγούδια, καρτ ποστάλ, μετά ιστορίες για μουσικές, σημειώματα, ραβασάκια και ερωτικές επιστολές σε γκόμενες, για να χωρίσεις με την Έλενα, για να τα ξαναφτιάξεις, κείμενα για το ραδιόφωνο, αλληλογραφία με τη Γαλλίδα που πήδηξες, μετά την άλλη Γαλλίδα, τη Σουηδέζα που δεν πήδηξες, τη Βολιώτισσα, άρθρα σε περιοδικά, την παραίτησή σου, άρθρα στο Ίντερνετ, email, πάλι γραπτή παραίτηση, memo για το τμήμα σου στο καινούριο περιοδικό, μετά πάλι παραίτηση – δεν βαρέθηκες; Το οπισθόφυλλο στο δίσκο, βιογραφικά, δικά σου, φίλων, editorial, δεν θέλεις να γράφεις πια, βαριέσαι, σου τρώνε όλη τη δημιουργικότητα λες, και ξεκινάς να γράφεις όχι πια λέξεις, αλλά μουσικές. Μουσικές; Ναι, δεν θέλω να γράφω, δεν θέλω, βαριέμαι, τι να πω, τα λένε καλύτερα οι άλλοι, εξάλλου να διαβάζω μου άρεσε πάντα, ακόμη κι αν ήταν δικό μου αυτό που διάβαζα – ήταν για να ‘χω πάντα κάτι εύκαιρο, μέχρι που έπαψε να έχει νόημα το ποιος το έγραφε και έπαψε να έχει νόημα αν εγώ υπάρχω.
Και τότε, ήρθε μια στιγμή που ήθελα να φύγω.
Να μη διαβάζω, να μην ξεφυλλίζω, να μη μιλάω, να χαρίζω τα παραμυθάκια μου σε όποιον με πλησίαζε και με άντεχε περισσότερο από 15λεπτά, να βλέπω μόνο άλλους να μιλάνε κι ας μην ακούω τι λένε, να μη ζαλίζω κανέναν αλλά να με ζαλίζουν όλα. Ξέρεις...(Ξέρεις;)
Σήμερα χρειάστηκε να συμπληρώσω μια Υπεύθυνη Δήλωση και το στυλό μου κόλλαγε στα κουτάκια, σαν να ‘μουν πρωτάκι που μαθαίνει να γράφει. Ξέμαθα. Βλέπεις, από την εποχή που ξεκίνησα δειλά να γράφω με δυο δάχτυλα σε ένα PC με windows 3.1, μέχρι σήμερα που γράφω αυτιστικές μαλακίες στο δίκτυο, πέρασαν χρόνια. Και το χάος έχει πια μετακομίσει. Από το κεφάλι μου στο web.
[Σου λέει, τώρα, ο άλλος, «μη γράφεις ανώνυμα». Λέω, καθόλου. Καθόλου να μη γράφω. Το να σκοτώνεις τη χαρά του άλλου είναι η υπέρτατη μορφή φασισμού.]
Το χάος όμως είναι σύμπαν. Και κάθε σύμπαν έχει δικούς του νόμους. Και αυτό που δεν κατανοούν όσοι πασχίζουν να ελέγξουν το μέσο, είναι ότι τα blogs δεν είναι κάτι που βρίσκεται «εκεί μέσα» στο Ίντερνετ, αλλά «εκεί έξω». Πολύ εκεί και πολύ έξω.
Και είναι αδύνατο να πεθάνει από σηψαιμία, όσες φορές κι αν αποπειραθούν να το εγχειρίσουν με την αιχμηρή τους άγνοια.

για τον Ελεύθερο Σκοπευτή

.

Ψιτ, KillMan... KI EGW BLEPW

Πριν λίγο καιρό, έλαβα ένα mail από κάποιον που υπέγραφε ως KillMan.
Mου ζητούσε 30.000 ευρώ για να μην με ξαναπεί μαλάκα.
Του απάντησα: "θα επιβεβαίωνα τη βρισιά σου, αν σου τα έδινα".

"Ε, τότε έχεις πολλά να δεις ακόμη..." μου ξανάγραψε.

"Γιατί ρε Killaman;" ρώτησα εγώ. "Επειδή είμαι διάσημη και επιτυχημένη;"
"Να είσαι έτοιμη για όλα", μου το ξέκοψε αυτός.
"Ρε σάλτα και γαμήσου" του έγραψα και έστειλα το mail του στα spam.

Μετά έπεσα για ύπνο και δεν ξανασχολήθηκα, όχι μόνο γιατί θεώρησα ότι πρόκειται για φάρσα, αλλά και γιατί είχα δει ειδήσεις στην τηλεόραση και είχα τάσεις για έμετο.
Αργότερα την ίδια ημέρα, όμως, μου έστειλε και δεύτερο e-mail, επειδή όπως φαίνεται αγωνιούσε αν το είχα χάψει.
Αυτή τη φορά υπέγραφε ως "Λουμπίνα", όμως η ηλεκτρονική διεύθυνση που εμφανιζόταν και πάλι ως killΜan@yahoo.gr, με έβαλε σε σκέψεις, όχι παίζουμε. Είμαι τετραπέρατη εγώ που με βλέπεις (λέμε τώρα).
Αμέσως κατάλαβα ότι ήταν αυτός.
Ανέφερε:

"Θα σου αφήσω αρκετό χρόνο για να βρεις τα χρήματα".
"Α, σοβαρά; Eίσαι πολύ καλός", του απάντησα στα γρηήγορα τρώγωντας μια ωμή γαρίδα από το ψυγείο (για το αληθές της κατάθεσης το αναφέρω αυτό). "Και πώς τα θες, Vliman; " ρώτησα. "Cash;"
"Johny Cash", απάντησε χαρούμενα η Λουμπίνα. "Και θα μου τα δώσεις σε πακέτο".
"Τι λε ρε παιδί μου", του ξαναέγραψα. "Δεν κάνετε ευκολίες πληρωμής;"
"Ό-χ-ι", απάντησε ορθά κοφτά.
Μιλάμε, τα χρειάστηκα! Πανικοβλήθηκα! Πήρα τηλέφωνο τη μαμά μου.
"Μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, τα θέλω", μου ξανάγραψε ο βδελυρός εκβιαστής. "Θέλω να κάνω Χριστούγεννα. ΟΚ; Θα μιλάμε με mail. Και πρόσεχε μη σου φύγει κουβέντα... Εγώ βλέπω..."

Άρχισα να τρέχω.
Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες, συμβουλεύθηκα δικηγόρους, δεν βγήκε τίποτα, ώσπου μια μέρα, μια καλή νεράιδα που εργαζόταν στους στάβλους του πρίγκηπα της παλίρροιας Αλογοσκούφη, με πήρε από το χέρι και με πήγε στην Ανώτατη Αρχή Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Συνωμοσιών, Πλεκτανών, Ενβιασμών, Συκοφαντιών, ΚΤΕΟ, Videoγκεημών, αν είναι δυναμόν.
Ο προϊστάμενος αυτός, της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ντε (για συντομία) ήταν και πολύ γνωστός τραγουδιστής, και έλεγε το "Ο Αετός πεθαίνει στον Αέρα Περήφανος και Δυνατός" και κάτι άλλα χαρούμενα άσματα, πολύ εμπνευστικά για οποίον εκβιάζεται και θέλει να βουτήξει από τον φωταγωγό.
Εγώ όμως δεν ήθελα. Ήθελα να παλέψω!

Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο τραγουδιστής με πληροφόρησε ότι είχε λάβει και από άλλους πολιτικούς, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, πακιστανούς, συνταξιούχους και απεργούς λιμενεργάτες, αντίστοιχες καταγγελίες για εκβιασμό (δεν θα ασχολιόταν όμως με αυτούς, φαίνεται του γυάλισε το τροφαντό μου στηθάκι, το απαράμιλλο κωλαράκι μου και το μυαλό μου - και ήθελε να ζαχοπουλιάσουμε μαζί).
Άλλον τον εκβίαζαν με το ψευδώνυμο "Ντόρα", άλλον με το φρικιαστικά απειλητικό "Καραμάν Αλής" και άλλον -ωιμέ- με το αποτρόπαιο και συγκαλλυμένα επιθετικό "Μάκης".
Αισθάνθηκα σημαντική - "εμένα τουλάχιστον με απειλεί η Λουμπίνα ο KillMan, κυριέ μου" είπα στον αοιδό. "Κινδυνεύω. Η δική μου περίπτωση διαφέρει, λέμε. Περιέχει ΚΑΙ εμβιασμό και πολλά λεφτά".
"Εκβιασμό, θες να πεις", με διόρθωσε.
"Ρε, πες το όπως θες εσύ, κυρ αποτέτοιε μου" απάντησα αλαφιασμένη. Σύλλαβέ τους όλουζ. Κάνε κάτι μόνο γιατί μου 'χει φύγει το κλαπέτο να ψάχνω στα spam μου τρομαγμένη".

Έτσι, έκανα ένα δωράκι στον εαυτό μου εκείνες τις γιορτές: Κατέθεσα μήνυση κατά παντός υπευθύνου, Λουμπίνες, KillMen και όποιος εμφανιζότανστο μέλλον, θα τους έπαιρνε όλους ο πως-τον-λένε.

Ζητήθηκε και η συνδρομη της Ίντέρπόλ (βάζω όλους τους τόνους για να με πιστέψετε), οι οποίοι όμως πέρασαν πολλούς μήνες μέχρι να καταλάβουν τι έλεγαν τα mail που τους στέλναμε στα αγγλικά και να εξηγήσουν στους Έλληνες τεχνικούς της Δίωξης Ηλεκτρονικού εγκλήματος τι σημαίνει "dashboard settings" και "moderation".

Μόλις διαλευκάνθηκαν όλα όμως πήραμε μπρος χωρίς χρονοτριβή! Οι τεχνικοί ήταν πολύ χαρούμενοι και άρχισαν να ρίχνουν φως στην υπόθεση.
Συγκεκριμένα, πήραν κάτι φακούς και ένα βράδυ πήγαν και μπούκαραν στο σπίτι μιας οικογένειας στο Παγκράτι, γιατί ο πατέρας της οικογένειας όπως με πληροφόρησαν, κυκλοφορύσε αξύριστος, φορούσε γυαλιά και χρησιμοποιούσε πολύ συχνά τη λέξη "καλημέρα".

.

Δεν έχουν όλα τα παιχνίδια στα blogz πλάκα τελικά...

Με κάλεσε ο Μοτοσακός να παίξω μπλογκοπαίχνιδο.

Οδηγίες:
1. "Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα".

-Το πιασα, δεν ήταν δύσκολο στην κατάκοιτη κατάστασή μου.

2. "Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο)".

-Το άνοιξα.

3. "Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία, σε τελεία) της σελίδας".

-Βρήκα.

4. "Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη)".

-Ορίστε:

"Γι' αυτό που φοράω. Είναι πολύ παιδικό".
"Τι είναι;" ρώτησε γλυκά.

5. "Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο".

-Δεν υπάρχει περίπτωση!
Δεν έχει καθόλου πλάκα - σε αντίθεση με το βιβλίο που διαβάζω και είναι τόσο διασκεδαστικό που με κάνει να γελάω δυνατά:

"Λοστρέ" - του Λένου Χρηστίδη (Εκδόσεις Καστανιώτη)

.

Η περίφημη γαλάζια δικαιοσύνη

Δεν αφήνετε ήσυχο τον Καψαμπέλη να μας πείτε γι' αυτά;


Το βρήκα στο BοuriBlog με την ένδειξη ΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ "ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ" 25-1-08 ΣΤΟΝ ΣΚΑΙ 100,3

Η δημοσιογραφία των πωλητών

Γεια σας λαμόγια.
Κατ' αρχάς, να σας ενημερώσω ότι είμαι εκβιαστής blogger. Αν κάποιος από την άρχουσα τάξη -γιατί δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι μόνο αυτοί τα έχουν πάρει με το press - gr: πολιτικοί, μεγαλοδημοσιογράφοι και δικηγόροι- αν λοιπόν, κάποιος από τη νομενκλατούρα επιθυμεί να ξεφορτωθεί καμιά 20 χιλιάδες ευρώ, ας μου αφήσει σχόλιο και θα του στείλω ανώνυμο mail γιατί τα έχω ανάγκη τα χρηματάκια.

Λοιπόοον.
Ανακάλυψαν τώρα ότι τους ενοχλεί λέει, "ο πολίτης που υβρίζει". Ρε μαλάκες, γαμημένοι, κλεφταράδες του δημόσιου χρήματος και σκουλήκια της διαπλοκής, βοϊδοκέφαλοι σκατάδες που έχετε κάνει τη χώρα μπουρδέλο, έτσι μιλάνε για σας ΔΗΜΟΣΙΩΣ όσοι πηδάτε κάθε μέρα, σε όλα τα καφενεία, τους δρόμους και τις λαϊκές της χώρας μας, παλιότομαρα. Και το ίντερνετ δημόσιος χώρος είναι. Θα συλλάβετε όλη τη χώρα, ρε;

Για να εξηγούμαστε, το press-gr δεν μου είναι συμπαθές - αλλά είναι τόση η αηδία που νιώθω όταν βλέπω τον δημοσιογράφο Χιώτη στην τηλεόραση, να χαμογελάει σαδιστικά σαν βασανιστής των SS κάθε φορά που κάποιος όπως ο κάθε καημένος Καψαμπέλης φωνάζει για τα δημοκρατικά του δικαιώματα, που μου 'ρχεται να ξεράσω.

Και εν τέλει ρε Καψαμπέλη - και όποιος άλλος είναι admin στο press-gr, αν σας κόφτει τόσο η έκφραση και η ελευθερία του λόγου, κλείστε το το γαμημένο και ανοίξτε ένα άλλο, νέο press-gr, χωρίς πολλά πολλά.
Χωρίς να απαντάτε σε mail και χωρίς να αισθάνεστε την ανάγκη να απολογηθείτε για τίποτα με το να παίρνετε σβάρνα τα γαμωκάναλα - λογοδοτώντας στον κάθε άσχετο γερασμένο Πρετεντέρη, Σούρα και Χιώτη.
-"Είχατε κωδικούς για το blog;" ρωτάνε οι γκαιμπελίσκοι.
Και τι σε νοιάζει ρε μαλάκα; Με ποιο δικαίωμα ρωτάς κάτι τέτοιο δημοσίως, σκατόγερε της εξουσίας; ("Ποιο μέλλον σου ρε χούφταλο;")

Ας είναι και ο άλλος ο Παπαγιάννης. Που έχει λέει ένα από τα τρία καλύτερα μπλογκς. (Να μας το πεις, να κρίνουμε εμείς, σεμνέ και ταπεινέ ΠαπαJohn. Mε το δικό μας Καλυτερόμετρο, όχι με το δικό σου).
Άνθρωπέ μου, γιατί δεν τους λες ότι είστε όλοι μια παρεούλα, δημοσιογράφοι αηδιασμένοι και οι ίδιοι από τα μέσα στα οποία εργάζεστε επειδή δεν μπορείτε να γράψετε αυτό που πραγματικά θα θέλατε και γι' αυτό αρθρογραφείτε στο δίκτυο με ψευδώνυμα;
Μια ματιά στο press και τις αναδημοσιεύσεις του, καθώς και στα "αδελφά blogs" φωνάζει για το ποιος είναι τι.
Και αυτό δεν είναι κακό. Δεν το δικάζω, απλά θα πρέπει να ξέρετε - όπως και ο κάθε Τσαγκαρουσιάνος που σας προώθησε με συνεχή, υποβολιμιαία δημοσιεύματα περί "επιδραστικότητας", στο πιο υγιές ίσως αναγνωστικό κομμάτι - τους νέους, ότι η ασχήμια, η μπόχα και η διαπλοκή τις οποίες καταγγέλετε ή αποτελείτε μέρος είναι δικό σας παιχνίδι. Και καμία σχέση δεν έχει με τα blogs έτσι όπως τα ξέρουμε εμείς οι υπόλοιποι 10.000 bloggers ή επισκέπτες τους.

"Μιντιακά, ο Νο1 εχθρός της τηλεόρασης είναι το Ίντερνετ", λέει η φίλη μου η διαφημίστρια. "Γιατί όταν σερφάρεις, μπορείς να κάνεις ότιδήποτε άλλο, π.χ. ακούσεις ραδιόφωνο - αλλά δεν μπορείς να δεις τηλεόραση".
Τι 'πες τώρα, απαντάω! Κάνετε τέτοιες μετρήσεις, ορέ;
"Φυσικά. Γι' αυτό αν προσέξετε", συνεχίζει στην εμβρόντητη παρέα, "στις ειδήσεις όποτε αναφέρονται στο ίντερνετ, βγάζουν μόνο τα αρνητικά - αρνητικές ειδήσεις περί παιδεραστίας, πειρατείας μουσικής κ.λπ. Τους πονάει περισσότερο από ότι πονάει τους δημοσιογράφους των ημερήσιων φύλλων".

Κανένας δημοσιογράφος δεν θα χάσει τη δουλειά του μωρέ, της λέω κι εγώ, λόγω π.χ. του πρέζα ΤV. Σιγά τα ωά. Τα περισσότερα blogs απλώς αναπαράγουν ειδήσεις, τη θλιβερή αυτή πραγματικότητα των δελτίων της tv και των παραδοσιακών μέσων - των ίδιων δηλαδή που υποτίθεται ότι αντιμάχονται. Είδες πουθενά καμία θετική είδηση; Καμία συνεντευξούλα -έστω άτσαλη, αλλά ίσως και γι' αυτό γοητευτική- με κάποιον άνθρωπο της καθημερινότητας, καμιά παρουσίαση από κάτι όμορφο που συμβαίνει πλάι μας (και δεν εννοώ "κριτική ταινίας" έλεος), αλλά να ρε παιδί μου... Να πεις, μου αρέσει πολύ το μαγαζί σου, ρε φίλε, το μπαράκι ή το εστιατόριο σου, θες να μου πεις δυο λόγια γι' αυτή τη πατζαροσαλάτα με το καρύδι που φτιάχνεις;

Σαχλαμάρες.
Γράφω σαχλαμάρες.
Κι αυτό γιατί ο κόσμος είναι αυτός που είναι - εγώ κάπως αλλιώς, όπως και πολλοί άλλοι που ξέρω. Ο κόσμος όμως ψηφίζει ακόμη Καραμανλή και εμπιστεύεται την πιο διεφθαρμένη κυβέρνηση των τελευταίων χρόνων.
Γι' αυτό κάποιους τους ενόχλησε το press-gr. Και αν παρατηρήσει κανείς, όσοι έκαναν αγωγές εναντίον του, είναι η ίδια συνομοταξία ανθρώπων που στοιχειώνουν και την υποόλοιπη πολιτική μας ζωή, κυριαρχώντας παντού με τη διαπλοκή τους: πολιτικοί, κυβερνητικοί, μεγαλοδημοσιογράφοι της tv και του Tύπου και δικηγόροι.
Φυσικό δεν είναι;

Εσείς μπορείτε να φανταστείτε δηλαδή κανέναν άλλο εκτός από αυτούς, π.χ. έναν μουσικό, κλειδαρά ή κηπουρό, που θα τον κατηγορούσατε για διαπλοκή, ανώνυμα και με χείριστη γλώσσα, και εκείνος θα κινούσε γη και ουρανό για να σας κάνει μήνυση, αντί να σας στείλει στο γεροδιάολο;


ΥΓ.
Όχι πως έχει ανάγκη τα κλικς μου για ευρύτερη διάδοση, αλλά προσυπογράφω αυτό το post του Pitsirikoυ, κάτι που τελευταία, μου συμβαίνει ολοένα και συχνότερα.

Εικόνα by Kaltsovrako και από ένα post με την άποψη του οποίου ο Ελεύθερος Σκοπευτής μπορεί επιτέλους να συνταχθεί, αντί για τα πομπώδη μανιφέστα με τον εννιάλογο του γύφτου (sic).

.

Ζήτω οι ελεύθεροι πολιορκημένοι bloggers [ένα σπουδαίο post]

Αναδημοσιεύω από το Κουρδιστό Πορτοκάλι

-Εδώ Ίντερνετ Καφέ. Σας ομιλεί ο ελεύθερος πολιορκημένος μπλόγκερ. Αυτή τη στιγμή δυο διμοιρίες ΜΑΤ, έχουν περικυκλώσει το Ιντερνετ Καφε, με σκοπό να με συλλάβουν και να επιβάλλουν την τάξη και τον Νόμο (4000), μετα απο εντολή του Προκόπη Παυλόπουλου, του επικεφαλής υπουργού των Δυνάμεων Καταστολής. Βλέπω ελικόπτερα με χορηγό τα Γιουροφάιτερ και τα Ραφάλ, να πετάνε πάνω απο το καφέ, βλέπω κάμερες που αγοράσθηκαν απο τη Μίζενς να καταγράφουν την κάθε μου κίνηση και περιπολικά της Αστυνομίας που αγοράσθηκαν απο τον γνωστό διαχρονικό προμηθευτή, να έρχονται κατα πάνω μου.

Αλήθεια Κώστα Καραμανλή, αυτή τη διακυβέρνηση ονειρευόσουν; Γι αυτό σπούδασες τόσα χρόνια στην Αμερική; Αυτά τα όνειρα είχες σαν φοιτητής; Να καταλήξεις ενας πρωθυπουργός που θα στηρίζει την ισχύ του στα μέτρα καταστολής και μάλιστα στην εποχή του Διαδικτύου;
Το ονειρό σου ήταν να κάθεσαι ταμπουρωμένος στο Μαξίμου και να προσπαθείς με τους Χατζηγάκηδες και τους Παυλόπουλους να δημουργήσεις ενα τείχος προστασίας απο τους έλληνες πολίτες; Εμεις είμαστε τελικά ο εχθρός σου, αγαπητέ πρωθυπουργέ; Εμεις οι μπλόγκερς δίνουμε νόημα πλέον στη πρωθυπουργική σου θητεία; Γιατι ολη αυτή η επιχείρηση στα μουλωχτά; Γιατί δεν βγαίνει κανείς επίσημα να ενημερώσει ξεκάθαρα ποιοι εκβιάστηκαν και με ποιο τρόπο;

Κι αν πράγματι πρόκειται για εκβιασμούς να τιμωρηθούν αυτοί που τους έκαναν, αλλά δεν είναι εικόνα να μπουκάρουν μια ντουζίνα σφίχτες στο σπίτι ενος δημοσιογράφου για να καταστείλουν την αντίσταση της ηλικιωμένης μάνας του και των παιδιών του. Μ αυτές τις μεθόδους ρίχνετε λάδι στη φωτιά της αντίδρασης.

Κι εσυ κε Καραμανλή, θάπρεπε να γνωρίζεις οτι ακόμη και τ ανέκδοτα, το χιούμορ, μπορεί να σκοτώσει μια κυβέρνηση. Λαός που καταπιέζεται αντιδρά και πίστεψέ με, εδω στο διαδίκτυο "κρύβονται", κάποια απο τα πιο δυνατά μυαλά της εποχής μας. Είσαι χαμένος απο χέρι ανθρωπέ μου...Ασε που θα σε λιώσει ο Τσίπρας, αν συνεχίσεις έτσι.
Κρίμα για σένα...

.

Ποντάροντας στην επιτυχία του blog μου

Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ροζ DVD εκοιμήθη Ζαχόπουλος Τσέκου Μάκης Τριανταφυλλόπουλος Θέμος Αναστασιάδης Χατζηνικολάου Καμπουράκης Όλγα Τρέμη Αρχιεπίσκοπος mEGA ALTER Χριστόδουλος ANTENNA ΑΝΤ1 Πανμακάριστος Χίος ΣτΕφαΝος Πολιτισμού Υπουργείο Γενικός Γραμματέας STAR DVD ΜΜΕ media DVD κακαουνάκης Κουκοδήμος Βουλευτής Ν.Δ. Κωστάκης Νατάσσα Espresso Οικονομέας dvd εκατό χιλιάδαι δίσκοι γκραν σουξέ Καλαμπουράκης Κα(λα)μπουράκης Υπ.πο. Τσέκου Τζέκου

Α ρε βλήματα. Ό,τι προσπαθείτε τόσες μέρες, μπορώ να το κάνω με ένα Mantalenoποστάκι.

Αφιερωμένο στον Αrtois
που δικάzει τις προθέσεις και το timing μου

Η εκπομπή της ΕΤ1 για τα blogs σας, παιδιά (πλήρης)

As uploaded on YouTube by iadeon

.

Σε έχω κάνει θεό, λέμε

Επειδή χρόνο να προβληματιστώ και να τα βάλω με όλο τον κόσμο ΔΕΝ έχω αυτή την εποχή –ξέρω, πολύ που στεναχωρηθήκατε- όταν δεν χαζεύω τα «πιο δημοφιλή ελληνικά blogs» στο Sync*, τα οποία είναι τόσο έγκυρα ώστε να εμφανίζουν τον Πιτσιρίκο των 1300 unique βυζιτορς στο Νο36 και τον Γλυκοπατατονατασσάκι ή το ανενεργό blog της λαπούτα πάνω από το ενεργότατο του Pascal,
μου αρέσει να ξεφεύγω με όπερα.

Τελευταία, στα favorites μου, δίπλα στην αγαπημένη μου "Μédée" του Cherubini, τη μόνη γαλλική όπερα της Γαλλικής επανάστασης που ερμηνεύεται σταθερά μέχρι και τις μέρες μας (τι ckata επαναστάτρια θα ήμουν η καμπύλω;), βρήκε επάξια θέση και το Σε Έχω Κάνει Θεό της Κατερίνας Στανίση, που για κάποιο λόγο το όνομά της μου θυμίζει
α) τον Στανισλάβσκη και
β) ότι εγώ δεν έχω ονοματεπώνυμο – όπως και πολλοί από σας παλιοανώνυμοι του δικτύου που δεν έχετε επώνυμο ονοματεπώνυμο (quelle pleonasme, enfin!) όπως θα ήθελε o Manos Antonaros - ο οποίος στην δικτυακή επανάσταση που ευαγγελίζεται φρονεί ότι ΧΡΕΙΑΖΕΣΤΕ ονοματεπώνυμο για να γράψετε π.χ. για συνταγές ή για το ότι έχετε ερωτευθεί τον συνάδελφό σας στο διπλανό γραφείο, εντάξει;

Αλλά είπαμε, δεν έχω χρόνο να τα βάλω με όλουζ. Πάλι.
:)



Και επειδή αυτό είναι ένα ΜΟΥΣΙΚΟ ποστ, επιστρέφω τρέχοντας:
Από πού είναι αυτό το track; (κλικ 2 download)
Από κάποια ταινία ίσως;
Α ρε Κατερίνα (Στανίση), αγνώριστο στον έκαναν τον ύμνο σου.

Ποια τραγουδάει, ξέρει κανείς;
Διερωτώμαι δηλαδή.


*κι όσο σκέφτομαι ότι τα έβαζα με τον VryPan για τα lynkmplogkz (σωστά το γράφω; έχω ξεχάσει), ενώ τώρα το Sync μετρά τη """"δημοφιλία"""" (σε πολλά εισαγωγικά) με βάση τα εισερχόμενα λυνξ, μου έρχεται να βγω γυμνή στους δρόμους και να πάω να του κάνω πρόταση γάμου. (του VryPan, όχι του Nίκου)

Κάντο όπως η λαπούτα

Μέχρι το τέλος του χρόνου η κυβέρνηση θα αυξήσει το ΦΠΑ μία με δυο μονάδες.
Και τα παιδιά στο σχολείο διδάσκονται φέτος ένα βιβλίο ιστορίας του 1989.

Να συνεχίσω;

- Εσείς, συνειδητοποιημένοι μου, πηγαίνετε να συζητήσετε
σχετικά με "τα προβλήματα των βλοggers" όπως γράφει στη ιστοσελίδα του,
με κάποιον που η ουσιαστική του ιδιότητα αυτή την εποχή έχει να κάνει με το ότι έχει βάλει στο μάτι την αρχηγία του Πασόκ.


Μόνο 'μπράβο' έχω να πω

.

Ψιτ! Δαγκωτό ΤΩΡΑ μαλάκα μου

Μήνυμα χωρίς χρέωση
(θα με ευγνωμονείτε την επαύριον):

Όσοι προτίθεστε να ψηφίσετε δαγκωτό,
μη ξεχάσετε να κλείσετε από τώρα
ραντεβού
με οδοντίατρο.

Καλού κακού, λέμε.


Κλείστε από τώρα επίσκεψη, γιατί μετά τις εκλογές θα είναι πολύ αργά για θεραπεία.

οέο

Και ελέφαντες ζευγαρώνουμε, άμα λάχει

(κλικ στη φωτό)

Όταν η αναζήτηση με τις λέξεις "ζευγάρωμα ελεφάντων (φωτογραφίες)" στο google οδηγεί στο MantalenoBlog κάτι πάει καλά!
Φυσικά, το ΕλευθεροΣκοπευτάδικο φιγουράρει πρώτο ως ένα από τα ελάχιστα σχετικά -συνήθως άσχετα δηλαδή- αποτελέσματα:

Πάνω απ' το Forum των επιστημών (!) [που εδώ που τα λέμε, σιγά το σπουδαίον πράγμα να ζευγαρώσεις δυο ελεφαντες, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα κήπο στο μέγεθος του Σε 'Ιχ Σου και ωτασπίδες για το θόρυβο]



Το αγαμημένο μου τηςέρτ >>>>

Έφτακσα τις 666 αναρτήσεις, λέμε

Όχι στο μηχανάκι. Στο μπλογκ.
(κλικ στη φωτό)

Όπου "αναρτήσεις" = posts, στον νέο ελληνικό blogger.

666 ποστάκια; Γιορτάζουμε!
Γιορτάζουμε με 666 ποτάκια, σποτάκια, ταπιοκάκια, τακάκια, αρνατήσεις, μπουζί, μπιζού, αυτόείναιλοιπόν, πάειότικιανλέω με καβάλησε ο διάολος.
Αμανααμαναμάν ανανάν.

Μόνο 'μπράβο' έχω να μου πω.

Νόμιζα ότι το καλοκαίρι είχε τελειώσει, αλλά έκανα λάθος: το είχα απλώς ξεχάσει στο φούρνο και τώρα έχω ξεγοφιαστεί να το σπρώχνω στο γκαράζ μπας και το χωρέσω στο αυτοκίνητο να πάω να το φουντάρω μαζί "με την πρώτη σταγόνα της βροχής", αλήτη μου κι Ελύτη μου (δεν πάω απόψε σπίτι μου).

Κι άλλη Mantalena! Γίναμε πολλές!

Με χαρά υποδέχομαι μια συνονόματή μου στα blogz
κλικ εδώ

μόνο 'μπράβο' έχω να πω


[μόνο που εγώ είμαι η μόνη με ονοματεπώνυμο
και βυζάκι-τορπίλλη]

χι

Τράβα με κι ας κλαίω

Ωδή στους κρυφοκομπλεξικούς του δικτύου

Επιμένοντας να γευτούν ό,τι νομίζουν ότι τους λείπει, οι κρυφοκομπλεξικοί του δικτύου έχουν αντανακλαστικά από ζήλια , από πικρία ή κι απ’ τα δυο.
Καμουφλαρισμένοι πίσω από τον χαρακτηρισμό «καλό παιδί», δεν εμφανίζουν γενικά μεγάλες γιορτινές εξάρσεις στα κόμπλεξ τους. Σου ζητούν – κι αν δεν στο ζητούν, σε ωθούν σιγά σιγά στο να γίνεις ψηφιακό τους δεκανίκι, όπως είπε χτες κι ένας φίλος. Ζουν εν συγκρίσει με μας, του απάντησα κι εγώ.

Παράδειγμα: Πάνε σε μια συναυλία και χάνουν το κέφι τους προκαταβολικά επειδή αισθάνονται έστω και αργοπορημένα ότι δεν είχαν κέφι απ’ την αρχή ούτε για να ξεκινήσουν καν να πάνε εκεί.
Υπάρχει τέτοιο πράγμα; Υπάρχει. "Ζαλάδα από την πλήξη" λέγεται και αυτοί οι άνθρωποι ΠΛΗΤΤΟΥΝ με την περίπτωσή τους. Κι αν τελικά πάνε, μυρίζουν στον αέρα γύρω τους τη διάθεση όσων περνάμε θαύμα και μετά αισθάνονται την ανάγκη να μας πουν πως «ήταν κι αυτοί εκεί» και να μας γράψουν κι ένα ποστ που δε λέει τίποτα.

Είναι κάτι σαν ιδεολόγοι ωφελιμιστές της θεωρίας «αφού κάνω κάτι για μένα, είναι σωστό – ξεσκάω».
Απαντώ: πάψτε να είστε φυγόπονοι. Αντί να το γυρνάτε στην τρελή και να γράφετε παραμυθάκια κάθε φορά που έχετε να κάνετε μια δουλειά, do the job και ξεμπερδέψτε με αυτή μπας και σας μείνει καθόλου χρόνος να ζήσετε, ααα… άααλλο μεγάλο κεφάλαιο αυτό.

Κι αυτό διότι, οι κρυφοκομπλεξικοί ζουν ανάμεσά μας.
Βρίσκονται γύρω μας και είναι μεταμφιεσμένοι σε «μια χαρά παιδιά», «με ευαισθησίες», «καλή πένα» και «συμπαθητικό χαρακτήρα» και «μόρφωση και καλλιέργεια». (ΖΗΤΩ τα εισαγωγικά – είναι χαρακτηρισμοί δικοί μου από την τελευταία φορά που την πάτησα με έναν από δαύτους).
Μπορεί να είναι παντρεμένοι ή όχι, διαζευγμένοι ή με χιλιάδες εραστές, να έχουν πολλά παιδιά ή κανένα, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι στερημένοι γιατί, θεωρώντας τον εαυτό τους «λίγο», αυτοί οι άνθρωποι έχουν απαρνηθεί τη συναρπαστική ευθύνη του να κάνουν τη ζωή τους γλυκιά και worthy.

Eίναι πολύ κρίμα όταν τους γνωρίζεις και ακόμη πιο κρίμα όταν φέρονται μικρόψυχα απέναντι στη δική σου ευτυχία, γιατί είναι κάτι που ξέρεις ότι εσύ δεν θα έκανες ποτέ. Αν το καλοσκεφτείς, ευτυχώς για σένα – αυτό μαρτυρά αν μη τι άλλο ότι δεν είσαι ένας απ’ αυτούς.


.