Μπαίνω στο αγαπημένο μου μπαράκι. Αντί για τον συμπαθή μου μπάρμαν, τον Δ. στη θέση του είναι ένα παιδί με λαδωμένο μαλλί και τατουάζ - τα παιδιά αυτά, στο μέλλον θα αντικαταστήσουν κάθε σοβαρό μπάρμαν και dj.Του λέω ευγενικά και χαμογελώντας:
-Ψιτ φιλαράκο, ψιτ, λέμε. Πιάσε μια Φραπελιά sunrise, και μια φάβα σφηνάκι.
-Με τι ελιά τη θες τη φραπελιά σου; με ρωτάει.
-Τι έχετε;
-Καλαμών, Αμφίσσης, Μεγάρων, Κορωνιά, Θάσου, Κοδρέικο. -Χμ…
-Θες ξυδάτη; Χαμάδα;
-Xμ. Χμ. Και χμ.
-Έχω χαρακτές, θρούμπες, τσακιστές, στην άρμη...
-Από τις άλλες τις γεμιστές με το μυγδαλάκι και την πιπεριά, δεν έχεις;
-Κοπέλα μου, να πιεις ήρθες ή να φας;
-Ψιτ, λαδέμπορα. Μίλα καλύτερα. Αν έχεις, βάλε απ’ αυτές. Αν όχι, θα πιω ό,τι άλλο φθηνό έχετε σε βαρέλι.
-Μια μπίρα λοιπόν. Τι μπίρα;
-Ξανθιά. Την πιο μικρή και φθηνή.
-Παλιολεσβία.
-Επ! Το άκουσα αυτό. Και ‘που ‘σαι… στο σφηνάκι φάβα μη βάλεις πολύ λάδι, λες κι είναι καντηλάκι. Δεν θα το ανάψω.
Εμάς πάντως, εκτός από τις φραπελιές που ήπιαμε, μας κέρασαν και κάτι σφηνάκια έξτρα παρθένο με χαμηλά οξέα, από αυτά που σε χτυπάνε στο δόξα πατρί.
Υποψιάζομαι ότι ήταν από τα σφηνάκια-μπόμπες που έβγαλε στη φόρα ο Ευαγγελάτος, τα οποία νοθεύονται, λέει, με άλλα λάδια, όπως σογιέλαιο, χασισέλαιο, ηλιέλαιο, μουρουνόλαδο και bloggέλαιο. Το τελευταίο είναι χειρότερο και από βαλβολίνη.
Κάτι τέτοιο πρέπει να είχε μέσα και στο δικό μου ποτό, γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το ότι αν και ήπια μόνο 28 σφηνάκια, κατέληξα με συμπτώματα ανεμοβλογιάς, υποθερμία, νευρικότητα και μια τάση να θέλω να δοκιμάσω ένα καινούριο μοντέλο Smart που είδα στο δρόμο, και δεν ήταν δικό μου.
-Αλό; Κελκαίν λα μπα; Άκουσα τη φωνή της φίλης μου. Έλα, Mantalena, Έφτασες καλά; Πήρα να βεβαιωθώ, γιατί έφυγες πιωμένη.
-Σ’ ευχαριστώ, της λέω, μια χαρά έφτασα. Και μην ανησυχείς. Όταν βγαίνω πάντα προσέχω να μην το παρακάνω στα λαδερά κάθε είδους.
-Ουφ. Άντε, πέσε για ύπνο τώρα και θα σε πάρω καμιά μέρα να πάμε να σε κεράσω εγώ. Έχω ανακαλύψει ένα καινούριο μαγαζί στα Λαδάδικα που σερβίρει τα πάντα στη λαδόκολλα.
-Όλο λαδιές, μου είσαι, είπα. Άντε καληνύχτα.
Άρχισα λοιπόν, να αναρωτιέμαι τι θα συνέβαινε αύριο, αν κάποιοι αποφάσιζαν να απαγορεύσουν την ύπαρξη κάθε τι λαδερού στη ζωή μας.
Σίγουρα θα οδηγούσε σε αλλαγή του τρόπου που βλέπουμε και απολαμβάνουμε τα πράγματα. Σε νέα τεχνολογική επανάσταση!
Γιατί μπορεί να έχει παρέλθει η εποχή που ο μπαμπάς μου έβαζε λάδι στα ψαλίδια της μηχανής του γκαζόν με το λαδωτήρι, και μπορεί τα δίχρονα μηχανάκια να μην καίνε πια λάδι όπως παλιά διότι έχουν ξηρό κάρτερ (κάπως έτσι το λένε), αλλά ποιος θα άντεχε να φάει λαζάνια αλάδωτα; Διερωτώμαι δηλαδή.
Και ειδικά ορισμένων επαγγελματικών τάξεων που το λάδωμα συγκαταλέγεται στο savoir vivre τους. Μπειτ’, φατ’, πιουτ’, είναι το τρίπτυχο επιτυχίας στην Ελλάδα.
Θα με συγχωρήσετε τώρα αλλά μια που από την Καθαρή Δευτέρα κόβουμε μαχαίρι τα λαδερά, λέω να ανάψω τα κεριά μου και να τηλεφωνήσω στη φίλη μου τη Μ. να μου κάνει μια μασαζο-αρωματοθεραπεία με κάτι αρωματικά λαδάκια, μούρλια.
Άι λάδ ιτ μπέιμπι.
************************************************
.

