May 27, 2006

Too Drunk To Fuck - the real thing (AND the music)


Μετά την επόμενη μέρα
show must go ooooon show must...
βρε άι στο $%^*#&%&^@/ παίρνω τα ίσα μου
ζυγίζομαι στο ένα ποδαράκι...
...μετά στον αγκώνα...
εε... ωπ...
ωωωχχχχ...
ας μη σηκωθώ ακόμα...



Nouvelle Vague
Με γαλλικό όνομα (που σημαίνει "new wave" ή και "bossa nova" αν προτιμάτε) το project των Γάλλων παραγωγών Marc Collin και Olivier Libaux, δυο trip-hop και dance τύπων βαθειά χωμένων στην ηλεκτρονική μουσική, όταν πρωτοκυκλοφόρησε είχε προκαλέσει μάλλον αμηχανία στους «γλωσσαμύντορες» της jazz. Οι jazz πιουρίστες είχαν ανατριχιάσει μόλις έμαθαν πως όλα τα κομμάτια του album ήταν επιτυχίες new wave και punk συγκροτημάτων, διασκευασμένα ιδιοφυώς σε latin jazz versions.
Αυτό που με είχε κουφάνει εντελώς τότε, ήταν ότι οι δυο εμπνευστές του project, έκαναν casting στις Λατίνες και Γαλλίδες τραγουδίστριες που τα ερμηνεύουν, έχοντας ως κριτήριο τους αυτές να μην έχουν ξανακούσει ποτέ τα πρωτότυπα κομμάτια!
Μιλάμε για κομμάτια σαν το “Making Plans for Nigel” των XTC, το “Too Drunk To Fuck” των Dead Κennedys ή το “Guns of Brixton” των Clash (τρεις από τις πλέον απολαυστικές εκτελέσεις του CD), καθώς και τα: «Love Will Tear Us Apart” (Joy Division), «This Is Not A Love Song” (P.I.L.), “A Forest” (Cure), “Just Can’t Get Enough” (Depeche Mode), "In a Manner of Speaking" (Tuxedomoon) κ.ά.
Το πρώτο τους album αυτό είχε κυκλοφορήσει στην Ελλάδα από την Penguin. Αν το βρείτε, αγοράστε το στην "κανονική" version, και όχι στην "clean".

To πρώτο album


H "clean version" του πρώτου album (explicit lyrics).
Aποφύγετέ το όπως ο Χριστόδουλος την Καραχασάν, όπως ο βρυκόλακας τη σκορδόσουπα, όπως ο Mac Manus τον Πιτσιρίκο κ.o.κ.



Το καινούριο τους (Bande A Part) κυκλοφορεί από την ΕΜΙ.


Δωράκι που στο ζήτησαν, δεν είναι δωράκι
Νουβέλ Βαγκ - Του Ντρανκ Του Φακ

Blog Soundtrack για την επόμενη μέρα (κάπως έτσι ακούγεται μέσα στο κεφάλι μου):
Wechsel Garland & World Standard - Donde lion wine

5 comments:

skata said...

Καλά όλα αυτά αλλά μου θυμίζει λίγο Γιώργη Χριστοδούλου.

Η Μπίλιω δε θα καλούσε ποτέ τους Ντεντ Κένεντιζ αλλά θα καλέσει ευχαρίστως τους Νουβέλ Βαγκ.

Δεν είναι και τόσο πρωτότυπο το να μεταφέρεις κάτι σε τζαζ μορφή, άσε που λέγεται καταχρηστικά τζαζ απαξιώνοντας την πολυμορφία του καταπονημένου αυτού είδους (Δεν είμαι τζαζ πιουρίστας).

Δε συνεχίζω γιατί η μπύρες αρχίζουν να με πιάνουν...

Citronella said...

Γούστα είναι αυτά βέβαια, αλλά τουλάχιστον το Real Thing αντικειμενικά είναι των Dead Kennedys :D

weirdo said...

Κάποιες διασκευές (όχι μόνο των Nouvelle Vague) ξεπερνάνε τα 'original' - η διαφοροποιημένη από αυτήν του ηθικού αυτουργού οπτική , συχνά σε εκπλήσσει ευχάριστα..

(καταφέραμε να ξενερώσουμε απ'τις καταχρήσεις, Μανταλένα;)
Καλημέρα

cyrusgeo said...

Φίλτατε mcfly, πρωτότυπο δεν είναι, το συγκεκριμένο όμως αποτελεί έξοχο παράδειγμα καλού γούστου.

Mantalena Parianos said...

McFly >>
"Η Μπίλιω δε θα καλούσε ποτέ τους Ντεντ Κένεντιζ αλλά θα καλέσει ευχαρίστως τους Νουβέλ Βαγκ"
ΚΑι τι να κάνουμε δηλαδή που η τέχνη συχνά πέφτει θύμα απαγωγής από τους εμπόρους;

Θα συμφωνήσω με τον "χειρούργο". Το συγκεκριμένο είναι έξοχο παράδειγμα καλού γούστου" - πράγμα που δεν μπορείς να πεις με όλα τις διασκευές τους. Ωστόσο οι Γάλλοι, είχαν πάντοτε μια ελκυστική άποψη για τη λεπτομέρεια...
:)