ΜantalenoΒιβλίο!

Mantalena Parianos, Ιστορίες ενός Ελεύθερου Σκοπευτή
{τα ημερολόγια}

Ταράααμ ταράααμ

Mantalena Parianos - Ιστορίες ενός Ελεύθερου Σκοπευτή {τα ημερολόγια}

Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα! Από σήμερα, η Mantalena γίνεται ο μόνος μπλόγκερ που εκδίδεται όχι επειδή του το ζήτησαν αλλά επειδή ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ।

200 juicy σελίδες, τα άπαντα του Ελευθεροσκοπευτάδικου, σε pocket size και μόνο για τουέλβ ντόλαρς, έρχονται στο σπίτι σας.
Το Μantalenoβιβλίο σε βρίσκει, δεν το βρίσκεις φίλε αναγνώστη. κυκλοφορεί μόνο μέσω διαδικτύου - και είναι πλέον available και σε e-book, μα τον στιβ τζόμπς!

Μανταλενομούτς
once and for all

Καπέλα στα Φώτα - το βιβλίο

Την Κυριακή, κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο - ανθολόγιο με κείμενα των bloggers από το συμμετοχικό blog-site Καπέλα Στα Φώτα.
30τόσοι άνθρωποι συνείσφεραν, με τις λέξεις του ο καθένας μας, για ένα σκοπό που δεν θα είναι μόνο λόγια.
Τι; Διάβασε και θα καταλάβεις. Κι αν μπορείς και θέλεις, βοήθησε κιόλας.

Αντιγράφω από τον πρόλογο του βιβλίου:



Ας κάνουμε μερικές υποθέσεις.

Ας πούμε ότι απορείς σχετικά με το ποιοι έγραψαν αυτό το βιβλίο, γιατί θέλησαν να το εκδώσουν, τι λόγος υπάρχει να το αγοράσεις, πώς μπορεί να γίνει η ζωή των ανθρώπων πραγματικά βιώσιμη. Λοιπόν... Με εξαίρεση το τελευταίο (για το οποίο κι εμείς απορούμε σχετικά με το κατά πόσον είναι εφικτό) μπορούμε να απαντήσουμε στα υπόλοιπα.

Ποιοι είμαστε εμείς; Μερικοί bloggers που αποφασίσαμε, εκτός από τα ατομικά μας blogs, να συμμετάσχουμε και σε ένα ομαδικό, που το ονομάσαμε «Καπέλα στα Φώτα». Αλλά η συμμετοχή δημιουργεί οικειότητα κι έτσι, σύντομα, ανακαλύψαμε πως το διαδίκτυο είναι ένας απρόσωπος, παγερός χώρος.
Δεν μπορείς να χτυπήσεις φιλικά στην πλάτη εκείνον που σε έκανε να συγκινηθείς με ένα κείμενο του, δεν είναι εύκολο να δείξεις το χαμόγελο επιδοκιμασίας που σου προκάλεσε μια φράση την οποία θα ήθελες να έχεις γράψει εσύ -σε αυτόν που σε πρόλαβε, γράφοντάς την για σένα. Το διαδίκτυο είναι πολύ στενό δωμάτιο –κάποιες φορές.

Τι κάνεις όταν σε στενεύει ο περιβάλλων χώρος; Προφανώς, επεκτείνεις τα όριά του ή τα καταργείς κι εμείς διαλέξαμε το δεύτερο. Αποφασίσαμε να γνωρίσουμε τους ανθρώπους πίσω από τα κείμενα, υποθέτοντας ότι η δικτυακή οικειότητα δεν απέχει πολύ από την πραγματική. Είχαμε δίκιο. Σβήσαμε τις οθόνες και αδιαφορήσαμε για την αμηχανία μας, συναντηθήκαμε σε μπαρ, ταβέρνες, συναυλίες, φιλικά σπίτια. Και περάσαμε καλά, γιατί, τελικά, ήμασταν ό,τι (περι)γράφαμε. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο και, ευτυχώς, τίποτα διαφορετικό.

Έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, σταματήσαμε να συμμετέχουμε απλώς σε ένα ομαδικό blog – χωρίς να το πάρουμε είδηση γίναμε τα «Καπέλα στα Φώτα». Μια παρέα ανθρώπων που ξεκίνησε μέσα σε κάποια δικτυακή πλατφόρμα και ολοκληρώθηκε έξω από αυτή. Το διαδίκτυο είναι πολύ φωτεινός διάδρομος –μερικές φορές.

Και λοιπόν; Γιατί αποφασίσαμε να εκδώσουμε αυτό το βιβλίο; Γιατί να μη βγάλουμε μόνο 20 – 30 αντίτυπα που θα μοιραζόμασταν μεταξύ μας; Μια προφανής απάντηση είχε να κάνει με το κόστος του εγχειρήματος: αποφασίσαμε να εκδώσουμε το βιβλίο γιατί το θέλαμε και το μπορούσαμε. Είχαμε τη δυνατότητα να αντέξουμε το κόστος αυτής της προσπάθειας. Γι΄ αυτό η έκδοση του βιβλίου έγινε με αποκλειστικά δική μας χρηματοδότηση, αφού προτιμήσαμε να μην μπλέξουμε με εκδότες ή εταιρείες. Είμαστε αρκετά απρόθυμοι για συμβιβασμούς σε ομαδικό επίπεδο. Αλλά και πάλι, η απάντηση δεν είναι πλήρης...

Από την πώληση του βιβλίου δεν επιδιώκουμε να βγάλουμε κέρδος –για την ακρίβεια δεν θέλουμε, ούτε καν, να πάρουμε πίσω τα χρήματα που δαπανήσαμε. Τα έσοδα του βιβλίου θα διατεθούν, στο σύνολό τους, στην «Καμπάνια για την Τσιάπας», την συντονισμένη προσπάθεια που έχει ήδη χρηματοδοτήσει την ανέγερση ενός σχολείου σε αυτή την επαρχία του Μεξικού και πιο συγκεκριμένα, στις αυτόνομες περιοχές των Ζαπατίστας.

Πλέον η «Καμπάνια» σκοπεύει να χρηματοδοτήσει την ανέγερση ενός νοσοκομείου, μιας φαρμακαποθήκης και την αγορά ενός οχήματος για την παροχή ιατροφαρμακευτικής βοήθειας στις συγκεκριμένες περιοχές.
Το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου, θα πωλείται αποκλειστικά στις εκδηλώσεις που διοργανώνει η «Καμπάνια» και στον «Σπόρο», στην οδό Σπ. Τρικούπη 21, στα Εξάρχεια -αν περάσεις από εκεί, μην ξεχάσεις να δοκιμάζεις και τον καταπληκτικό, βιολογικής καλλιέργειας, καφέ που πουλάνε. Αγοράζοντας λοιπόν, αυτό το βιβλίο, βοηθάς να γίνει βιώσιμη η ζωή των ανθρώπων. Έστω, κάποιων ανθρώπων. Θυμάσαι ακόμα την αρχική μας απορία σχετικό με το εφικτό του όλου πράγματος; Πιστεύουμε πως μόνο μέσα από πράξεις μπορεί να ξεπεραστεί.

Εκτός από τα αντίτυπα που θα διατεθούν για τον παραπάνω σκοπό, αποφασίσαμε να αφήσουμε και έναν αριθμό βιβλίων σε μπαρ ή καφέ που συχνάζουμε. Κάποια ακόμα αντίτυπα θα διαγράψουν τη δική τους διαδρομή μέσα από τη διαδικασία του «book crossing». Έτσι, όποιος επιθυμεί μπορεί να διαβάσει αυτό το βιβλίο και στη συνέχεια να το αφήσει για να το διαβάσει και κάποιος άλλος.




Δεν χρειάζεται να διαβάσεις εδώ τι μπορείς να κάνεις ή να κάνουμε μαζί, φτάνει εσύ ν’ αποφασίσεις πως, για μια φορά, έστω, θέλεις να δείξεις ότι υπάρχει ανθρώπινη επικοινωνία. Κι αυτή είναι σημαντικότερη από οποιοδήποτε οικονομικό κέρδος.

Ας σταματήσουμε πια να υποθέτουμε - καιρός να αναδείξουμε τις διαφορετικότητές μας.

Ξέρει ποιος

Ψιτ

Σύμφωνοι. Οι απόψεις είναι σαν τις κwλοτρυπίδες και όλοι έχουν από μια. Αλλά για τη δική μου θα πρέπει να πληρώσεις.

Και επειδή άλλο τζάμπα, άλλο δωρεάν, μάθε ότι "δωρεάν διάθεση" μπορεί να υπάρξει μόνο όταν ο άλλος σε εμπνέει.
.

Το τελευταίο μου άρθρο στο *Άρθρο*

"Καμάρι ιέχουν τα πρόβατα, καμάρι ιέχουν τα γίδια
καμάρι ιέχει κι ου τσέλιγκας, πο 'χει μιγάλα @@"

(σκωπτικόν της Ρούμελης)

H μαμά μου έλεγε πάντα ότι ακούω μόνο αυτό που θέλω να ακούσω. Δεν ισχύει φυσικά. Γιατί όλη τη μέρα ακούω μ#$$%&ες.

Ειδικά μια μέρα σαν κι αυτή που όλοι ακούνε κλαρίνα, μπουζούκια και σκυλάδικα και η ατμόσφαιρα μυρίζει όπως τότε που είχε πιάσει φωτιά το κρεοπωλείο του κύριου Νικολάκη στον από πάνω δρόμο, και μέχρι να έρθει η πυροσβεστική κάλεσαν πρώτα τις υπηρεσίες του Δήμου να μαζέψουν τα αδέσποτα που είχαν μαζευτεί να κολατσίσουν με δελτίο.

Η γειτονιά μου πλήττει θανάσιμα κάθε τέτοια εποχή. Κυριακή της Ανάστασης, του τεράστιου αυτού Βιετνάμ των αρνιών, και αρχίζουν τα σούρτα-φέρτα.
Η κυρά Λέλα θα πεταχτεί μέχρι των Αλταμόπουλων να τους τρατάρει από το άθλιο κοκορέτσι της και επειδή θα πάει με το αυτοκίνητο, μετά θα της γκρινιάζει ο άντρας της ότι το τιμόνι του τζιπ και τα καθίσματα έχουν γεμίσει λίπη.
-Μα χρυσέ μου, που να το ακουμπούσα το ταψάκι; Θα του λέει αυτή και θα έχει και δίκιο η γυναίκα εδώ που τα λέμε.


Εγώ αυτή την μέρα ξηγιέμαι πολύ instrumental: ακούω μουσική από τα ακουστικά μου και δεν βγάζω μιλιά. Δεν κουνιέμαι, δεν λυγιέμαι, δεν σουβλίζω, λέμε.
Βάζω στη διαπασών διάφορα μη χριστιανικά, από φανκιές G-Love & The Special Sauce μέχρι ethnic, αφρικάνικα και παγανιστικά και δεν σκάει το χειλάκι μου χαμόγελο ούτε για οδοντογλυφίδα. Αγαπημένο ποτό: βυσινάδα (όλοι το βλέπουν και νομίζουν ότι πίνω κρασί και ότι συμμετέχω στους εορτασμούς).

Δεν συμμετέχω όμως. Και δεν είναι επειδή συμπάσχω με τα αμνοερίφια που τα σιχαίνομαι και καλά τους κάνουν και τα μαγειρεύουν με όλους αυτούς τους φριχτούς τρόπους και τους κάνουν και τα άντερα κουβάρι ψητό.
Είναι που δεν τα τρώω εγώ κάτι τέτοια. Δεν μασάω. Δεν τα χάβω εγώ αυτά τα ζώα με τις οπλές γιατί μυρίζουν άσχημα και έχουν πολύ χοληστερίνη.
Η χειρότερή μου, είναι όταν ο μπαμπάς μου περιμένει ο άνθρωπος πώς και πώς να συμμετάσχουμε η αδελφή μου κι εγώ στο αναστάσιμο πανηγύρι. Έχω φορέσει λοιπόν, ότι πιο παλιόρουχο έχω, γιατί σιχαίνομαι τα ρούχα μου να μυρίζουν μετά σαν καπνιστό και με απρόθυμο ύφος και τα ακουστικά πάντα στ’ αυτιά, τσουγκρίζω το ποτήρι μου με το δικό του ουρλιάζοντας «Χριστός Ανέστη, daddy» γιατί από την ένταση που ακούω το The Mob Rules με τον Dio εκείνη την ώρα, τα τύμπανα των αυτιών μου πάλλονται σε allegro moderato.
Όλα καλά. Ο πατέρας συνήθως απαντά κάτι που αδυνατώ να καταλάβω αφού το μόνο που βλέπω είναι τα χείλη του να κουνιούνται. Μετά φιλιόμαστε.


Εκτός από ποτήρια, αυτή τη μέρα, οι άνθρωποι τσουγκρίζουν και αυγά που τα έχουν βάψει κόκκινα – αν και τα τελευταία χρόνια το έθιμο έχει ατονήσει και συναντάς αυγά σε διάφορα χρώματα και καλλιτεχνικές αποχρώσεις, από το κυλοτί ροζ μέχρι το μπλε ελεκτρίκ ντεγκραντέ.
Μάλιστα, το έθιμο αυτό έχει δεχτεί πλέον τόσες μεταλλάξεις και έχει εξελιχθεί τόσο σημαντικά πάρα πολύ, ώστε πέρυσι θυμάμαι, καταλήξαμε σε αυγοπόλεμο γιατί τα παιδάκια της αδελφής μου είναι πολύ ατίθασα και δεν καταλαβαίνουν από χριστιανικά έθιμα. Α, σ’ αυτό ταιριάζουμε: εκείνων τους αρέσει να πετάνε πράγματα κι σε εμένα να τα πιάνω και να τα πετάω πίσω όπως με τα δακρυγόνα.
Εννοείται πως πριν αρχίσουμε να πετάμε βρασμένα αυγά ο ένας στον άλλον, τα έχουμε καθαρίσει πρώτα, μη χτυπήσει και κανείς.
Φέτος πάντως βγάλαμε και σλόγκαν: «αυτό το αυγό τα σπάει» λέμε για ένα συγκεκριμένο που το έχει φυλάξει ο μπαμπάς και το έχει περάσει ένα αστάρι, ντουκόχρωμα και δυο βερνίκια θαλάσσης για να σκληρύνει.

Είναι το αυγό- champion, το αυγό των αυγών, το αυγό του Κολόμβου και το αυγό του φιδιού, όλα μαζί σε ένα. Και είναι κρίμα που δεν γίνεται κανένας παγκόσμιος χριστιανικός διαγωνισμός σπασίματος αυγών για να το στείλουμε να βγει πρωταθλητής.

Συνήθως δεν κάθομαι να υπολογίσω πόσες ώρες μουσική πρέπει να φορτώσω στο i-pod για να αποφύγω να ακούσω έστω και μια νότα από την εορταστική μουσική της μέρας αυτής: εκτός του ηχομονωμένου κόσμου μου, ακούγονται τα διαχρονικά classic hits «Έλα Να Με Τελειώσεις», «Παπάκι που Πάει στην Ποταμιά» και «Όπως Θα Παίρνω τις Στροφές».
Σε συνδυασμό με το ιιικ ιιιικ που κάνει το μοτεράκι που στριφογυρίζει το σφάγιο στη θράκα, δεν αντέχεται.
Πόνος, σάρκα και κάψα. Φωτιές, καπνοί και ιδρωμένοι ψήστες σε εντεταλμένη υπηρεσία (το ψήσιμο είναι το άλφα και το ωμέγα στο αρνάκι) μέσα σε δακρυγόνους καπνούς λαδορίγανης. Αυτό δεν είναι γιορτή, είναι το Νταχάου των προβατακίων.


Η Φύση λουφάζει τρομαγμένη συνήθως μια τέτοια μέρα.
Οι μυγούλες, αυτές οι σιχαμένες εντόμισσες που κοιμούνται όλον αυτόν τον καιρό και τώρα σιγά σιγά ξυπνάνε μαζί με τα μπαμπούρια και κάτι άλλα μαύρα χοντρουλά σιχαμενάκια που δεν ξέρω πώς τα λένε κι ούτε με νοιάζει, φυσιολογικά θα έπρεπε να μαλώνουν ποιο θα την πρωτοπέσει στα άνθη της πασχαλιάς. Ε, δεν θα δεις τέτοια ζωύφια αυτή τη μέρα γιατί οι καπνοί τα διώχνουν.
Μια τέτοια μέρα, τα ζουζούνια και τα πτηνά, πάνε και κρύβονται στα εξωτικά δάση της Πεντέλης και του Υμηττού (έχουν μείνει δυο στρέμματα αλλά δε σας λέω που).

Μόνο αργά το απόγευμα, όταν οι Πασχαλιστές πέσουν για ύπνο πιτσικαρισμένοι απ’ το φαγητό σαν αρκούδες σε χειμέρια νάρκη, η γειτονιά θα ησυχάσει.
Οι μύγες θα ξεμυτίσουν από τα λουλούδια που κρύβονταν τρομαγμένες, αγκαλιασμένες με τις σφήγκες.
Τα πουλιά θα αρχίσουν να κυκλοφορούν και πάλι, τιτιβίζοντας μέχρι το σούρουπο. Θα βγάλω με ανακούφιση τις μουσικές μου ωτοασπίδες.
Θα ανάψω ένα αρωματικό stick (μη σου πω και δυο και τρία) στο σπίτι των γονιών μου μπας και διώξει τις μυρωδιές των ψητών. Η μαμά θα γκρινιάξει ότι της κάνω το σπίτι «πολύ rock» και θα πάει να βάλει να ακούσουμε Χατζιδάκι για να αποκαταστήσει την ισορροπία. Το Χαμόγελο. Θα μας ψήσω δυο γαλήνια, μικρά, ελληνικά καφεδάκια με ολίγη, που θα τα πιούμε στο σαλόνι, με σβηστά τα φώτα και ανοιχτά τα παράθυρα. Το σκοτάδι θα πυκνώσει.

___________________________________________________

Το τελευταίο μου άρθρο στο "Άρθρο", πολύ απλά... δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.
Διερωτώμαι γιατί: αφού το εισαγωγικό ασματάκιο, ΔΕΝ το είχα συμπεριλάβει - όσο κι αν με ενέπνεε η εποχή.
Ευχαριστώ πάντως, όσους άμεσα ή έμμεσα βοήθησαν τη στήλη της Μανταλένας όλον αυτόν τον καιρό.

Μανταλενομούτς, λέμε

Το ψέμα είναι η νέα αλήθεια

ΑΓΑΠΗΤΟ ΜΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ, Η ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΨΕΜΑΤΑ. ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΥ ΛΕΩ.

Τσα! Πρωταπριλιά! Και για να καταλάβεις πόσα ψέματα θα σου πω σήμερα, πιάσε και σημείωνε να δεις πόσα απ’ αυτά είναι όντως ψέματα ή όντως ζούμε όλοι μια μαζική ψευδαίσθηση που την αποκαλούμε «πραγματικότητα» επειδή ντρεπόμαστε να πούμε ότι ο μισθός, η ζωή και κυβέρνησή μας δεν είναι μαγική εικόνα. Τώρα τη βλέπεις, τώρα όχι.
Όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, οι ψεματάρες που ακούγονται είναι απίστευτες. Μην πιστεύεις τίποτα, φίλε αναγνώστη: Από τα Πασχαλινά κρέατα μέχρι τα βιβλία Ιστορίας.
Μέχρι και ένα παιδί του Δημοτικού ξέρει ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως τα παρουσιάζουν: τα κρέατα με τη στάμπα «Ελλάς» δεν είναι από την Ελλάδα αλλά από το Κοζλοντούι και η σφαγή της Σμύρνης που θα μάθουν τα παιδιά σας στο σχολειό τους, δεν ήταν καθόλου σφαγή, λέμε, αλλά μια μαζική αντίδραση των Ελλήνων της Αsie Mineur επειδή εκείνη τη μέρα είχε αφόρητο καύσωνα και άρχισαν να πέφτουν όλοι μαζί στη θάλασσα.


Ούτε αληθινά ψέματα υπάρχουν. Αυτά είναι μόνο στις ταινίες με τον Σβαρτζενέγκερ. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ψεύτικη: Οι Αμερικανοί λέει, ξεκίνησαν να κάνουν γυμνάσια στον Περσικό Κόλπο για να τρομάξουν τους Ιρανούς. Επίδειξη ισχύος, ξαναλέει, επειδή δεν θέλουν το Ιράν να αναπτύξει πυρηνικά.
Στη γειτονιά μας δεν κάνουν γυμνάσια, ευτυχώς. Όχι τίποτε άλλο, αλλά διάβασα πως τα επόμενα χρόνια στα Βαλκάνια θα κατασκευαστούν δεκάδες πυρηνικά εργοστάσια σε Ρουμανία, Βουλγαρία, Σλοβενία και πιθανώς η Κροατία, ενώ μόνο η Ρωσία δρομολογεί 42 αντιδραστήρες ως το 2030. Τι θα γράφουν αύριο τα βιβλία ιστορίας για όλο αυτό το χαμό που δημιούργησαν στο Ιράκ; Διερωτώμαι δηλαδή.


Στην Ελλάδα πάντως, έχουμε όλο το χρόνο Πρωταπριλιά. Η κυβέρνηση, μετά τα μπουρδέλα που μπήκαν και στον προϋπολογισμό, τώρα ανακάλυψε νέα πηγή εσόδων: τα Ασφαλιστικά Ταμεία.
Κάποιος Τσιτουρίδης, έχει ανοίξει ένα μαγαζί με είδη δώρων απέναντι από το Υπουργείο Οικονομίας και όλοι ψωνίζουν από εκεί: «άπληστοι χρηματιστές», «ανίδεες διοικήσεις», όλοι σου λέω θα περάσουν μια βόλτα να δουν τα εκλεκτά εμπορεύματα στου Τσιτουρίδη το μαγαζί.
Φέρνει δε, κάτι εξωτικά χρεώγραφα από νησιά που δεν τα ξέρει κανείς, κάτι ομόλογα ανομολόγητα, κάτι σαλάτες πικάντικες, ότι τραβάει η ψυχή σου.
Τα ομόλογα ειδικά, αγοράζονται λέει από τα ασφαλιστικά ταμεία. Με τι λεφτά; Με τα δικά σου και τα δικά μου, κύριέ μου. Με τα χρήματα των κρατήσεων από τους μισθούς μας.
Δεδομένου ότι με βάση το Ευρωπαϊκό συστηματάκι, θα πρέπει κάποια στιγμή η οποιαδήποτε κυβέρνηση να βάλει χέρι στο Ασφαλιστικό, περιμένω τη μέρα που κάποιος από όλους αυτούς τους θα έχει το θράσος να μας εξηγήσει γιατί θα πρέπει να δουλεύουμε περισσότερα χρόνια για να πάρουμε συντάξεις της πείνας και της δίψας, ενώ οι επενδυτές του Τσιτουρίδη θα πίνουν το μαρτίνι τους στο ηλιοβασίλεμα της Γαλλικής Ριβιέρας.
Λες γι’ αυτό να τον λένε Υπουργό Απασχόλησης τον άνθρωπα; Επειδή του έδωσαν ένα Υπουργείο να απασχολείται, ή επειδή αυτό που έκανε θα μας απασχολεί μέχρι τα βαθειά μας γεράματα;


Αυτό θα πει «άνθρωπος για όλες τις εποχές». Η ΝΔ και τα δικά της παιδιά. Η Νέα Δεξιά και τα δικά της ομόλογα. Έχω Mantaleno-πληροφορίες πάντως ότι στην κυβέρνηση εξετάζουν σοβαρά να εγκαταστήσουν ναρκοπέδιο έξω από το Υπουργείο Οικονομίας, όπως ο Σκρουτζ Μακ Ντακ έξω από το Θησαυροφυλάκιο του. Με τάφρο. Και με κροκόδειλους-επενδυτές ομολόγων, παγίδες, Πολύδωρες, κουκουλοφόρους, ροπαλοφόρους και βαθμοφόρους.
Οτιδήποτε, προκειμένου να προστατεύσουν τα έσοδα από τη διεκδικητική μανία αυτών που δεν έχουν τίποτα να χάσουν πια. Των Ελλήνων εργαζόμενων, άντε και των ανέργων. Εσένα κι εμένα.


Και δεν ξέρω αν θα πρέπει να αισθάνεσαι καλά που εσύ τουλάχιστον έχεις δουλειά. Τα στοιχεία από την ΕΕ πάντως, αρκούν για να σε πιάσει μελαγχολία: ο μέσος μισθός στην Ελλάδα του Τσιτουρίδη και της Νέας Δεξιάς, είναι 1.441 ευρώ (μην κάνεις χαρά, ακαθάριστα), εκεί που ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 2.110.
Και μην προτρέχεις να πεις ότι και καλά αυτές είναι πιο αναπτυγμένες χώρες κ.λπ. κ.λπ., μιλάμε για μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν και χώρες όπως η Δανία (2.841 ευρώ) ή η Ιρλανδία (2.551) που ο μέσος μισθός είναι πολύ μεγαλύτερος… Είπες τίποτα;
Εμείς δεν δυνάμεθα, ξαναμανταλέμε. Εμείς βλέπεις, έχουμε να πληρώσουμε τα αναδρομικά των δικαστικών – 150.000 ευρώ για τον καθένας τους.
Εμείς πρέπει να πληρώσουμε τα καθημερινά πρόστιμα της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Εμείς πρέπει να πληρώσουμε το αφορολόγητο στα έσοδα των Μητροπόλεων που θέσπισε η κυβέρνηση ΝΔ.
Εμείς πρέπει να πληρώσουμε και τα Ασφαλιστικά Ταμεία και τα υπερκέρδη των βιομηχάνων.
Εμείς πρέπει να πληρώσουμε τράπεζες και πανωτόκια.
Εμείς πρέπει να πληρώσουμε και τα νέα τιμολόγια ΔΕΗ.
Όλα εμείς. Ουγκ.


Έγραψα «τράπεζες» και σκέφτηκα ότι πάντως η Ευρώπη μπορεί να μας κάνει και ένα καλό, αν καταφέρει να τα βάλει με τους μεγάλους ληστές. Η Κομισιόν διαπίστωσε ότι στο Ελλαδιστάν οι τράπεζες μας χρεώνουν δεκαπλάσια τραπεζικά τέλη ανά έμβασμα (π.χ. σε πιστωτικές κάρτες ή σε επιταγές) απ’ ότι στον «έξω κόσμο», στην υπόλοιπη πολιτισμένη Ευρώπη.


Θα μας αυξήσουν και τη ΔΕΗ, επειδή λέει δεν βγαίνει οικονομικά. Ναι. Την έφαγε ο ανταγωνισμός. Ήδη από το πρώτο τρίμηνο του 2007, οι ζημιές της ξεπερνούν τα 100 εκατ. ευρώ και δυσκολεύεται η καημένη πλέον να κάνει επενδύσεις.
Τα προηγούμενα χρόνια, π.χ. το 2004, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, η ΔΕΗ είχε κέρδη 516 εκατ. ευρώ. Τι συνέβη λοιπόν ξαφνικά;
Η επίσημη δικαιολογία είναι ότι έγινε λέει «κάκιστη διαχείριση στους λιγνίτες» και θα πρέπει να τα σκάσουμε χοντρά στα νέα τιμολόγια. Και δεν έχει καμία σημασία που δεν φταίμε εσύ κι εγώ που θα πληρώσουμε.
Αν κοντά σ’ αυτό, προσθέσεις και τον Αλογοσκούφη που μιλάει για «άπληστους, ανίδεους και ανεύθυνους», δεν μπορώ παρά να σκεφτώ να πολιτευτώ.
Ρε συ κυρ υπουργέ μου, μήπως να το κλείνατε το ρημάδι και να πηγαίνατε σπίτι σας; Λέω ‘γω τώρα. Αν αφήνατε εμένα να κάνω τη δουλειά, παροχές – έσοδα – έξοδα, καλύτερα θα τα κατάφερνα, λέμε. Εδώ, καταφέρνω να ζω με 800 ευρώ και αυτό ΔΕΝ είναι πρωταπριλιάτικο ψέμα.


Αληθινά ψέματα

Βίβλος ΙΙ, the movie.
Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ (Ιησούς), Αλ Πατσίνο (Διάολος), Σων Κόνερι (Θεός, λέμε), Πάμελα Άντερσον, Σάντρα Μπούλοκ και Λούσι Λιού (Αδελφές του ελέους), Τζην Χάκμαν (Νώε), Μάικ Μάγιερς (Πόντιος Πιλάτος - μουτς), Τζορτζ Κλούνει (Μωυσής), Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ (Σαμσών), Τζον Μπελούσι (Λάζαρος).


Διαφημιστική καμπάνια της Skaki Ltd. με τίτλο «Το Σκάκι είναι Σέξι». Σκοπός της καμπάνιας, ήταν να προωθήσει ξανά το αρχαίο αυτό κινέζικο παιχνίδι στο mainstream κοινό που βγάζει τα μάτια του στα Playstation και τα Lan games. Η διαφημιστική εκστρατεία ωστόσο, απέτυχε παταγωδώς αφού σύμφωνα με το μήνυμα μπορεί τελικά να ήρθε το βασιλόπουλο - όπως μαρτυρά και το ΛΕΥΚΟ άλογο που κείτεται στην ακροθαλασσιά, αλλά το βασιλόπουλο ήταν ΜΑΥΡΟ, κάτι που το στενόμυαλο κοινό, έκρινε υπερβολικά συντηρητικά.


ΠΩΛΕΙΤΑΙ Κόκορας 150 κιλών, εξημερωμένος, υπάκουος, αναθρεμμένος με τροφές βιολογικής καλλιέργειας και ακτινοβολία μετάλλαξης Χ-Files. Κοκκινιστός στη γάστρα, καλύπτει διατροφικές ανάγκες ενός λόχου 32 ατόμων. Τηλ. 00332 1202364- ζητήστε τον Jerry Garcia, Νεβάδα.


The Battles, το νέο συγκρότημα από το Λίβερπουλ που προκάλεσε αίσθηση με τον αλλόκοτο τρόπο που κουρεύεται, ξυρίζεται και ντύνεται (σε αντίθεση με τους σύγχρονους stars που γδύνονται σε κάθε ευκαιρία). Το πρώτο του single «Ι Wanna Hold Your Pant» έχει γίνει ήδη μεγάλη επιτυχία, ενώ από τον πρώτο του δίσκο ξεχωρίζουν ακόμη τα «He Loves You No No» και «Τhe Ballad of Yoko Choco».


Το αμάξι του θείου μου του Νικηφόρου. Στην αρχή, τον παραμύθιασαν ότι θα το έχει μια ζωή και αυτός τους πίστεψε. Μετά τον παραμύθιασαν ότι από το να το πουλήσει για παλιοσίδερα, καλύτερα να το κάνει σκιάχτρο. Το τραγικό είναι ότι το είχε πάρει με δάνειο σε 3.799 άτοκες δόσεις και ακόμη το ξεχρεώνει.


_____________________________________

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το ¨Αρθρο της Κυριακής", στη 1/4/2007.

Βίβα λα ρεβολουθιόν

Διεν ξεύρω τι μο γίνεται, αλλά ακριβώς γι' αυτόι, σι τούτο ‘δω του μπλόγκι γράφουμ’ ιστουρία, πιδάκι μ’.

Mπουζούκι, φουστανέλα, γνέσιμο. Παράδοση. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η παράδοση, αυτή η αμείλικτη συνήθεια από το παρελθόν, επιτάσσει τον εορτασμό της εθνικοαπελευθερωτικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821. Αν έγραφα σε lifestyle περιοδικό, ίσως απαριθμούσα τους «1820 + 1 λόγους για να επανασταστατήσει κανείς» (και σήμερα). Εύκολα.
Επειδή όμως, είδα με έκπληξη ότι τα βιβλία της Έκτης Δημοτικού ξαναγράφουν την ιστορία αποφάσισα να γράψω κι εγώ τη δική μου. Που να πάρει. Την Έκτη Δημοτικού την έχω τελειώσει κι εγώ. Ξέρω ιστορία, λέμε.
Έτσι, αποφάσισα να σας αφηγηθώ ένα σύντομο ιστοριάκι για τη Μαντώ Μαυρογένους, να μάθετε και το κάτι τις σας καλά μου παιδιά, πριν φορέσετε το αισθησιακό συνολάκι σας και ξεκινήσετε να πάτε στη πασαρέλαση για περαιτέρω δραστηριότητες. Πάμε γερά.


Στο βραχάκι του Αιγαίου απ’ όπου κατάγομαι, την Πάρο, δεν πάτησε το πόδι του Τούρκος. Μας άλλαξαν τον αδόξαστο όμως οι Φράγκοι, οι Ιταλοί, ο Μπαρμπαρόσσα ο πειρατής, καθώς και ο γιός του Μίνωα - αλλά αυτή είναι πολύ παλιά ιστορία και τα ‘χουμε βρει με τους Κρητικούς. Τι γυρεύει λοιπόν, μια προτομή της Μαντώς στην Παροικιά; Έλα μου ντε.
Όταν λοιπόν, η Μαντώ Μαγδαληνή Μαυρογένους όπως ήταν το πλήρες ονοματάκι της, κόρη του εγκατεστημένου στην Τεργέστη Έλληνα μεγαλέμπορου Νικόλαου Μαυρογένους, ήρθε να εγκατασταθεί στην Πάρο λίγο πριν την επανάσταση, τα Παριανά παλικάρια έπεσαν πάνω στη νέα, ανύπαντρη πριγκηποπούλα, σαν τη σμέρνα στο χταπόδι: όλοι ήθελαν να την κάμουν νύφη κόβωντας ένα κομμάτι απ’ την περιουσία της (ορίστε, άρχισα να μιλάω σαν τη γιαγιά μου).

[Η Μαντώ ως γκομενάκι, με μικρό βυζί, διάδημα και βοστρύχους. Στο βάθος ο κόλπος της Παρκιάς.]

Εκείνη την εποχή, τα καλόπαιδα τα ατίθασα βέβαια, ήταν συνηθισμένα σε προίκες που θα τις ζήλευε και η Χρίστινούλα Ωνάση. Παντρευόταν π.χ. ο Νικηφόρος τη Ραλλού και έπαιρνε για προίκα του ολόκληρη την Αντίπαρο – και τότε να σκεφτείς δεν υπήρχαν και αυθαίρετα. Οι φήμες, λοιπόν, έλεγαν ότι η Μαντώ εκτός από διαόλου κάλτσα και πολύ πρώτο γκομενάκι, ήταν και πολύ δύστροπο κορίτσι.
Γεννημένη το 1796 ή το 7, το 1820 λογικά θα ήταν 23-24 χρονών, εκτός αν έκρυβε χρόνια.
Μεγαλωμένη σε άνετο αστικό περιβάλλον στην Τεργέστη, σπουδαγμένη με τις ιδέες του Διαφωτισμού και μορφωμένη βρε αδελφέ, σιγά μη δεχόταν για άντρα της το προπροπάππο μου το Μιχάλη που μύριζε ψαρίλα, κυκλοφορούσε ξυπόλητος και το μόνο που θα είχε να την κεράσει θα ήταν κανένα κρασάκι μπρούσκο και λιαστή γούνα στον Κάτω Γυαλό (ακόμη τα ίδια σερβίρουμε, μη νομίζετε). Χικ.
Εδώ λέμε το κορίτσι είχε εκρηκτικό χαρακτήρα. Η Μαντώ ήταν τσαούσα και επαναστάτρια ΠΡΙΝ ξεσπάσει η επανάσταση.


Με την έναρξη του 1821 να φανταστείς, και μια και οι Παριανοί ήταν αρκούντως λαμόγια και όλο κάτι δικαιολογίες του στυλ «γιατί να συνεισφέρουμε στον Αγώνα, εμείς δεν έχουμε Τούρκους», η τρελίδου σηκώνεται και φεύγει, πάει στη Μύκονο και τους αφήνει με την τιμονιέρα στο χέρι. Εκεί ξεσηκώνει τους Μυκονιάτες, που ήδη από εκείνη την εποχή, έδειχναν να εκτιμούν τους stars απ’ όποιο χώρο κι αν προέρχονταν.
Και μιλάμε ότι η Μαντώ ήταν αστέρι από μόνη της: με τα καράβια που εξόπλισε κάνοντας την προίκα της στάχτη και μπούρμπερη, όχι μόνο συμμετείχε στο ναυτικό αγώνα εναντίον του τουρκικού στόλου, αλλά ξεκαθάρισε και την ευρύτερη περιοχή από τους πειρατές. Η Μπουμπουλίνα δε λέω, σωστά ξηγήθηκε και εκείνη, αλλά εδώ μιλάμε για τον θηλυκό Τσε Γκεβάρα: για ένα 25χρονο κορίτσι που ήρθε από μια ξένη χώρα και εκτός από τα πλοία και τα πληρώματα, συντηρούσε επιπλέον με δικά της έξοδα και ένα ολόκληρο σώμα πεζικού (!) ενώ πολέμησε κιόλας η ίδια στις μάχες του Πηλίου, της Φθιώτιδας και της Λειβαδιάς.
Οέο, Μαντώ rulez.

[Δεν έμεινε ρουθούνι. Που 'ναι ο Ρεχάγκελ να με βάλει σέντερ φορ, το Καραϊσκάκη μου μέσα]

Ορισμένα πράγματα όμως, σε αυτή τη χώρα, δεν αλλάζουν ποτέ: η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ωμά και το ίδιο έκανε και με τη Μαντώ. Η γαλλομαθής πιτσιρίκα που είχε γίνει πια σωστή Λάρα Κροφτ (μιλούσε και γαλλικά, ξαναμανταλέμε, και ήταν εκείνη που συνέταξε τη συγκινητική έκκληση προς τις γυναίκες της Γαλλίας, ζητώντας τη συμπαράστασή τους στον αγώνα), μπορεί να τιμήθηκε με το βαθμό του Αντιστρατήγου από τον Καποδίστρια –μια τιμή μοναδική σε γυναίκα της εποχής- και να της παραχωρήθηκε σπίτι στο Ναύπλιο, αλλά οι πολιτικές ίντριγκες του Κωλέττη της έκαναν το βίο αβίωτο.
Η Μαντώ έπεσε σε βαριά μελαγχολία λόγω της άτυχης ερωτικής περιπέτειάς της με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη (μα τί του βρήκε; διερωτώμαι δηλαδή) ------------->
είχε και τον Ιωάννη Κωλέττη να τη διώκει για πολιτικούς λόγους.

[UPDATE:
Ο Δημήτριος Υψηλάντης ---------->
Οι διαφορές με τον αδελφό του είναι ΠΡΟΦΑΝΕΙΣ νομίζω]





Το 1840, το κορίτσι επέστρεψε στην Πάρο φτωχό και λησμονημένο και μόνο οι Παριανοί της συμπαραστάθηκαν στα τελευταία της. Έκλεισε τα υπέροχα μάτια της που είχαν δει πολλά, σε ηλικία 44 χρονών σε ένα σπιτάκι πάνω από ένα ρεματάκι που τρέχει μέσα στην αγορά της Παροικιάς.

Στον έρωτα και στον πόλεμο, ποτέ δεν ησυχάζεις.

---------------------------------------------------------

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Άρθρο της Κυριακής" στις 24/3/2007.

Μάθε παιδί μου γράμματα

Βρε μήπως θα πρέπει ο πρωθυπουργός μας να ανακηρυχθεί τάχιστα «Φαραώ»; Oι πληγές είναι επτά: πάρε χαρτί και μολύβι και σημείωνε, να τις θυμάσαι αύριο που θα πας να ψηφίσεις:
1) Ξηρασία. 2) Ματ. 3) Ζαρντινιέρες. 4) Στρατός από τα 18 σου. 5) Σύνταξη από τα 67 σου. 6) Κουκουλοφόροι. 7) Δικαστόσημο.
Super extra bonus: Τούρκοι στο Αιγαίο.
Και θα μου πεις: ρε Μανταλένα, μέχρι και για την ξηρασία η κυβέρνηση φταίει; Και θα σου πω: εννοείται πως ναι. Γιατί αν είχαν φροντίσει να φτιάξουν μικρά φράγματα στην κεντρική Ελλάδα ή την Πελοπόννησο, αυτή τη στιγμή θα είχα να κεράσω ένα νεράκι τους τουρίστες μας στην Πάρο το καλοκαίρι.
Τώρα όχι νεράκι, ούτε Θοδωράκι δεν θα τολμήσω να τους βάλω - «διψάσαμε το μεσημέρι, μα το νερό γλυφό» (με αφαλάτωση) – μια που τόσα χρόνια ούτε μια εγκατάσταση για αφαλάτωση θαλασσινού νερού δεν φρόντισαν να φτιάξουν οι κυβερνήσεις μας. Η Κύπρος που επίσης πάσχει φέτος από λειψυδρία, γιατί δεν θα αντιμετωπίσει τόσο έντονο πρόβλημα όσο εμείς, ξέρεις;


Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Γιατί το έργο με τις επτά (+ μία bonus) πληγές μπορεί να το έχεις ξαναδεί κύριέ μου, αλλά 50 χιλιάδες νέους στα συλλαλητήρια και στο κέντρο της Αθήνας, θα πρέπει να έχει να δει αυτή η χώρα από το έπος του ’40, όταν έφευγαν οι παππούδες μας τραγουδώντας για το μέτωπο. Στα προπύργια του λαϊκού ξεσηκωμού, στην μαρτυρική Πάντειο, την ορεινή Πολυτεχνειούπολη, το στρατηγικής σημασίας Πανεπιστήμιο Πειραιά και τα απόρθητα ΤΕΙ, χιλιάδες νέοι δίνουν καθημερινά το «παρών» αναγκασμένοι να κρατούν ομήρους τους καθηγητές τους, να πληρώνουν κοντά 1 ευρώ το λίτρο τη βενζίνη σούπερ για τις μολότωφ τους (χώρια τα μπουκάλια από τις βότκες που αναγκάζονται να καταναλώνουν), και να λύνουν διαφορικές εξισώσεις με πολλούς γνωστούς - αγνώστους.


Εδώ θα πρέπει να σε πληροφορήσω αγαπητέ αναγνώστη, ότι οι γνωστοί – άγνωστοι, έχουν πλέον αντικατασταθεί από μια νέα φατρία της αγωνιστικής δράσης, τους διαβόητους «κουκουλοφόρους», οι οποίοι διαβάζουν Μπακούνιν και κάτι άλλα που ο Λόρδος Βύρων ούτε τα υποψιάζεται όπως Γκρέγκορυ Κόρσο, Ντον Ρόσα και Mantalen Parianos, και καπνίζουν κάτι πολύ χοντρά τσιγάρα με μεγάλη κάφτρα, που προκαλούν παρενέργειες και σε κάνουν να συμπεριφέρεσαι σαν τους 300 του Λεωνίδα στην καινούρια ταινία του Frank Miller, εν ολίγοις να ουρλιάζεις ασταμάτητα και να θέλεις να καθαρίσεις τους κακομούτσουνους.


Οι δυνάμεις των Ματ βέβαια, «αμυνόμενες» (η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση) απέναντι στη νέα λαίλαπα, επιτέθηκαν με τις γνωστές – άγνωστες ζαρντινιέρες τους, σιδηρογροθιές και χημικά που δεν καταστρέφουν το όζον. Από το Σύνταγμα μέχρι τις αίθουσες των δικαστηρίων, η χώρα άρχισε να παραπατάει ζαλισμένη από μια δακρυγόνα αιθαλομίχλη.


The Great Pretenderis έλεγε στην TV ότι «αυτή η κατάσταση μας εκθέτει διεθνώς» και ότι φθάνοντας τις προάλλες στο Μεγάλη Βρετάνια, αντίκρυσε τον Πλατινί και τους άλλους ανθρώπους της Ουέφα δακρυσμένους εξαιτίας των χημικών που έριχναν οι κρανοφόροι στους κουκουλοφόρους έξω από τη Βουλή.
Ε, κι αν δάκρυσε ο Πλατινί, τι έγινε κύριε μου; Εδώ κοτζάμ Παναγία η Εκατονταπυλιανή δακρύζει χρόνο-παραχρόνο στην Πάρο και κανένας μας δεν συγκινείται. Αφήστε δε, που οι αγρότες και οι απολυμένοι της Βόρειας Ελλάδας δακρύζουν καθημερινά και χωρίς την ανάγκη δακρυγόνων – απλώς κοιτώντας το περιεχόμενο του πορτοφολιού τους.


Εγώ πάλι δακρύζω κάθε που βλέπω τον Γιακουμάτο στην τηλεόραση. Απ’ τα γέλια. Όλα καλά του φαίνονται αυτού του ανθρώπου και όλα συναινετικά και όλοι έχουν δίκιο – ωραία πολιτική: σεβασμός και αλληλοκατανόηση στην ΤV – το ξύλο της Μαριέτας στις πορείες.


Και όχι μόνο: την τελευταία φορά που δάκρυσα, ήταν που διάβασα ότι μελετάται σχέδιο να πηγαίνουν οι νέοι στρατό (υποχρεωτικά) από τα 18 και οι γέροι να βγαίνουν στη σύνταξη (υποχρεωτικά, too) από τα 67. Από το θρανίο στη σκοπιά, και να πηγαίνουν εθελοντικά και τα κορίτσια. Σωστό μου φαίνεται, με την προϋπόθεση όμως ότι θα πρέπει μετά να εισβάλλουμε κι εμείς σε καμιά Παλαιστίνη.

Στο προσωπικό μου σύστημα αξιών πάντως, και με βάση ένα πρωτότυπο ποιοτητόμετρο που έφτιαξα για να μετράω την πχιότητα, πρώτα έρχονται τα μανιτάρια πλευρώτους, τα μαρούλια και οι ντομάτες - που λόγω της φετινής ανομβρίας θα λυπάμαι ακόμη και σάπιες να τις πετάξω στα μούτρα κανενός, παρά οι κυβερνητικές εξαγγελίες.
«Αληταριό» τους χαρακτήρισαν τους φοιτητές στην κυβέρνηση και ύστερα συζήτησαν ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ να βάλουν «Δικαστόσημο», φορολογικό χαράτσι ύψους 1,5 δις ευρώ σε όλους μας (μη γκρινιάζεις κύριέ μου, αναλογούν γύρω στα 273 ευρώ έξτρα φόρος για τον καθένα μας), προκειμένου να πληρώσουν τα αναδρομικά των δικαστικών.

Ο φερόμενος και ως πρωθυπουργός πάντως, για την ώρα δεν ασχολείται με αυτά και θα σε γελάσω με τι ασχολείται, μια που οι Τούρκοι, μετά τον Άη Στράτη, χαρακτήρισαν ως γκρίζα ζώνη και το καφενείον «Η Ωραία Ελλάς» στο Παγκράτι.
Είμαι βέβαιη όμως, ότι ο Κώστας θα ξέρει ότι το άλλο Σάββατο, στις 24 του μήνα, παίζουμε φιλικό με τους Τούρκους στο Καραϊσκάκη και θα πρέπει να τους κερδίσουμε πάση θυσία αν δεν θέλουμε να ξεφτιλιστούμε εντελώς πια.

___________________________________

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Το Άρθρο της Κυριακής", στις 18/3/2007, με τίτλο "Επτά Πληγές".
H εικονογράφηση είναι από το indy.gr
.