Ελλάς vs Ελ.ΑΣ

Πρόσεξε λοιπόν μη μας βγάλεις στο δρόμο γιατί δεν καταλαβαίνουμε από χημικά (αυτά μας τρέφουν χρόνια τώρα). Δεν καταλαβαίνουμε από αστυνομικούληδες με παπάκια, ούτε από πρώην στρατόκαβλους ειδικούς φρουρούς (αυτούς τους φάγαμε στη μάπα στη θητεία και επιβιώσαμε). Θα στους πάρουμε αμπάριζα και μετά θα τους ξεσκίσουμε και στις μηνύσεις από πάνω, είμαστε κακοί πούστηδες εμείς –να το θυμάσαι.

Respect.

Εξάρχια είναι Ελλεφθερία

Χτες.

Κώλο, τα κάνατε

Θάφτηκε από όλα τα ΜΜΕ η πολύ σοβαρή και προκλητική για κάποιους διαμαρτυρία που έγινε απόψε έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών, από ομάδα ακτιβιστών, η οποία κατέβασε τα παντελόνια της και φωτογραφήθηκε, ώστε να εκφρασει έτσι την διαμαρτυρία της για όσα γίνονται στους κόλπους της εκκλησίας τους τελευταίους μήνες,αναφορικά με σκάνδαλα και διαπλεκόμενα συμφέροντα μεταξύ κράτους και Αγίου Όρους.

Indymedia

*Ερχόμαστε*...

Χθεσινές φώτος (και άλλες)

Από τoν ImageFantome

Λόγια μεγάλων ανδρών

"H φετινή σχολική χρονιά είναι καλύτερη από πότε!"

Εκτίμηση:
Η τουριστική χρονιά θα πάει τοσο καλά όσο και η σχολική.

.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ - Σήμερα Πέμπτη, Προπύλαια στις 12.00

"Ακόμα πιο επικίνδυνοι, όμως, είναι οι παντοφλοφόροι, και αυτοί είναι πολύ περισσότεροι. Για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, για μια πολύ μεγάλη μερίδα κόσμου, όλα αυτά δεν τους αφορούν. Συνεχίζουν κανονικά τα ψώνια τους, το κομμωτήριό τους, τα μπουζούκια τους, τη ζωή τους.
(...) Δημιούργησαν το επιχείρημα "μα ήταν ήσυχο παιδί, τι έκανε στα Εξάρχεια". Το θέμα είναι ότι ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ, πήγε για καφέ και δεν ξαναγύρισε. Όποιο παιδί κι αν ήταν."


Πώς μου διέφυγε;

Η Μαρκησία γράφει
ακόμη μια φορά
ένα post που τα σπάει.

*Μεμονωμένα περιστατικά*

Κάποιοι πάντως, τα λέγαμε από πέρυσι...

Ο Ούρφουρσλάαγκ τον Ιούνιο του 2007 έγραφε «Μήπως μαζεύτηκαν πολλά μεμονωμένα περιστατικά μέσα σε σχεδόν ένα μήνα;»

Κάποιοι άλλοι bloggers, ήδη από τον Μάρτιο του 07 μέσω του περιοδικού FREE είχαμε στριμώξει τον υπουργό Δημόσιας Τάξης - {Θα τους δείρω μόνος μου}, ποιητή και ανεμολόγο Βύρωνα Πολύδωρα σε συνέντευξη...
Εδώ - η κόντρα του ΒΠ (του Βυρωνάκου, ντε) με την Mantalena.

Και είμαι βέβαιος ότι και άλλοι θα είχαν γράψει τότε posts για την αυθαιρεσία και την έξαρση της κρατικής βίας. Όλοι εκτός από τον γελοίο λουλού φαν παρκ (oh, you know) που είχε τότε βρει ευκαιρία να με λοιδωρήσει.

Να φύγει τώρα η φασιστική κυβέρνηση της Δεξιάς

Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
πού κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια Πατήσια Μεταξουργείο Μέτς.
Κάνουν ότι λάχει.
Πλασιέ τσελεμεντέδων και εγκυκλοπαιδειών
φτιάχνουν δρόμους και ενώνουν ερήμους
διερμηνείς σε καμπαρέ τής Ζήνωνος
επαγγελματίες επαναστάτες
παλιά τούς στρίμωξαν και τά κατέβασαν
τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δέν κοιμούνται.

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια Βικτώρια Κουκάκι Γκύζη.
πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια
μανταλάκια
τις ενοχές σας αποφάσεις συνεδρίων δανεικά φουστάνια
σημάδια από καύτρες περίεργες ημικρανίες
απειλητικές σιωπές κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες καθυστέρηση
το τηλέφωνο το τηλέφωνο το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά το ασθενοφόρο κανείς.
Κάνουν ό,τι λάχει.
Ολο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τούς αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή.
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουνε με μαύρο χρώμα
γιατί τούς ρημάξατε το κόκκινο
γράφουνε σε συνθηματική γλώσσα
γιατί ή δική σας μόνο για γλείψιμο κάνει.

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στα χέρια σας. Στο λαιμό σας.
Οι φίλοι μου

*στίχοι: Κατερίνα Γώγου

*Foto: Students demonstrate in front of the police headquarters of Athens, on December 15 2008. Riot squads ringed Athens police headquarters as Greek protesters targeted state institutions, while the right-wing government faced new headaches with the re-emergence of a landswap scandal. (OLIVIER LABAN-MATTEI/AFP/Getty Images)

*Μουσική: Κυριάκου Σφέτσα σε στίχους Κατερίνας Γώγου (κλικ)
(Πρώτο Βραβείο Μουσικής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης 1980 για την ταινία "Παραγγελιά" του Παύλου Τάσιου)

.

*Κανόνισε την πορεία σου* κωλόπαιδο

"Κανόνισε την πορεία σου" μου έλεγε απειλητικά ο πατέρας μου.
ΛΟΙΠΟΝ, μπαμπά: Πορεία θα πραγματοποιηθεί στις 18.00 στο Χαλάνδρι και στο Ηράκλειο.

Ακόμη, άλλη πορεία θα πραγματοποιήσουν οι μαθητές στα Βριλήσσια στις 11.00.
Στην ΚΑισαριανή στις 17.30 (θα ξεκινήσει από την πλατεία της Καισαριανής, στις 18.00 θα περάσει από την πλατεία Αγίου Λαζάρου στο Βύρωνα).
Plus plus plus: συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στις 19.00 σε Ελληνικό, Τερψιθέα, Αργυρούπολη που θα πραγματοποιηθεί στο «Τριεθνές», διασταύρωση Κύπρου, Γεννηματά, Γούναρη.

Τέλος, ειρηνική σιωπηλή διαμαρτυρία, στις 21.00 στον Άγνωστο Στρατιώτη, με τους μπάτσους να τεστάρουν τις αντοχές τους στη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα - χαρά της γης το δαχτυλίδι κ.ο.κ.

Γαμημένοι φασίστες (για να μην ξεχνιόμαστε).

Κατάληψη στην ΕΡΤ - το video

5 € τη μέρα

«Πόσο ακρίβηναν τα είδη.., Πόσο φτηνύνανε οι άνθρωποι»
(Κατερίνα Γώγου)

Ποινές φυλάκισης από 15 έως 39 μήνες, ορισμένες εξ αυτών με αναστολή, επέβαλε το Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης στους οχτώ αστυνομικούς, οι οποίοι κρίθηκαν ένοχοι για τον ξυλοδαρμό του 26χρονου Κύπριου σπουδαστή, Αυγουστίνου Δημητρίου.

Συγκεκριμένα, καταδίκασε σε φυλάκιση τριών ετών, για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, τρεις αστυφύλακες και έναν αρχιφύλακα, θεωρώντας τους φυσικούς αυτουργούς του περιστατικού ξυλοδαρμού σε βάρος του 26χρονου.

Επιπλέον, στον αρχιφύλακα επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών μηνών για το αδίκημα της έργω εξύβρισης, επειδή εμφανίζεται σε βιντεο να βγάζει το σκούφο από τον Αυγουστίνο Δημητρίου και να τον πετάει στο έδαφος.

Οι παραπάνω ποινές είναι εξαγοράσιμες προς πέντε ευρώ την ημέρα.


Η φωτογραφία του ποστ είναι του Σάκη Μητρολίδη, από τις διαδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη
(Photo: Protesters march during a demonstration in the northern Greek city of Thessaloniki on December 10, 2008. Protesters hurled rocks today at security forces in Greece's second city of Thessaloniki and were fought off with tear gas, police said. The clashes occurred as around 2,000 demonstrators made their way towards a regional government ministry office protected by a police cordon. (SAKIS MITROLIDIS/AFP/Getty Images)

Περισσότερες σπουδαίες φωτογραφίες εδώ

Έλεος! Όχι άλλο ΠΛΙΑΤΣΙΚΑ

by Αμαρτωλή πόλη
και Αμαρτωλή Πόλη Myspace

Ανοιχτή Δράση: Τρίτη 16:00

Είναι επιτακτική ανάγκη κάθε προοδευτικός πυρήνας αυτής της χώρας να δραστηριοποιηθεί με το δικό του τρόπο και να συνεισφέρει στον αγώνα που ψάχνει τρόπο να σχηματοποιηθεί.


Μόνο μας όπλο η αλληλεγγύη, η δημιουργική μας ζύμωση.
Αυτό-οργανωνόμαστε, κινητοποιούμαστε, δραστηριοποιούμαστε, εκφράζουμε, αντιστεκόμαστε, διεκδικούμε, προτάσσουμε.

Σας καλούμε ΣΗΜΕΡΑ Τρίτη, 16/12 και ώρα 16:00 να συνοδεύσουμε το
«Άρμα αντι-πληροφόρησης και διαδραστικής αφύπνισης»
που θα ξεκινήσει από τα Προπύλαια τη χρωματιστή του βόλτα στους δρόμους της Αθήνας.

Ένα αυτοσχέδιο τροχοφόρο άρμα, 2 laptops, 1 προτζέκτορας, 2 αυτοενισχυόμενα ηχεία, 1 ανοιχτό μικρόφωνο και όλοι εμείς θα δώσουμε φωνή και χρώμα σε όλα αυτά που ζούμε τις τελευταίες ημέρες.


Δεν καθόμαστε μόνοι σπίτι μας.
Η σύναξη κάτω του ενός ατόμου
τιμωρείται με απουσία από την ιστορία.

παρακαλούμε αναμεταδώστε το μήνυμα
συνεισφέρετε με υλικό επί-τόπου
συμπορευθείτε

arxediaMEDIA (και οι φίλοι του)
photo: To goriláki pou fvtográfize

Gamhménoi, φύγετε και παραιτηθείτε (μια καθημερινή ιστορία από τα Εξάρχεια)

Σάββατο βράδυ, ο φίλος μου και εγώ αποφασίζουμε να βγούμε βόλτα στη γειτονία, ίσως να φάμε κάτι, ίσως να δούμε καναν άνθρωπο, κάτι χαλαρό. Συναντίομαστε με ένα φιλικό ζευγάρι που μένει στη γειτονιά και καθόμαστε σε μια ταβέρνα για φαί. Ξαφνικά μυρωδιά δακρυγόνου.
Στο δρόμο ο κόσμος τρέχει κρύβοντας το πρόσωπό του. Ψέκασαν τη Βαλτετσίου. Βγαίνουμε για να δούμε τι γίνεται. ΜΑΤ σε κάθε στενό, φωτιές, χάος. Βρισκόμαστε ανάμεσα σε μια ομάδα κατοίκων που στέκονται στην Κωλέττη με τα ΜΑΤ από πίσω μας. Στο Πολυτεχνίο πόλεμος. Στη Στουρνάρη κι άλλα ΜΑΤ σε απόσταση αναπνοής και έτοιμοι να επέμβουν. Οι κάτοικοι αγανακτησμένοι βγαίνουν στα μπαλκόνια και τους γιουχάρουν.
Είμαστε είκοσι άτομα, τριάντα το πολύ κι όμως με φωνές, συνθήματα και επιμονή καταφέρουμε να διώξουμε τα ΜΑΤ από την πάνω μεριά της πλατείας. Ένα αίσθημα ικανοποίησης πλανάται στον αέρα, τους διώξαμε. Πρέπει να διώξουμε κι αυτούς που είναι στη Στουρνάρη, φωνάζει κάποιος. Το πλήθος κατευθύνεται προς το μέρος τους φωνάζοντας ΕΞΩ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ.
Τα ΜΑΤ όμως, αυτή τη φορά φαίνεται λόγω εντολής, φεύγουν πετώντας δακρυγόνα πίσω τους (γιατί τα δακρυγόνα) για να παραταχτούν σε πιο διακριτικά σημεία και να μην προκαλούν την οργή των κατοίκων που σύσωμοι τους γιούχαραν με μανία.
Η Στουρναρη μένει αφύλακτη και ο δρόμος για το Πολυτεχνείο ανοιχτός. Κάτι καταφέραμε. Οι τέσσερείς μας στεκόμαστε σε απόσταση από το Πολυτεχνείο μαζί με άλλο κόσμο που αποδοκιμάζει τα ΜΑΤ όταν εμφανίζονται που και που από τα στενά. Σε κάθε γωνία γύρω από την Στουρνάρη συγκεντρώνεται κι άλλος κόσμος που διαπληκτίζεται λεκτικά με τα ΜΑΤ.
Μια ώρα αργότερα ο κόσμος έχει αρχίσει να εγκαταλέιπει τον χώρο και το πλήθος στον δρόμο λιγοστεύει αισθητά.
Εμείς στεκόμαστε στη μέση της Στουρνάρη, χωρίς κουκούλες, χωρίς να κρατάμε τίποτα στα χέρια μας, χωρίς καμία πρόθεση εκτός από το να ενισχύουμε έστω και με την παρουσία μας,έστω και με τις φωνές μας την μάχη ενάντια στην καταστολή. Αυτή τη μάχη ενάντια στην αυθαιρεσία της χρήσης όπλων μαζικής υποταγής, αυτή τη μάχη που δίνει σάρκα και οστά στη διαφορετικότητα που θα έπρεπε να προασπίζεται κάθε κοινωνία ενός συγκεκριμένου μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου.
Σε κάθε γωνία ομάδες ατόμων συνεχίζουν να αποδοκιμάζουν τα ένστολα τέρατα που προασπίζουν τις σάπιες αρχές της κοινωνίας μας.
Ορίζεται άραγε το περιστατικό σαν κομματι μιας ευρύτερης κοινωνικής επανάστασης; Η ιστορία θα το δείξει, αν πρώτα το καταγράψει φυσικά.
Αλλά δυστυχώς φαίνεται ότι κι αυτή γνωρίζει ότι την αφήνουν να γνωρίσει, όπως κι εμείς μαθαίνουμε ότι μας επιτρέπεται να μάθουμε. Θλίψη λοιπόν στη σκέψη ότι κανείς από αυτούς που δεν παραβρέθηκαν εκεί δε θα μάθει τι πραγματικά συνέβη.

Θλίψη άλλα όχι απογοήτευση, γιατί εμείς θα ξέρουμε. Θα ξέρουμε πως τα ΜΑΤ τράπηκαν σε φυγή εξ'αιτίας των δυνατών κραυγών αγανάκτησης των κατοίκων όπως θα μαθαίναμε ότι λίγο αργότερα δυο δυμοιρίες θα επιτίθονταν σε δυό ζευγάρια που ένιωσαν την υποχρέωση να προστατεύσουν τη γειτονιά τους από τη λύσα της καταστολής. Μετράμε τις φορές που τα τέρατα έριξαν δακρυγόνα και γελάμε στην ιδέα πως πλέον τα έχουμε συνηθίσει.
Στην κάθετο της Στουρνάρη από τη μεριά της πλατείας η ομάδα που βρίσκεται στη γωνία συνεχίζει ακούραστα να γελοιοποιεί την ενσάρκωση της φασιστικής όψης της δημοκρατίας. Η οργή όμως έχει καταλαγιάσει, τα σχόλια είναι περιπεχτικά, ο κόσμος γελάει αρκετά με τις πλέον χαριτωμένες προσβολές που δέχονται τα τέρατα.
Οι τέσσερείς μας έχουμε ξεχάσει να κοιτάξουμε την ώρα ή τον περίγυρώ μας και αντιλαμβανόμαστε πως είμαστε πλέον μόνοι μας σε εκείνο το σημείο, κανείς γύρω μας. Τη στιγμή που σχηματίστηκε η ιδέα να πάμε προς κάποια μεριά μακρυά από το στόχαστο των τεράτων βλέπουμε τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί στη γωνία και μέχρι πρίν γελούσε και χλέυαζε τα ΜΑΤ να τρέχει πανικόβλητος προς τη μεριά μας. Δακρυγόνo; Αποκλείεται, σκεφτήκαμε.
Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι συμβαίνει κοιτάμε πίσω μας και βλέπουμε δυο δυμοιρίες με σηκωμένες ασπίδες και γκλόμπ να έρχονται κατα πάνω μας. Οι εντολές των τεράτων ήταν ξεκάθαρες: ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΒΡΘΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΣ.
Μην τρέχετε, μου λέει ο φίλος μου, αν δεν τρέχουμε δε θα μας πειράξουν. Γιατί να μας πειράξουν, ψιθύρισε αχνά και φοβισμένα η φωνή της λογικής. Μόνο που ήταν αργά κι η λογική, όπως και οι συνάνθρωποι, συμπολίτες συμπατριώτες μας κοιμόνταν. Το πληθος έτρεχε προς τη μεριά μας, τους κυνηγούσαν κι αυτούς.
Όταν μας είδαν να τρέχουμε προς το μέρος τους (γιατί αν δεν τρέχαμε τώρα δεν θα τα έγραφα αυτά, χωρίς χέρια δε γράφει κανείς και χωρίς φωνή δε μιλάει) μας φώναξαν να πάμε από την άλλη και σε μια έκλαμψη ψυχραιμίας τους απάντησα έρχονται κι από εκέι.
Λίγα μέτρα πιο κάτω δυό παιδιά κατάφεραν να ανοίξουν την πόρτα της πολυκατοικίας τους και να βάλουν μέσα όσο κόσμο μπορούσαν.Τα τέρατα μας είδαν να μπαίνουμε και έσπασαν τη τζαμαρία της πολυκατοικίας για να μας πιάσουν.
Εγώ κι ο φίλος μου έιχαμε ήδη ανέβει κάποια σκαλία όταν έιδαμε τη τζαμαρία να σπαέι στη πλάτη του φίλου μας ο οποίος καθώς έτρωγε ξύλο προστάτευε και την κοπέλα του απο τη λύσα των τεράτων. Ανεβήκαμε κάποιους ορόφους τρομαγμένοι, όχι τόσο από το περιστατικό αλλά από τη στυγνή συνειδητοποίηση ότι αυτοί οι τύποι δεν είναι τίποτα άλλο παρα δολοφώνοι. Μπήκαμε στο διαμέρισμα των παιδιών και σιωπηλά επεξεργαστήκαμε τις σκηνές μία μία με σκοπό να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.


Aπό το Indymedia
.

Αγαπητέ Κώστα...

Μου είπε η γυναίκα μου πως πήρες τηλέφωνο. Το αυτοκίνητο που κάηκε δεν ήταν το δικό μας, το έχουμε στο συνεργείο. Σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.
Μα αλήθεια, τίποτε άλλο δε σκέφτηκες όταν τα είδες όλα αυτά;
Ή μήπως πήρες να ρωτήσεις για το Γιαννάκη; Είναι κάπου στο δρόμο, είναι καλά.
Αν φοβάμαι; Ναι. Αλλά ο δικός σου που είναι; Εσύ, τι να κάνεις τώρα που σου γράφω; Σε φαντάζομαι κολλημένο στην τηλεόραση να κλαις την περιουσία των άλλων σα να ήταν δικιά σου. Μα, πέθανε ένας άνθρωπος ρε Κώστα.


Τα χέρια μου τρέμουν, δεν μπορώ να κρατήσω τα δάκρυά μου. Κλαίμε και μεις ρε Κώστα, συνήθως για τους λάθος λόγους όμως. Όχι τώρα. Άκουσα τον υπουργό εσωτερικών να λέει ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Μεμονωμένο περιστατικό ήταν και η Χιροσίμα, έτσι; Στατιστικά μιλώντας.
Μα που το είδαν αυτοί το μεμονωμένο περιστατικό; Τι είναι μεμονωμένο στην περίπτωση ενός ατόμου που ασκήθηκε στις ειδικές δυνάμεις του στρατού μας, που γαλουχήθηκε με τα ιδανικά της αστυνομίας μας, που μπόρεσε να πυροβολήσει ένα μικρό παιδί;
Ένα κράτος που οπλίζει ένα ψυχικά ανάπηρο άτομο και το πείθει ότι επιτελεί κοινωνικό έργο, τι είναι, Κώστα; Μήπως είναι και αυτό μεμονωμένο περιστατικό;
Και όλα τα υπόλοιπα; Το ξύλο και τα χημικά που φάγανε οι φοιτητές επί Γιαννάκου; Η ζαρντινιέρα; Τα πράσινα παπούτσια; Οι πραίτωρες; Ποιος τους έφτιαξε όλους αυτούς;

Εμείς Κώστα τους πλάσαμε. Με τον ηλίθιο θαυμασμό μας στους καταδρομείς, στο στρατό, στα εθνικά μας ιδανικά. Με την αυτιστική μας προσήλωση στο μαγαζάκι μας, στην περιουσία μας.
Εμείς φωνάζαμε Κώστα να έρθουν περισσότεροι αστυνομικοί, εμείς βγαίναμε στα παράθυρα των ειδήσεων και των εκπομπών να ζητήσουμε ένοπλους φρουρούς να μας φυλάξουν από τους Αλβανούς, από τους Μαύρους, εμείς τα κάναμε όλα αυτά. Γιατί είμαστε σίγουροι πως ποτέ δεν θα πιάσουν εμάς, πάντα για τους άλλους φωνάζαμε. Όμως είναι και τα παιδιά μας ρε Κώστα, αυτά γυρνάνε τη νύχτα και τι να κάνεις, να τα κλείσεις μέσα; Είναι τα παιδιά μας μεμονωμένα περιστατικά; Η μήπως θα γίνουν κάποτε;

Πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε ποια είναι η υπέρτατη αξία της δημοκρατίας μας. Είναι η ζωή, ή είναι η περιουσία;
Άκουσα τον πρωθυπουργό να καθησυχάζει εμάς, τους νοικοκύρηδες. Είπε περισσότερα για τις καταστροφές και τις αποζημιώσεις από όσα είχε να πει για το φόνο.
Και μάλιστα, μίλαγε για όλους αυτούς που βγήκανε και τα σπάσανε σα να μίλαγε για το δολοφόνο. Είπε ότι κινήθηκαν ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία. Αν αυτοί κινήθηκαν ενάντια σε ολόκληρη την κοινωνία, τότε ο δολοφόνος τι έκανε; Θα μπορούσαν να ήταν τα παιδιά μας αυτά, Κώστα, να κλαίγαμε τα παιδιά μας, το καταλαβαίνεις;

Και οι ζημιές; Θα μου πεις. Άμα μου καίγανε εμένα το μαγαζί, τα ίδια θα έλεγα;
Δεν ξέρω ρε Κώστα τι θα έλεγα, πάντως δεν θα μίλαγα και πολύ. Το μαγαζί μου είναι χρεωμένο μέχρι τα μπούνια, δεν ανάβω λάμπες για να μην καίω ρεύμα.
Κάθε μήνα πάω στην τράπεζα και το δάνειο δεν κατεβαίνει το διαβολεμένο. Απόλυσα όλους τους υπαλλήλους, όχι πως τους πλήρωνα και αυτούς δηλαδή, ακόμα τους χρωστάω. Ευτυχώς που δε με καρφώσανε και για τα ένσημα δηλαδή.
Χτύπησε και η κρίση, λένε. Τι κρίση ρε Κώστα είναι αυτή που ρίχνει τους τόκους των καταθέσεων και αυξάνει τους τόκους των δανείων; Που πάνε όλα αυτά τα λεφτά ρε; Ποιοι είναι αυτοί που κυκλοφοράνε με τις τζιπάρες ακόμα;
Μας δουλεύουνε ρε παλιόφιλε, ψιλό γαζί, και να σου πω και κάτι, εγώ χαιρόμουν όταν έβλεπα τις τράπεζες να καίγονται.
Ναι, έλεγε η γυναίκα μου, έγινε ένας φόνος, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για να βγουν και να τα κάψουν. Δεν είναι δικαιολογία; Γιατί ψάχνετε μια δικαιολογία πίσω από όλα αυτά; Να σου πω γιατί Κώστα; Γιατί αν μου ορκιστείς ότι ούτε μια φορά στη ζωή σου δεν σου πέρασε η ιδέα να βγείς και να τα κάνεις όλα λαμπόγυαλο, τότε δε σε ξέρω καθόλου.
Δικαιολογία ψάχνουμε όλοι, γιατί ξέρουμε τι ευχαρίστηση είναι να ξεσπάς πάνω σε όλα αυτά που σε περιορίζουν. Πάνω στο κωλάμαξό σου που το χρυσοπληρώνεις ακόμα και στα παίρνουνε σε κάθε σέρβις.
Πάνω στην κωλοτηλεόραση που σε θεωρεί ηλίθιο.
Πάνω στα κωλομάγαζα της συμφοράς στα οποία είσαι υποχρεωμένος να τα σκας για να φας, να ντυθείς, να διασκεδάσεις.
Την περασμένη εβδομάδα είχαμε επέτειο με τη γυναίκα μου, και έψαχνα για ώρες τι να της πάρω, ξέρεις γιατί; Γιατί δεν ήξερα τι να της πω. Έτσι καταντήσαμε ρε Κώστα, και καμιά φορά μου ‘ρχεται να τα σπάσω όλα μα δεν έχω το κουράγιο. Βγήκαν αυτοί οι νεαροί και τα σπάσαν; Γιατί άραγε; Μήπως αισθάνονται το ίδιο με μας; Απλώς αυτοί έχουν λίγη παραπάνω λύσσα και λίγο λιγότερο φόβο. Έχουνε και μια φυζίκ δικέ μου, εμείς με τα κοψίδια και τα κρασά δες πως καταντήσαμε, με το ασανσέρ στον πρώτο και αν.

Πως καταντήσαμε έτσι ε; Πουλήσαμε και λίγο πολυτεχνείο, παπάρια, από έξω περάσαμε και πιάσαμε μια ματιά για να λέμε στα παιδιά μας και να κοκορευόμαστε. Θυμάσαι, και τότε κάτι τέτοιο δεν έγινε; Μας λέγανε να πάμε σπίτια μας και ότι κάποιοι ταραξίες βγήκαν και κουνιούνται.
Και μεις φτάσαμε με τα πόδια ως την Πατησίων, παρόλο που μισοπιστεύαμε αυτά που μας τσαμπουνάγανε. Κατά τύχη γίναμε η γενιά του Πολυτεχνείου και είχαμε γνώμη για τα πάντα. Ποιος μας έκανε έτσι ρε Κώστα; Εμείς οι ίδιοι. Το μαγαζάκι μας, η γυναικούλα μας, κουτουκάκι, Θεοδωράκης, εφορία και άγιος ο Θεός. Ψήφισα Νέα Δημοκρατία εγώ, είχα βαρεθεί το ΠΑΣΟΚ. Εσύ; Άσε, τα ίδια έ;

Ξέρεις κάτι ρε Κώστα; Εδώ και κάποια χρόνια αισθάνομαι σα να μην υπάρχω. Δεν σε κοροϊδεύω, το νιώθω. Σαν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου να μη συμβαίνουν καθόλου.
Ανώτατοι υπάλληλοι πέφτουν στο κενό, και όλοι ασχολούνται με το ντιβιντί, ποιος το πήρε, ποιος το έδωσε, αν ήταν αληθινό κλπ.
Κοτζάμ υπουργοί βρίσκονται μπλεγμένοι με μίζες και δεν ξέρω τι και ο πρωθυπουργός ασχολείται με το πώς θα «αλλάξει το κλίμα». Το κλίμα, το καταλαβαίνεις;
Αισθάνομαι ότι κανείς δεν ασχολείται με την πραγματικότητα, όλοι έχουν καβαλήσει το καλάμι τους και πάνε όπου τους πάει αυτό. Ότι τίποτα πια δεν έχει να κάνει με την αλήθεια ή το ψέμα, αξίες με τις οποίες μεγαλώσαμε. Όλα έχουν να κάνουν με μια προσποίηση, εμείς πρέπει να προσποιούμαστε ότι όλα πάνε καλά, αυτοί να προσποιούνται ότι όλα πάνε καλά και να είμαστε μια ευτυχισμένη οικογένεια. Άσχετα από όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Άσχετα από την ψευτιά, την υποκρισία, την απάτη που μας την πετάνε στα μούτρα.
Δε βλέπω πια ειδήσεις, συγχίζομαι και μου το απαγόρεψε ο γιατρός. Συγχίζομαι γιατί αισθάνομαι ότι δεν υπάρχω για κανέναν. Ότι κανένας δεν υπάρχει γύρω μου, ότι πρέπει να σκύβω το κεφάλι και να βγαίνω για ψώνια για να με βλέπουν οι άλλοι και να λένε: να ένας ευτυχισμένος και φιλήσυχος πολίτης.
Και τι να πω εγώ ρε Κώστα; Σάμπως δεν έχω κλέψει και εγώ; Δεν κλέβω συστηματικά την εφορία, τους υπαλλήλους μου, την πολεοδομία, τους πελάτες. Μικροπράγματα θα μου πεις, για την επιβίωση. Ναι, αλλά ο αναμάρτητος, πρώτος τον λίθον, έτσι δεν είναι;

Εμείς φταίμε ρε Κώστα, τα κάναμε σαν τα μούτρα μας, μην το αρνείσαι. Ψάχνουμε να βρούμε πού θα τα φορτώσουμε για να βγούμε και μεις καθαροί και να επιστρέψουμε στην ομαλότητα. Πλησιάζουν και οι γιορτές ε; να πάμε να ψωνίσουμε με την ησυχία μας.

Τι να σου πω, ρε Κώστα, τι να σου πω. Σε βαρέθηκα και σένα. Μπούχτισα να μιλάω και να μη με ακούει κανείς. Ό, τι είπαμε είπαμε. Βαρέθηκα και τις εξυπνάδες της τηλεόρασης. Βαρέθηκα αυτή τη σκατένια γεύση στο στόμα. Ξέρεις τι λέω; Θα πάρω τηλέφωνο το γιό μου και θα πάω να τον βρω. Και να πάτε να πνιγείτε όλοι σας. Έχω αίμα στα χέρια μου. Σήμερα σκότωσαν ένα παιδί.


Γράμμα ενός νοικοκύρη
via indymedia




.

Καρμπόν

Φωτογραφίες που δεν θα δεις στις ελληνικές εφημερίδες*

*σε αυτές, αν τραβήξεις φωτογραφία άξια για βραβείο, αντί για Πούλιτζερ παίρνεις τον πούλο.

Οι φωτογρφίες είναι από την τουρκική εφημερίδα Χουριέτ

.

Παραιτηθείτε ρε ξεφτίλες

Από το lesvos.wordpress.com

.

Τα Εξάρχεια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΧΟΜΕΝΑ

΄Εκτακτη συνέλευση στον ΙΣΤΟ

Την Πέμπτη 11/12 στις 9μ.μ. θα γίνει έκτακτη συνέλευση στον ΙΣΤΟ,
Εμμ. Μπενάκη 93-95. Οι συνθήκες επιβάλλουν να είμαστε όλοι εκεί.

Παίρνουμε τη γειτονιά στα χέρια μας


.