Το καθήκον καλεί

Με αφορμή έναν κακότροπο χολερικό.

Το comic από εδώ.

Ένας σκύλος που τον έλεγαν Leo

Το video από εδώ

Update και τηλέφωνα από το Patsiouri

Όπως έγραψε και ο Αθήναιος, συγχαρητήρια στη δημουργό του βίντεο που κάλυψε με “συννεφάκι” τα πληγωμένα μέρη του σώματος του ζώου.

Ένα παλιότερο post με τίτλο Aδέσποτη Τύχη

Για τη Μπόρα, το σκυλί που χαμογελούσε

.

Γαβ

Η πρόσφατη ιστορία του καλλιτέχνη που έδεσε στην γκαλερί του έναν αδέσποτο σκύλο αφήνοντάς τον να πεθάνει από πείνα και δίψα - ή και χρησιμοποιώντας τον ακριβώς για να διαμαρτυρηθεί για το ότι αυτός ο σκύλος πέθαινε από πείνα και δίψα, καταγγέλωντας έτσι την υποκρισία των φιλότεχνων αστών, έγινε ζήτημα σε πολλά φιλότεχνα και μη, blogs.

Το ζήτημα του τι είναι τέχνη και τι όχι πάντως, είναι η πιο παλιά συζήτηση του κόσμου.

Προσωπικά, απλώς θα μου έθετα ορισμένα κριτήρια (που είναι διαφορετικά για τον καθένα μας) και θα ξεμπέρδευα με τις συμβατικότητες, θεωρώντας ότι το τι είναι τέχνη και το όχι, είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό που έχει να κάνει εν πολλοίς με το αν αυτό που παρακολουθείς, μυρίζεις, βλέπεις, ακούς κ.λπ. (και αναφέρομαι σαφώς στο αισθησιακό ερέθισμα πρωτίστως, κυρία αμπράμοβίτς μου), σου προκαλεί κάτι συναισθηματικά.
Κατόπιν θα εξέταζα κατά πόσον έχει επιτευχθεί κάποιου είδους "μετουσίωση" όπως αναφέρει ο Urfurslaag, κάτι στο οποίο συμφωνώ.

Από εκεί και πέρα, νόμοι, έννοιες, απαγορεύσεις κ.λπ. είναι κουβέντα να γίνεται.

"Πιστεύω στα πάντα - τα πάντα είναι ιερά / δεν πιστεύω σε τίποτα - τίποτε δεν είναι ιερό"
έλεγε ο Τομ ρόμπινς και μπορούν να ισχύουν και τα δυο ταυτόχρονα.

Σκέφτηκα εν τέλει, ότι -ανεξάρτητα από το τι θα μου απαντήσουν απ' την PETA όπου έστειλα mail προχθές αναμένοντας μια απάντηση για το γεγονός, (που τι άλλο θα μπορούσαν να μου απαντήσουν δηλαδή; Τι μπορεί να περιμένω;) το περιστατικό με το σκύλο δεν είναι του γούστου μου
αφού

1.
με προσβάλλει ως άνθρωπο που θέλει να διαφοροποιείται από την ασχήμια της κοινής πρακτικής
(αν ο artist ήθελε να απευθυνθεί μόνο στους φιλότεχνους και την αναισθησία των αστών, ας πήγαινε σε επιλεγμένους στόχους να εκθέσει ή ας προειδοποιούσε με κάποιον τρόπο, διαφορετικά αισθάνομαι ότι με συμπεριλαμβάνει κι εμένα στους αποδέκτες και αυτό με εξοργίζει)
και

2.
με φορτίζει αρνητικά, κάτι που ελάχιστα έχω ανάγκη, από τη στιγμή που δεν μου δίνεται στο πλαίσιο της performance η δυνατότητα να του εκφράσω με τη σειρά μου τη διαφωνία μου για το έργο του, αντιμετωπίζοντάς τον, πιθανόν -τι λέω; ΣΙΓΟΥΡΑ- με αντίστοιχα συμβολικό τρόπο.

.